Gjithë kohën aleatët strategjik tanët (së paku ashtu ata na konsiderojnë) i bëjnë lutje Zotit që udhëheqësve tanë t’ua kthejë mendjen e cila, si duket, shumë lartë u ka fluturuar, por më kot kur lutjet nuk zënë vend kur janë në pyetje ateistët. Këtyre akoma u pëlqejnë “këngët” e të njëjtëve që mesazheve qëllimmira nga miqtë tanë strategjikë para 2001 u vënin bisht apo i pritnin në thikë. Akuzonin Brukselin dhe Uashingtonin për gjoja përzierje në punë të brendshme të Maqedonisë, për gjoja veprim të paskrupullt kërcënues dhe frikësues ndaj popullatës së këtushme për gjoja konspiracion në favor të shqiptarëve etj. Tani serish jemi në udhëkryq, në mes asaj që është racionale dhe nacionalizmit destruktiv, i cili tani dy dekada na mban peng të ngatërruar në rrjetin e thurur nga liderë me zemër të vogël, me mendje mesatare dhe me ambicie të mëdha.
