I bekuari Bekim.
Na thanë se ke vrarë vehten. E pabesueshme. Ti, Bekim, nuk mund ta vrisnje Bekim Fehmiun. Ai ishte I madh per t u vrare. E deshe ti ate apo nuk e deshe, ai nuk ishte vetem i yti. Ishte edhe i joni.
Ti linde në një qytet tragjik, ku filloi një Lufte Botërore e disa të tjera Ballkanike.. Ti linde në një kohë të pakohë, kur shqiptarët nuk kishin film as ekran e as shtet të konsoliduar. Linde me shumë lindje shqiptare. Ishin ato, lindje plot dhëmbje, disa edhe të pergjakshme,. Ndaj, u detyrove njesoj si Uliksi, te rrugetojsh e shperngulesh nga nje qytet ne tjetrin: Nga Sarajeva, Shkodra, Prizreni Prishtina….Udhëtove nga një culturë ne tjetren, nga një front në tjetrin. Fole në shume gjuhe, e megjithëate, disa nuk të kuptuan.







