Kryetari i Komunës së Gostivarit, Rufi Osmani ka reaguar ndaj të pavërtetave në enciklopedinë e Akademisë së Shkencave dhe Artëve të Maqedonisë“Dalja në dritë e Enciklopedisë së Maqedonisë publikim i realizuar me mjete të popullit të Maqedonisë, e ku me një përqindje të madhe kontribuon popullata shqiptare e vendit, më shumë na zhgënjeu dhe na irritoi si shqiptarë se sa na befasoi”, thotë Osmani. Sipas tij kjo enciklopedi mbase është inspiruar nga elaboratet e Vasa Çubrilloviqit dhe bashkëmendimtarëve të tij. “Mos të harrojmë, se bëhet fjalë për institucion i cili me dekada ka qenë i rezervuar ekskluzivisht për maqedonasit. E kemi të freskët angazhimin e kësaj akademie në përgatitjen e hartave për ndarje të territoreve të Maqedonisë. Prandaj sihariqet e radhës në këtë enciklopedi (nëse mund të quhet si e tillë), për ne janë çështje déja vu. Ndonëse kemi mundur të presim marrëzira dhe provokime të këtij lloji në këtë enciklopedi, si duket të njëjtit, ia nxorën fundin”, thotë Osmani.

Aleko Likaj-Përsëri sllavët e Ballkanit.

Nuk mund të pritet nga kalemxhinjtë e vetëquajtur akademikë të një populli që për pesë vjet tri herë e ndërruan identitetin e vet kombëtar që të trajtojnë me objektivitet historinë e lavdishme të shqiptarëve!

Bërja publike e asaj që zihej në kuzhinën e Institucionit që e quan veten Akademi e Shkencave dhe e Arteve të Maqedonisë (ASHAM) mund të ketë çuditur vetëm ata që mendojnë se bartja e titujve shkencor mjafton për t’ju qasur objektivisht të kaluarës.Që nga krijimi i Maqedonisë në përfundim të Luftës së Dytë Botërore, si surrogat i gatuar në kuzhinën komuniste të Beogradit, një numër individësh që bartnin tituj shkencor u orientuan në krijimin e identitetit maqedonas.

Kim Mehmeti

Në vitin e parë pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit, për shqiptarët ajo kishte domethënien e fitores së madhe, e për maqedonasit etnik ajo ishte simbol i humbjes. Me kalimin e viteve, ajo u bë burim e mosmarrëveshjeve ndërpartiake shqiptare, mbetej e lëvduar nga partia shqiptare në pushtet dhe e përbuzur nga ajo që ishte në opozitë. Kështu që, ende pa u mbushur tetë vite nga nënshkrimi i saj, shqiptarët mbase e panë se nuk kishin fituar edhe kush e din çka, e maqedonaset e vërejtën se nuk ishin humbur thuajse asgjë, përpos që do duhej edhe më tej të bënin atë që kishin bërë me vite: të mos i mohonin premtimet se një ditë edhe shqiptarët e Maqedonisë do bëheshin atë që kishin ëndërruar dekada me radhë – shtetbërës dhe shtetsundues të Maqedonisë, por të vinin sa më shumë pengesa që realizimi i kësaj ëndrre shqiptare të shtyhej për sa më vonë.

Kim MEHMETI

      Ne shqiptarët kemi shumë lundruese që bredhin nëpër detin e ambicieve tona kolektive, por vetëm tri janë ato që përcaktojnë se në cilin breg do arrijmë. E  para dhe më e vjetra, është anija e mëmëdheut Shqipëri, për të cilën shpesh ke përshtypjen se njëri e mirëmban e tre të tjerë e dëmtojnë, që të ketë nga t’i hyjë uji edhe atë vetëm pse nuk janë kapitenë të saj. Pra, vetëm pse nuk e kujtojnë se çdo anije ka vetëm një drejtues. E dyta është Kosova, e cila i ngjanë një akullthyeseje që duhet të hapë rrugë për vetveten, por njëkohësisht duke u kujdesur të mos e dëmtojnë nëndetëset e shumta që qarkullojnë nën sipërfaqen nga ajo lundron. Lundruesja e tretë, e nga e cila askush nuk pret diçka të veçantë, por që mund të ndikojë në shpejtësinë e lundrimit të dy të parave, është barka e vogël e shqiptarëve të Maqedonisë, e cila nëpër detin e ambicieve tona kolektive bredhë si me qenë në duart e kapitenit të dehur. Të tri këto lundruese që shkojnë në drejtime të ndryshme, por duke i gënjyer udhëtarët sa janë nisur drejt cakut të njëjtë, nuk kanë asgjë të përbashkët e bile edhe komunikimi mes tyre është i penguar nga zhurmues të ndryshëm partiak. Ajo që ato i bënë të ngjashme, është përshtypja se lundrojnë si të marra pengë nga “kusarët”, andaj edhe rrinë sa më larg brigjeve ku i pret populli. Kështu që ky popull, edhe pas dy dekadash demokracie, ende nuk e dinë se vallë ato duan ta çajnë rrugë drejtë një caku të njëjtë, apo çdo gjë e kanë lënë në duart e baticave dhe zbaticave të detit.

Albin Kurti

Newborn. Kaq. Vetëm kaq. I porsalindur. Ama, njëherë i porsalindur, gjithmonë i porsalindur. Lindi bebja, por ajo nuk do të ushqehet që të rritet e pavarësohet, dhe nuk do të pastrohet që të jetë e shëndetshme dhe e gëzuar. Pra, nuk do të ketë zhvillim ekonomik dhe sovranitet. Dhe, nuk do të eliminohen strukturat paralele të Serbisë e as korrupsioni në majat e sistemit. U lejua që bebja të pagëzohet me të gjitha ceremonitë por jo edhe të jetojë normalisht. E futën atë në një inkubator kot, pa afat se kur do t’i përfundojë qëndrimi aty. Obeliskut NEWBORN përballë ndërtesës së EULEX-it thuajse me qëllim nuk iu gjet një vend tjetër: EULEX-i e mbikëqyr nga lart ndryshkjen e Newborn-it. Mbikëqyrja e këtillë është fjalë e zbërthyeshme – vetëm këqyrje nga lart. Mbikëqyret diçka që është vlerësuar e paaftë dhe për shkak se është vlerësuar e paaftë. Kaq. Vetëm kaq. Jo që me gjithë mend të aftësohet ajo.