Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Të mendosh (pse e shkruaj këtë letër) është një trajtim eksperimental i sasive të vogla të energjisë, ashtu si një gjeneral që lëviz figura miniaturë mbi një hartë para se me vu trupat e tij në veprim.

***

Nuk pritet që politik-bërësit analfabetë shqipfolës të heqin dorë vullnetarisht nga interesat vetjake dhe punojnë për të mirën e vendit, qysh e kanë obligim. Ata do të vrisnin edhe prindërit e vet nëse ua rrezikojnë interesat e tyre. Prandaj, kur e dimë se me çfarë krijesash kemi të bëjmë, lypset mobilizuar opinionin publik për t`i neutralizuar ata bastardë me defekte të bashkëlindura të trurit. Natyra ka gabuar rëndë që i ka lindur, është dashur t`i abortojë.

Gati e gjithë ajo tufë e madhe bagëtish në Shqipëri, Kosovë, FYROM-it dhe trojet tjera, janë një kastë e të korruptuarve, të lidhur me krimin e organizuar. Vasal, sidomos të atyre barbarëve grekë dhe serbë; ndryshe, pelegrinazh fals që me flamujt, uniformat dhe armët luftarake të tyre, hyjnë pa leje në trojet tona. Dhe, terrorizojnë jugun e Shqipërisë dhe Veriun e Kosovës. Por edhe shkelin mbi dinjitetin tonë kombëtar. Ndërkaq, dylberët tanë heshtin. Ose rreshtohen pas tyre. Të gjithë. Pozitë e opozitë. O fëmijë të brezit të errët, o pemë të rënë nga drunjtë e gjymtuar!

T’i kthejmë Kombit krenarinë e qenies së vet të papërsëritshme.

Mercenarët shqipfolës janë krijesa të mjerueshme, të shitura, pa ndjeshmëri për popullsinë e tyre, dhe ata kanë humbur të gjithë kuptimin e shëndoshë dhe nuk kanë një perceptim të plotë të realitetit! Ata me decenie po varfërojnë, terrorizojnë, vjedhin, copëtojnë, poshtërojnë, shesin dhe shkatërrojnë në tërësi atdheun e përbashkët tonin, që nuk do të trashëgohet nga brezat e ardhshëm të shqiptarëve por nga pushtuesit gjakatarë, nëse nuk i arrestojmë sa më sa më shpejt të jetë e mundur. 

Shqiptarëve autokton u grabitet atdheu, gjuha, kultura, e ardhmja dhe trashëgimia, nga udhëheqësit e tyre, të cilët në lidhje me armikun vuajnë nga kompleksi i vlerës së ulët. Për të mirën e Mesjetës, barbarizmit, terrorizmit dhe mosfunksionimit. Një sistem i përhapur dhe i korruptuar, i cili në dy deceniet e fundit është bërë një sëmundje që importon kancer. Një shtet krejtësisht i çmendur dhe surrealist. Një gjendje krejtësisht e çmendur dhe joreale. Ndërsa situata është përshkallëzuar pothuajse jashtë kontrollit, në një projekt transformimi ideologjik dhe megalomani, pa procesin demokratik ose ankorimin, është koha e duhur të çlirohemi nga shkaktarët e së keqes.

Njeriu pa emocione, nuk mund të luftojë për asnjë ide; për të luftuar është e domosdoshme të duam atë për të cilën luftojmë, dhe të urrejmë atë kundër së cilës luftojmë. 

***

Si do të vepronin shtetet tjera (normale) evropiane nëse do të kishin një krizë serioze të brendshme?

Ajo që njerëzit mendojnë dhe bëjnë privatisht është një çështje për individin. Nëse njerëzit duan të jenë naiv pavarësisht nga të gjitha rrethanat e jashtme që tregojnë se duhet të jenë vigjilent ose kritik, askush nuk mund t’i ndalë ata.

Është për individin të zgjedhë, por është edhe individi i cili duhet të marrë përgjegjësinë në kuptimin e pasojave që një përçmim i tillë i hapur ose mohimi i realitetit nënkupton. Ata janë një rrezik për veten e tyre.

Megjithatë, nëse shtetet udhëhiqen nga njerëz naiv dhe të thjeshtë, shpesh në një mënyrë spekulative, manipuluese ose cinike, mund të kenë pasoja serioze për një komb të tërë. Ata janë një rrezik për shoqërinë.

Në rastin më të keq, ajo (shoqëria) mund të hapet për krime shpërthyese, anarki, luftë civile ose luftë në shkallë të gjerë me vendet fqinje. Nëse mediat dhe politikanët, insistojnë në një mënyrë jo-morale dhe cinike, që shoqëria kolektivisht të shtyhet në një mohim të realitetit në emër të një lehtë-besimi, nuk ka asnjë mënyrë tjetër rrugëdaljeje përveçse policia, udhëheqësit e ushtrisë dhe shërbimet e sigurisë ta thonë (bëjnë) të veten. Kjo është kur fusha e tyre e ekspertizës dhe kompetencës janë aktualizuar. Ajo në fakt është një pjesë e kontratës që ata kanë hyrë. Dhe ata duhet ta bëjnë këtë para se të ndodhë fatkeqësia, jo shumë kohë më pas. Fakti është se është detyra e tyre e dënuar të paralajmërojnë, pavarësisht nëse ata guxojnë apo jo. Megjithëse një gjeneral ose udhëheqës policor shkarkohet për të treguar të vërtetën, është më mirë që ai të marrë ngarkesën. Me sa duket, shumë prej tyre edhe e kanë bërë atë. Ata u hoqën nga sistemi i karrierës, sepse ata atdhedashës, për shkak të qëndrimit mirëdashës, të përgjegjësisë për popullin dhe vendin e tyre, si dhe besnikërinë ndaj pozitës së tyre, e hoqën tehun nga goja. Unë e di se është e lehtë të thuhet kjo, dhe unë nuk dënoj asnjë prej zotërinjve në një pozicion të lartë që nuk guxon, por asnjë nga këto nuk ndryshon parimin e asaj që kam shkruar këtu. Le të filozofojmë pak mbi temën. Cila është më logjike apo heroike? Të sakrifikosh në kohë paqeje për të shmangur një katastrofë ose për të sakrifikuar në kohë lufte kur katastrofa tashmë ka ndodhur? A nuk kërkon një guxim më të madh nga një njeri për të shpëtuar kombin nga shkatërrimi para se të vijë, pavarësisht çnderimit dhe shqetësimit afatshkurtër ose afatgjatë, sesa të japë jetën e tij në veprim të vërtetë lufte? Natyrisht, është gjë e keqe për t’i vënë këto dy skenarë kundër njëra-tjetrës, sepse të dyja veprimet janë heroike në kohën dhe rolin e tyre, por unë megjithatë ende e bëj këtë për të ilustruar një poen. Natyrisht, ka edhe një ushtar apo civil që jep jetën e tij në luftime heroike për të shpëtuar të tjerët. Por ama kur është fjala për ata njerëz që janë ulur në majë të piramidës dhe kanë më shumë shikueshmëri dhe njohuri, ata duhet të veprojnë në kohë. Një vendim i tillë kërkon burrin e vet. Guximi dhe trimëria prej kohësh nuk është më një virtyt që është vendosur lartë në ideologjinë e shtetit shqiptar dhe mentalitetin e shqiptarëve.

Është një nder më i madh për një njeri që (nëse është e mundur) të drejtojë anijen larg nga një fatkeqësi që shihet qartë se qëndron atje përpara, sesa të tregojë guxim pasi qëllimisht ose pa ndërprerje e ka drejtuar atë në ujërat e papastra, ndërkohë që një stuhi ishte në rrugën e saj.

Ashtu si ushtarët profesionist që e dinë se ata mund të rrezikojnë jetën e tyre dhe të vriten në luftë, edhe udhëheqësit e forcave të mbrojtjes dhe të sigurisë duhet të jenë të gatshëm të sakrifikojnë vendet e tyre të punës dhe emra të mirë dhe reputacion në kohën e paqes, për të shpëtuar vendin e tyre. Nëse pas kësaj, popullata pasive-indiferente ose politikanët e pandërgjegjshëm vazhdojnë t`i injorojnë paralajmërimet e tyre, të paktën askush më vonë nuk mund t`i fajëson për moszbatim të detyrës udhëheqësit që morën përgjegjësinë për të mirën e atdheut. Pastaj nuk kanë gjak të pafajshëm në duart e tyre. Asnjë djalë ose vajzë, nëna ose baballarë, gjyshe apo gjyshër nuk do të flijohet në paqe apo kohë lufte nga politikë-bërësit e çmendur të pavetëdijshëm ose nga politikanët vetë-respektues dhe vetë-mohues, banal, të gërditshëm dhe patetik, të cilët tërësisht injorojnë ose fshijnë të gjitha sinjalet e dukshme të rrezikut. Edhe sikur t`i kishin qëllimet e mira nuk mund t’i justifikojnë ato.

Ish ligjëruesi i Katedrës së Historisë, Enver Hoxhaj, i cili brenda një viti akademik nuk gjente kohë të vinte jo më shumë se katër a pesë herë në ligjërata, humbje që na kushtoi ne studentëve, edhe atë  duke vrapuar pas karrierës së tij politike, tashmë një politikani që din ti jep “kritika” edhe shteteve evropiane. Deklarimet kontroverse të ditëve të fundit rreth deklarimit për heqjen e vizave se “Nëse s’jepen, atëherë ka islamofobi dhe ka albanofobi nga BE-ja”, janë për tu shqetësuar dhe për më tepër për të treguar se në çfarë gjendje është diplomacia jonë. Se dikur ishte vet Ministër i Jashtëm dhe që shumë (s)ka pasur suksese në këtë punë e ka dëshmuar koha. Tani skena politike në Kosovë ka sjell në politikën e jashtme një person që vetëm diplomacinë mund ta ketë ëndërr dhe dëshirë, por, gjithsesi i mirë do të ishte për të shkuar si ambasador në shtetet afrikane apo arabe dhe assesi si Ministër i Jashtëm i shtetit tonë kur dihet se subjektiviteti ndërkombëtar i Kosovës është drejtpërdrejt i lidhur me shtetet perëndimore-krishtere.

Sjellja e Behxhet Pacollit si ministër, që nëpër takimet e jashtme më shumë lobon për interesa personale ekonomike të bizneseve të veta se sa për çështjen e Kosovës, si dhe mundësinë që qendrat universitare ti kthej në  qendra religjioze, ka bërë diplomacinë e shtetit tonë në këtë gjendje që e kemi. Kjo nuk është vetëm dobësi e një “Pacolli” të quajtur deri më tani si person me preferenca të hapura orientale por, është një hendikep i një vizioni të qartë i gjithë skenës politike të Kosovës, që nuk e kanë të qartë rrugën drejt BE-së si dhe ajo që është më kryesore të kuptuarit se jetojnë në një kontinent evropian dhe se dielli për ta lind nga perëndimi ashtu sikur dikur e përkufizonin rilindasit tanë.

 Ky vizion politik i skenës politike të Prishtinës ka bërë që sot më e rëndësishme tek një shumicë e rinisë shqiptare të jetë fjala e një imami se ajo e një mësuesi, dhe tani së fundmi që po deklarohen disa politikan të Prishtinës se do ta shqyrtojmë qasjen ndaj BE-së, tregon jo seriozitetin e rrugës së tyre të ndjekur ndaj BE-së. Duhet kuptuar skena politike e Kosovës se rruga drejt BE-së, nuk është rrugë që ne mund të bëjmë diplomaci sikurse Serbia, pasi qe për ne BE-ja është integrimi i natyrshëm dhe mbi të gjitha shpëtimi nga influenca sllavo-turke. Kështu që rruga drejt BE-së për ne është vetë shpëtimi ynë si komb si dhe rruga e vetme dhe vlerat tona të përbashkëta ndër shekuj.

Qëndrimi i Zëvendëskryeministrit të Kosovës Enver Hoxhaj, se gjoja Evropa paska “albanofobi”, nuk qëndron aspak. Kjo është një deklaratë për të mbuluar vetëm dobësitë politike të shtetit tonë që ne shqiptarët e Kosovës nuk po mundemi ti tejkalojmë. Zëvendëskryeministri Hoxhaj, po harron të thotë se ambasadat e Kosovës gjithandej nëpër Evropë janë të stërmbushura me familjar të politikanëve e që mund të jenë çdo gjë tjetër por assesi diplomat dhe aspak profesionist. Stafe që tërë ditën vrapojnë kafeneve nëpër shtete të ndryshme e bëjnë shpenzime enorme, shtrojnë dreka e darka për familjarë e miq të tyre. Kjo qasje nepotike klanore kanë bërë që në disa shtete ambasadat e Kosovës janë bërë sikur prona private të disa subjekteve politike dhe individëve nga Kosova, duke ditur kapacitetet për të mbuluar një fushatë dhe të bërit diplomaci në bazë të kapaciteteve politike dhe ekonomike që ka Kosova. Se nëpër ambasada i rehabilituan të gjitha ata politikan që nga Kosova shpeshherë i dërguan për t’ia mbyllur “gojën” pasi që këtu ishin si delikuent të papërshtatshëm politik sipas një pjese të skenës politike, apo se ishin prishës të planeve të  tyre, pastaj se rrezikonin numrin nëpër qeveri apo ministri për të mbushur sipas përkatësisë së militantëve partiak dhe ku ti rehatonin i dërgonin që të gjithë nëpër stafe diplomatike e që në fakt nuk kanë asnjë kualifikim elementar për këtë segment të politikës së jashtme.

Të mos flasim që shteti i Kosovës dhe Akademia e Shkencave të Kosovës janë të fjetura sa i përket lobimit për subjektivitetin e Kosovës në arenën ndërkombëtare, gjersa shteti fqinj armik  i yni, Serbia ndan fond të veçantë për këtë segment dhe natë e ditë lobon në dëm të çështjes së Kosovës. Liderët institucional të shtetit të Kosovës dalin me deklarata skandaloze se shteti serb po ndërmerr ofensiva diplomatike kundër Kosovës, kjo është më se e vërtet, por fajtorët jemi ne pasi defensiva jonë dhe dhënien e mundësisë po ia japim premisën kundërshtarit tonë që edhe të ketë suksese në këtë drejtim. Kurse diplomacia jonë e jashtme nuk është në gjendje që as tek mërgata jonë e jashtme në shkollat shqipe të dërgoj libra falas për nxënësit shqiptar. Se kapaciteti i mërgatës sonë po keqpërdoret nga Turqia dhe Serbia tashmë është e qartë ku së paku në tre muaj nga mërgata shqiptare nëpër shtetet të ndryshme të Evropës po hap nga një xhami, në vend se të shkojnë këto mjete dhe ky kontribut për shkollën shqipe, kjo gjithsesi është refleksion në mungesë të një diplomacie të mirëfilltë të Kosovës. Është për të ardhur keq se edhe në marshimin për Preshevën ishin pjesëmarrës dhjetëra qytetarë, dhe nuk pamë askend nga skena politike e Kosovës.

Edhe pse Serbia ka një diskurs të politikës së jashtme shumë aktive dhe në dëm të çështjes së Kosovës, këtë të drejtë politika e jashtme e Kosovës nuk po arrin as për së afërmi ta vë në binarët e saj të duhur kur dihet se shumë më të lehtë e ka Kosova që në këtë diskurs të depërtoj tek shtetet e ndryshme duke pasur parasysh që shteti serb ka kryer krime dhe gjenocid ndaj popullatës së Kosovës. Diplomacia e jashtme e Kosovës po vuan nga sindroma i inferioritetit, dhe nga petku religjioz i stigmatizuar nga vetëvetja dhe nga vizioni jo i qartë i një politike gjithëshqiptare në Ballkan dhe rrjedhimisht evropiane. Lëshimet e diplomacisë kosovare  pas dy dekadash po i shfytëzon shteti serb, dhe  me diplomacinë  e saj po i ka dyert e hapura të ulet në shumë vende të ndryshme evropiane e botërore edhe atë me temën e caktuar me ambicie hegjemoniste ndaj Kosovës. Kurse diplomacia jonë struket nga stigma religjioze, e ka mbetur vetëm në mëshirën e aleatëve tanë perëndimor edhe atë shpesh herë duke u qortuar nga disa politikan nga Prishtina se “gjoja këta njohin çështjen shqiptare të Kosovës më mirë se sa ata”.

Se a janë shtetet evropiane islamofobe, qëndron kjo tezë tashmë e dëshmuar ndër vite, por, e qëndrueshme në argumentet të ruajtjes së identitetit të saj autokton të krishterë dhe se politikanët e Kosovës për ti dhënë ligjërata të tilla evropianëve, është një qasje shumë e dëmshme, pasi që ndoshta ne si politikë shqiptare duhet shqyrtuar dhe kthjelluar vizionin tonë si komb dhe jo evropianët. Se nga një pjesë e skenës politike shqiptare të Kosovës të dilet me pretekste të mos liberalizimit, dhe që ti mbajmë ligjërata për të drejtat e njeriut e ato religjioze evropianëve është më tepër një injorancë dhe një arsyetim i dështimeve të tyre për të bërë shtetin tonë ashtu siç e deshën shumica e shqiptarëve si një shtet funksional, ligjor dhe të zhvilluar ekonomikisht.

Duhet rikujtuar kësaj skene politike se po të mos ishte Evropa, Amerika dhe një numër shumë i vogël atdhetarësh shqiptar, çështja shqiptare mund të ishte një çështje e harruar.  Do të ishte shumë me interes të dinte kjo skenë politike e Kosovës e të e kuptoj se sa bota arabe dhe një pjesë e asaj afrikane janë albanofobe, dhe mosmbështetëse të subjektivitetit të Kosovës.

Skena politike e Kosovës si ajo qeverisëse si  dhe ajo në opozitë më me rëndësi është që të merren me krijimin e shtetit tonë ligjor, si dhe ti japin fund emërimit  të militantëve partiak e joprofesionist në stafet diplomatike, si dhe të jenë më vetëkritik të arsyeshëm se sa ti mbajnë ligjërata evropianëve për albanofobi dhe islamofobi.

Valon Jashari: * Ma.sc. Historisë, Ish-veteran i UÇPMB-së, dhe ish-Kryetar i “Lëvizjes së Lirisë”, Lëvizje që vepron në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë, si dhe aktivist për të drejtat e shoqërisë shqiptare në Ballkan.

 Nga Skender Jashari-Vaj halli për Shqipëtarët nën pushtimin Serb, nga kush përfaqësohen! Ditëve të fundit, u pa një angazhim tejet i shtuar i partizanëve politik të partive politike dhe grupeve të interesit klanor e kriminal të partive politike në Luginë të Preshevës, duke gënjyer e mashtruar popullatën tonë, gjoja për angazhim serioz të tyre! Të thirret në emër të Kombit tonë, për t’u përfaqësu në kuadër të institucioneve çfardoqofshin ato, por të krijuara nga okupuesi, ndodhë vetëm në Luginë të Preshevës. Madje këta thirrën edhe në emër të avansimit, mbrojtjes së Kombit dhe Identitetit Kombëtar Shqipëtar, mbrojtjes së Gjuhës dhe Shkrimit Shqip, Abetares dhe Historisë Kombëtare Shqipëtare! Shqipëtarët e Luginës dolën me 5 parti dhe një grup qytetarësh, si zakonisht nuk mund të unifikoheshim rreth Interesit të Përbashkët Kombëtar të Shqipëtarëve të kësaj ane, madje për më keq kishte fërkime, akuzime dhe shtyrje mes vete, për të përfituar klani-partia të cilës i përkisnin.

Ky këshill është afërsisht ekuivalent me Asociacionin e Komunave Serbe në Kosovë, por dallon që ky i fundit tenton të ketë kompetenca shumë më të rëndësishme. Prandaj Republika e Kosovës, duhet të miratojë një Ligj për Këshillat Kombëtare të Pakicave Kombëtare në Kosovë( amendamentim të Ligjit Nr. 03/L-047 për Mbrojtjen dhe Promovimin e të Drejtave të Komuniteteve dhe Pjestarëve të tyre në Republikë të Kosovës) dhe pastaj edhe Statutet e këtyre Këshillave Kombëtare në Kosovë, ashtu siç i rregullojnë aktet ndërkombëtare gjegjëse. Këshilli Kombëtar Shqipëtar nën Serbi është themelu me lejen e Serbisë, për të ndaluar formimin e Kuvendit Kombëtar Shqipëtar të Krahinës Autonome të Luginës së Preshevës, si trampolinë për shkëputje nga okupimi serb-sipas rrugës institucionaliste.

Këshilli Kombëtar Shqipëtar është themeluar më 3 qershor 2010, nga shtytja e ambasadave të huaja dhe institucioneve tjera relevante ndërkombëtare! Serbia themeloi këtë institucion, duke e shpjeguar shumë qartë në kompetencat e tij, në nenin 10 të Ligjit për Këshillat Kombëtare të Pakicave Kombëtare në Serbi dhe në nenin 15 të Statutit të Këshillit Kombëtar Shqipëtar, ku kryekëput është në Interes të Serbisë! Këshilli përbëhet prej 29 anëtarëve, 6 komisioneve( Komisionit për arsim parashkollorë, fillorë dhe të mesëm; komisioni për arsim të lartë, superior dhe shkencë; komisioni për kulturë; komisioni për informim dhe botime; komisioni për përdorim zyrtar të gjuhës dhe shkrimit shqip; komisioni për rininë dhe shoqërinë civile) me nga 5-15 anëtarë dhe nënkomisioneve tjera.Çdo Shqipëtar e di fare mirë, që në këtë Këshill, nuk mund të hyjë asnjë Shqipëtar, që veprimtaria e tyre politike dhe kombëtare do ishte në kundërshtim me Interesat e Serbisë.

Derisa Kombi Shqipëtar, e cilëson qartë Serbinë si pushtues të Luginës së Preshevës( më 16-18 tetor 1912), hyrja në çdo institucion të pushtuesit ka një emër-tradhëti dhe shërbim armikut. Ky Këshill, nga 2010, deri më sot, madje as Abetaren nuk arriti ta sjell në Luginë, mos të ëndërrojmë më për Historinë, e asesi më për avansim të të drejtave të Shqipëtarëve në Luginë të Preshevës apo zgjedhjen e statusit politiko-juridik. Derisa kandidatët dhe këshilltarët për Këshillin Kombëtar Shqipëtar, nga komuna e Preshevës, i njohë shumicën e tyre edhe personalisht, me sigurinë më të madhe them që është mjerim për Kombin tonë, se nga çfarë shërbëtorësh të Serbisë përfaqësohemi, se nga çfarë pseudopatriot e deri edhe tradhtar e bashkëpunëtorë të Serbisë përfaqësohemi! Shkaku i këtyre ende situata në Luginë të Preshevës është vetëm drejt përkeqësimit. Më mjaftuan këto dhjetra orë, për të mbledhur informata të detajuara, për të parë, në lidhje me shumicën e këshilltarëve të Këshillit Kombëtar Shqipëtar, tash të zgjedhur më 4 nëntor 2018, se çfarë veprimtarie politike dhe kombëtare kanë patur dhe për të formu një sinopsisë për të ardhmen e tyre politike. Profili i këshilltarëve të Këshillit Kombëtar Shqipëtar, kryesisht është: lojal a nga familje lojale ndaj Serbisë, materialist dhe karrierist, inferior dhe turko-islamofilist, pa vizion dhe largpamësi për Interesin Kombëtar Shqipëtar, etj. Lojaliteti i tyre a i familjarëve të tyre ndaj Serbisë, është emëruesi më i shpesht i shumicës së këshilltarëve edhe të këtij mandati në Këshillin Kombëtar Shqipëtar. Edhe pse në jo pak raste, lojaliteti i tyre a i familjarëve të tyre, nuk është plotësisht aparent dhe tentojnë ta fshehin, por se lehtësisht vërehen lidhjet e tyre kryesisht biznesore, miqësore a të tjera më zyrtarë të Serbisë.

Materializmi dhe karrierizmi, po ashtu janë determinante të të qenit këshilltarë në Këshillin Kombëtar Shqipërar. Dhënija pas materializmit dhe karrierizmit të këtyre këshilltarëve, jep mundësinë që shumica e tyre të korruptohen apo të lidhen përmes bizneseve a intereseve të paligjshme financiare me zyrtarë të Serbisë. Pos kësaj politikanët angazhohen në nepotizëm, si interes sekundarë pas interesit material personal që kanë. Inferioriteti dhe turko-islamofilizmi i këshilltarëve të Këshillit Kombëtar Shqipëtar, është tejet e rrezikshme për ardhmërinë e Shqipëtarëve të Luginës së Preshevës. Vazhdimisht Serbia që nga vitet 1844, ka tentuar dhe islamizuar Shqipëtarët e Luginës së Preshevës e më gjerë. Të qenit të këshilltarëve të Këshillit Kombëtar Shqipëtar turko-ismalofil, bënë që t’ia lehtësojnë maksimalisht gjenocidin dhe shovenizmin e Serbisë kundër neve. Specifika e inferioritetit është ngulitur nga mentaliteti islamik, i cili i injektuar sidomos nga autoritetet serbe gjatë shekullit të XX, ka bërë që edhe politikanët dhe shumica e të shkolluarëve nga Lugina e Preshevës( por edhe më gjerë), ta shohin veten si më inferiorë përballë zyrtarëve serb dhe zyrtarëve të faktorit ndërkombëtar-aleatëve tonë.

Binomi komb dhe fe nuk mund të qëndrojë tek ne Shqipëtarët e Luginës së Preshevës, për faktin që feja e tillë, është instrumentalizu nga vetë Serbia për interese të saj. Këshilltarët e Këshillit Kombëtar Shqipëtar dhe politikanët e Luginës së Preshevës, deklerativisht do duhej të distancoheshin nga prirjet fetare dhe bindjet politike orientaliste turko-islamike dhe të fokusohen dhe kumulohen vetëm në përkatësinë kombëtare dhe drejt Euro-amerikanizmit. Gjatë gjithë regjimit të ish-jugosllavisë, shumica e politikanëve ishin me arsim joadekuat, e njejta ndodhi edhe në Luginë të Preshevës. Shikuar radhazi pothuajse të gjithë politikanët e Luginës, janë inxhinier kryesisht, mjek, llamarinëpunues, sociolog, biolog, student të fakultetit ekonomik etj. Shkollimi joadekuat ka bërë që mos të kenë mjaftueshëm njohuri nga historia e qeverisjeve lokale dhe nacionale. Kjo ka bërë që këshilltarët e Këshillit Kombëtar Shqipëtar dhe politikanët e Luginës së Preshevës, të mos kenë vizion dhe largpamësi për të avansu Interesin Kombëtar Shqipëtar, e që me a edhe pa qëllim të bëjnë veprime që më shumë do i shkonin në interes të Serbisë. Këshilltarët e Këshillit Kombëtar Shqipëtar, për të qenë të denjë për t’i mbrojtur dhe përfaqësuar të Drejtat, Liritë dhe Intereset Kombëtare të Shqipëtarëve të kësaj ane, do duhej të ishin: apolitik; të dëshmuar për veprimtari kombëtare Shqipëtare; të verifikuar paraprakisht nga Institucionet e shtetit Amë( ngjajshëm si Serbia bënë me Listën Sërbe në Republikë të Kosovës)! Të qenit apolitik, si kusht për të qenë kandidat për këshilltar të Këshillit Kombëtar Shqipëtar, do mundësonte unifikimin e Shqipëtarëve të kësaj ane, rreth Idealit tonë Kombëtar. Për dallim me realitetin e tashëm, që angazhohen partitë politike për të përfitu numër më të madh përfaqësimi në të, dëmton Kauzën Kombëtare Shqipëtare, apo së paku e relativizon.

Të dëshmuar për veprimtari kombëtare Shqipëtare si kusht për të qenë kandidat për këshilltar në Këshillin Kombëtar Shqipëtar, do bënte që besimi i popullatës tonë në ta të jenë më i lartë. Natyrisht këso këshilltar tash për tash, nuk ka ky Këshill! Këshilltarët e Këshillit Kombëtar Shqipëtar dhe politikanët e Luginës së Preshevës, asnjëherë nuk janë verifikuar paraprakisht për të qenë të përzgjedhur dhe të dëshmuar për veprimtari kombëtare Shqipëtare. Derisa elektorati nuk e përzgjedhë të përzgjedhurin e tyre shkaku i vlerave, por zakonisht shkaku i interesit personal që është punësimi a ndonjë interes i ngjajshëm material. Në të ardhmen, Shtetit Amë do duhej t’i verifikonte parapraktisht kandidatët për këshilltar në Këshillin Kombëtar Shqipëtar por edhe politikanët e Luginës së Preshevës në përgjithësi. Si dhe institucionet gjegjëse të Shtetit Amë dhe Republikës së Kosovës, gjegjësisht Minsitrive të jashtme, që të këshillojnë, mentorojnë, monitorojnë e deri korrektojnë dhe ndërhyjnë në drejtim të organizimit, unifikimit të faktorit politik në Luginë të Preshevës dhe këshilltarëve të Këshillit Kombëtar Shqipëtar. Më:06.11.2018 Skender Jashari i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është pjesë e marrur nga punimi i bërë gjatë qëndrimit në burgimin politik! Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.