Udhëheqja e Lidhjes Demokratike të Kosovës qe shumë vjet e dhunon historinë e Kosovës!
Udhëheqja e LDK-së e dhunon historinë e Kosovës duke e falsifikuar historinë e saj.
Meqenëse historia e Kosovës, e Kosovës si territor historik i Shqipërisë, është përbërës i historisë shqiptare në përgjithësi, kuptohet se udhëheqja e LDK-së po e dhunon historinë e popullit shqiptar!
Ky dhunim i historisë shqiptare ishte punë e kahershme e udhëheqjes së LDK-së, e përshtrirë, e përthelluar, sidomos pas krijimit të UÇK-së dhe, si pasojë e krijimit e të luftës së saj, e komprometimit praktik e historik të politikës së LDK-së.
Metodologjia me të cilën LDK e dhunon dhe e falsifikon historinë e Kosovës është metodologji tipike staliniste.
Udhëheqja e LDK-së pa ngurrim dhe në vijimësi i mohon disa nga veprimet dhe disa nga ngjarjet e dëshmuara me data kur kanë ndodhur e me vendin ku kanë ndodhur në të cilat tregohen dështimet e mjerimet e saj politike.
Udhëheqja e LDK-së pa ngurrim përdor anëtarë e zyrtarë të saj dhe gazetarë nga disa medie të kolonizuara prej saj për sulme ndaj atyre studiuesve e intelektualëve që i deklarojnë me gojë a me shkrime të dhënat për veprimet, qëndrimet, sjelljet, bëmat, ngjarjet në të cilat shihen ato dështime e mjerime të saja politike me pasoja kur më të pakta e kur të mëdha për gjendjen e përtashme e për ardhmërinë politike e kombëtare të Kosovës.
Shembull i sjelljes staliniste të udhëheqjes së LDK-së ndaj atyre që e kritikojnë, duke ua hequr maskat falsifikimeve e mashtrimeve të saj të historisë së vet dhe të historisë shqiptare në përgjithësi, është sjellja e një zyrtari të saj në ditën e ndarjes nga jeta të Adem Demaçit. Ky zyrtar i LDK-së nga një komunë e Kosovës në postimin e vet në profilin e vet të FB-ut, nuk e përmbajti urrejtjen e tij ndaj Adem Demaçit dhe duke e quajtur monstrum shprehu hapur gëzim të cilin e emetuan më pas disa medie elektronike pse, pse, pse më në fund “Përçarësi numër 2 i shqiptarëve ka ikur nga kjo botë! Pritet të ikë edhe Shpendkeqja që është përçarësi numër 1. Këta dy monstruma i bënë pikë e pesë shqiptarët”! Me postimin e tij u pajtuan dhe u solidarizuan edhe dy zyrtarë të tjerë të lartë të LDK-së, njëri prej tyre deputet në Kuvendin e Kosovës.
Reagimet që kjo deklaratë makabre e zyrtarit të LDK-së shkaktoi në opinion, e detyruan udhëheqjen e LDK-së ta detyrojë deklaruesin që t’i kërkojë falje familjes së Adem Demaçit, por, natyrisht, jo edhe të urryerit numër 1 të kësaj specie që me gjuhë të shtazërishme të hienës politike dëshiron të mbrojë Kosovën me dhuratat që udhëheqja e tij ua çonte Millosheviqit e Millutinoviqit! E dinte Udhëheqja e LDK-së se kundër të urryerit numër 1 do të organizojë fushata të reja, fushata të reja siç ishte kjo mbas botimit të shkrimit të tij për reagimet tona “gjithëkombëtare” kundër Komitetit Nobel, në të cilën ajo, udhëheqja e LDK-së, i përmblodhi afër 50 anëtarë dhe rrogëtarë që i stolisën disa gazeta, disa televizione dhe shumë portale të rrjetit social me urrejtje, shpifje, gënjeshtra, denoncime partiake ldk-iste ndaj Rexhep Qosjes! Dhe, kjo fushatë e re e LDK-së, le të thuhet, e anëtarëve të vjetër më shumë se e atyre të brezit të ri të saj, e shtyri Rexhep Qosjen të shkruajë këtë skicë për politikën falimentuese të udhëheqjeve të deritashme të LDK-së!
1. Udhëheqja e LDK-së reagonte gjithmonë mosdurueshëm kur i thuhej me gojë a me shkrim se programi i saj politik, i botuar së pari në gazetën e Beogradit Nasha Borba, mandej në revistën Alternativa të Shoqatës Migjeni të shqiptarëve në Slloveni, e, mandej edhe në ditarin Dëshmitar në kohë historike, vëllimi 6, të Rexhep Qosjes, ishte program për një autonomi të Kosovës më të rrëgjuar, më të varfër politikisht e juridikisht, se ç’ishte autonomia e vitit 1974. Për këtë arsye ajo e fsheh tani këtë program tre pash nën dhe!
2. Udhëheqja e LDK-së reagonte mosdurueshëm kur i thuhej me gojë a me shkrim se pas krijimit, në fund të vitit 1989, ajo e kishte regjistruar partinë e saj, e quajtur Lidhja Demokratike e Kosovës, ngjashëm me Lidhjen e Komunistëve të Kosovës, në Ministrinë e Drejtësisë së Serbisë në Beograd!
3. Udhëheqja e LDK-së reagonte e reagon dhe tani ashpër, me fjalë fyese ndaj autorëve të të dhënave që dëshmojnë se udhëheqja e saj e përparme, përmes kryetarit të saj, sa e sa herë i ka penguar studentët të çohen në demonstrata, duke u thënë se ashtu do të pengojnë zgjedhjet serbe në Serbi në përgjithësi.
4. Udhëheqja e LDK-së reagonte posaçërisht vrazhdë kur i thuhej se me politikën e saj, të vetëquajtur paqësore, e në të vërtetë nënshtruese, si parti opozitare e Serbisë, duke përmbushur të gjitha obligimet “shtetërore” ndaj Serbisë, po e dobësonte, në të vërtetë po e shkatërronte lëvizjen kombëtare në krye me organizatën studentore për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
5. Udhëheqja e LDK-së reagonte shumë vrazhdë, kur i thuhej me gojë a me shkrim se në mbledhjen e saj, në objektin e Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, ku e kishte selinë ajo, ditën e vrasjes së një pjesëtari të lavdishëm të UÇK-së është deklaruar: sot është vrarë një mafi vrasja e të cilit i ka gëzuar serbët dhe shqiptarët! Kjo informatë u është thënë disa personave prej një anëtari të Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së, që sot me disa anëtarë të familjes së vet e mjel PDK-në, e mandej është bërë publike prej Komisarit për të Drejtat e Njeriut të OKB-së, Jirzhi Dintsbir.
6. Udhëheqja e LDK-së reagon vrazhdë, fyeshëm, kur shkruhet se prej anëtarëve të Kryesisë së saj, madje prej kryetarit të saj, Ushtria Çlirimtare e Kosovës është quajtur, kur dorë e zgjatur e Serbisë, kur grupe njerëzish të frustruar, kur organizatë terroriste, kurse, si shkruante gazeta Koha Ditore me 22.9.1998, Komisarit për të Drejtat e Njeriut të OKB-së Jirzhi Dintsbir, i është thënë se UÇK” është turpi më i madh i popullit shqiptar”!
7. Udhëheqja e LDK-së reagon vrazhdë edhe kur i tregohet e botuar Marrëveshja që kryetari i saj, me 28 prill 1999, në ndërtesën e Kuvendit të Kosovës, e ka nënshkruar me kryetarin e atëhershëm të Serbisë, Millan Millutinoviq, me të cilën krijohet qeveria kuislinge e Kosovës. Ndërsa, Millan Millutinoviqi në këtë Marrëveshje nënshkruhet si kryetar i Serbisë, kryetari i LDK-së, i shpallur dhe kryetar i Kosovës në “zgjedhjet” e vitit 1998 në gjendje lufte!!! nënshkruhet si kryetar i LDK-së. Është e qartë se nënshkrimi i kësaj Marrëveshjeje ishte akt tradhtie që kryetari i LDK-së po bënte jo vetëm ndaj Kosovës së shpallur e pavarur në mbledhjen e ish deputetëve të Kosovës në Kaçanik, po edhe ndaj kërkesës për Kosovën e lirë e të pavarur për të cilën po demonstronin, po burgoseshin e po vriteshin sa e sa studentë e të rinj të tjerë. E aktet e tilla, të tradhtisë, dihet si quhen, si gjykohen e si dënohen në politikën, në gjykatat e në historinë e popujve historikë, me dinjitet e me kulturë politike e shtetërore.
8. Udhëheqja e LDK-së reagon vrazhdë, fyeshëm, me fjalë banale kur dëgjon a lexon se në solemnitetin e nënshkrimit të asaj Marrëveshjeje kryetari i LDK-së dhe i Kosovës, i Kosovës autonomi, në të vërtetë koloni e Serbisë, do t’i dhurojë kryetarit të Serbisë, Millan Millutinoviq, dhurata të cilat, siç do të deklarojë ai në bisedë me gazetarët ditën kur po dorëzonte detyrën e kryetarit të Serbisë dhe po bëhej gati të udhëtonte për Hagë, për t’iu paraqitur Gjykatës Speciale Ndërkombëtare, do ta stolisin gjatë Kabinetin e tij në Qeverinë e Serbisë!
9. Udhëheqja e LDK-së reagon vrazhdë, fyeshëm, kur i thuhet me gojë, në radio e televizione a me shkrim në gazeta se LDK-ja në radhët e saj kishte anëtarë e zyrtarë sekretë të cilët e informonin Sigurimin e Brendshëm Shtetëror të Serbisë në Kosovë për përbërjen dhe një varg çështjesh të tjera që kishin të bënin me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës!
10. Udhëheqja e LDK-së reagon ashpër, fyeshëm, kërcënueshëm kur i thuhet me gojë në radio e televizion a me shkrime në gazeta se kryetari i LDK-së, një kohë pas nënshkrimit të Marrëveshjes me Millan Millutinoviqin do të shkojë në Beograd, në takim me kryetarin e Serbisë, Sllobodan Millosheviqin, të cilit do t’i çohen dhurata si Millan Millutinoviqit me rastin e nënshkrimit të asaj Marrëveshjeje. Çka është biseduar, çka ka ndodhur, çka është nënshkruar në atë takim do ta thonë një ditë arkivat e Serbisë, të cilat sot për sot nuk mund t’i shfrytëzojnë historianët shqiptarë. Tani për tani dihet vetëm se mbas atij takimi kryetari i LDK-së, i quajtur kryetar historik i Kosovës, koloni e Serbisë, i përcjellë prej njerëzve të Milloshit do të shkojë në Aeroportin e Beogradit dhe prej tij do të fluturojë për Itali, ku pa u vonuar shumë, do të deklarojë se duhet të ndalen bombardimet e Serbisë prej Forcave të NATO-s! Dhe, do të shtojë: Millosheviqi është lideri i nderuar i Serbisë me të cilin duhet të bisedohet!
11. Se takimet dhe bisedat e disahershme të kryetarit të LDK-së dhe kryetarit të Kosovës koloni e Serbisë me Millutinoviqin, përmbanin një turp për Kosovën është thënë prej shumë veprimtarëve politikë shqiptarë në Kosovë e në Evropë. Një dëshmi për karakterin dhe “dinjitetin” e këtyre takimeve Millosheviq – Rugova do ta lërë njëri prej kundërshtarëve të Milloshit, i cili shkruante edhe për disa gazeta evropiane, malazezi Stojan Ceroviq, i lindur në vitin 1949 e i vdekur në vitin 2005, në librin e tij Dalje nga historia. Aty, përpos të tjerash, ai do të shkruajë: në gjysmën e viteve të nëntëdhjeta një diplomat amerikan i propozon atij, Ceroviqit, të shkojë në Uashington dhe atje të vizitojë Arkivin që po krijohej. Kur Ceroviqi e pyet se çka do të ishte me interes për të në atë Arkiv ai, diplomati amerikan, do t’i përgjigjet: aty do të gjesh, fjala vjen, edhe raportet e Ambasadës Amerikane në Beograd në të cilat tregohet se sa është i korruptuar kryetari i LDK-së.
Nuk ka dyshim se cilësori i korruptuar flet jo vetëm për korrupsionin material po edhe për korrupsionin politik të kryetarit të LDK-së!
12.Udhëheqja e LDK-së reagon vrazhdë, tmerrueshëm, kërcënueshëm kur gojarisht a me shkrim i bëhen pyetje se çka ka bërë ajo gjatë një vargu vitesh me paratë e popullit, me atë tre përqindëshin, që milej prej popullit? Ku shkuan gjithë ata miliona të mbledhur në Kosovë, në shtetet e Evropës, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës e në shtetet e kontinentet e tjera ku jetonin e punonin shqiptarë, nuk u ble me to e me të tjera të mjela si ato prej popullit vetëm shtëpia e kryetarit të LDK-së! U blenë edhe të mira të tjera, edhe pasuri të tjera, edhe privilegje e lukse të tjera të drejtuesve të LDK-së dhe shfrytëzuesve të djersës së mërgimtarëve tanë të degdisur në Botë.
Nuk kemi shtet të së drejtës se po të kishim, udhëheqja e LDK-së do të duhej të jepte përgjigje para prokurorëve e pastaj para gjykatësve për fatin e gjithë atyre milionave ashtu si për fatin e shumë milionave të tjerë.
13. Udhëheqja e LDK-së reagon me mospajtim të disafytyrshëm kur i thuhet se që në kohën e dhunës e terrorit të regjimit të Millosheviqit e ka uzurpuar e privatizuar Akademinë e Shkencave e të Arteve të Kosovës me 12-13 anëtarë të Kryesisë e të Këshillit të Përgjithshëm të saj, duke e sunduar qe 25 vjet me 3 “kryepartiakë” e dy shërbëtorë të tyre dhe duke e bërë filial banke prej të cilit i mbushin xhepat ata me shumë shtesa, honorar e paushallë, që rrjedhin pandalshëm, dhe duke ua mbyllur dyert e saj disa shkrimtarëve të shquar, disa gjuhëtarëve të shquar, disa historianëve të shquar të popullit, disa historianëve të shquar të letërsisë, disa mjekëve e disa studiuesve të tjerë shkencorë shumë të merituar pse s’ishin anëtarë të LDK-së!
14. Udhëheqja e LDK-së reagon skajshëm pezmatueshëm, vrazhdë dhe kërcënueshëm kur i përmendet FARK-u (Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës). Pse të mos reagojë ashtu? Udhëheqja e LDK-së e kishte krijuar FARK-un jo për të luftuar për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës në kohën kur për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës ishte duke luftuar Ushtria Çlirimtare e Kosovës e njohur prej Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Evropës. Udhëheqja e LDK-së e kishte krijuar FARK-un si gjoja ushtri të saj për të mos lejuar që UÇK-ja të marrë pushtetin. FARK-u në të vërtetë ishte forca e shkretë e udhëheqjes së LDK-së për luftë qytetare pas çlirimit të Kosovës. Por, për fat djemtë e FARK-ut shpejt do të kuptojnë se për çfarë qëllimi kundërkombëtar i kishte mbledhur ata udhëheqja e LDK-së, prandaj do të kalojnë në radhët e UÇK-së. Marrëveshja e nënshkruar prej kryetarit të Serbisë, Millan Millutinoviq, dhe kryetarit të LDK-së, në të vërtetë ishte “kushtetuta” e vonuar serbo-shqiptare me të cilën bëhej i ligjshëm pushteti, pushteti i LDK-së në Kosovën autonomi e Serbisë.
15. Të gjitha të dhënat e sipërthëna dëshmojnë se Redaksia e gazetës së njohur franceze, Le Monde, ishte treguar shumë largpamëse në qëndrimet e saj parathënëse ndaj politikës së LDK-së kur kryetarin e saj, në fillimet e karrierës së tij ldk-iste, e kishte paraqitur përmes një karikature në prehrin e Millosheviqit, i cili do të ushtrojë dhunë e terror, krime lufte e krime kundër njerëzimit në Kosovë dhe do t’i dëbojë afër tetëqind mijë shqiptarë prej Kosovës në pranverën e vitit 1999 jo vetëm duke mos qenë aspak i trazuar prej partisë së pagëzuar LDK, po, përkundrazi, duke qenë i vizituar ai vetë dhe kryetari para tij, i Serbisë, Millan Millutinoviq, me dhurata nga duart e kryetarit të LDK-së!
16. Nuk e quaj të nevojshme t’i komentoj reagimet e udhëheqjeve të LDK-së ndaj të dhënave që për politikën e saj dëgjohen a shkruhen prej historianëve a intelektualëve të Kosovës në Prishtinë, të Shqipërisë në Tiranë a kudo qoftë tjetër.
E quaj të nevojshme vetëm t’ia sjell në mendje kësaj udhëheqjeje dy të vërteta që në shtetet demokratike, me tradita shtetërore, kulturore e qytetëruese, janë ligje etike e juridike.
E vërteta e parë është kjo: kryetar kuvendi, kryeministër apo kryetar shteti nuk bëhesh për të bërë qejfe, për të pirë e për të ngrënë ushqime e pije sa më të shtrenjta e falas, për të bredhur nëpër botë zyrtarisht a jozyrtarisht, për t’u pasuruar duke keqpërdorur karriget politike, për t’u rrethuar me servilë e mendjepaktë, që bëjnë krejt çka u thuhet mirë e keq! Kryetar kuvendi, kryeministër e kryetar shteti, nuk bëhesh, pra, për të zhvatur shtetin. Jo. Kryetar kuvendi, kryeministër e sidomos kryetar shteti, bëhesh, siç ishte bërë kryetari i LDK-së kryetar i Kosovës koloni e, mandej, shtet protektorat, që, në rast se e kërkojnë punët tragjike historike, edhe për të dhënë jetën për atë shtet, për nderim e dinjitetin e popullit që përfaqëson. E jo, jo, jo për të nënshkruar Marrëveshje tradhtie siç është ajo që u nënshkrua prej kryetarit të LDK-së e të Kosovës me kryetarin e Serbisë, shtetit okupator të Kosovës, Millan Millutinoviqin më 28 prill, 1999!
E vërteta e dytë është:
Krim nuk quhet vetëm vrasja e njeriut, po edhe vrasja e të vërtetës dhe e të drejtës.
Udhëheqja e LDK-së po vret të vërtetat dhe të drejtat që nuk i pëlqejnë, që nuk janë në interesin e saj, që e zbulojnë, e përfushin, e tregojnë politikën e saj në thelbin e saj: gjithnjë politikë e mjerë e, siç u pa më lart, në disa raste edhe politikë tradhtare.
Për fatin e historisë shqiptare, këto vrasje janë të përkohshme.
Historinë e Kosovës, historinë shkencore të Kosovës, nuk do ta shkruajë LDK-ja po historianët. Historia e falsifikuar që LDK-ja e ka shkruar për veten e Kosovën do të ketë fatin e historive partiake e shtetërore që Stalini e Duçe kishin shkruar për partitë e tyre dhe për shtetet që kishin sunduar me dhunë: do të hidhet në plehun e historisë!
Historinë e Kosovës dhe të Shqipërisë së bashkuar nuk do ta shkruajnë partitë po historianët e Shqipërisë dhe të Kosovës së Bashkuar. Një shkrues i saj jam edhe unë jo vetëm me Ditarët e mi.
Por, para se të shkruhet kjo histori e Kosovës, pasi Kosova të bëhet shtet i së drejtës, shpresoj që të vërtetat dhe të drejtat të cilat do t’u shpëtojnë vrasjeve prej rrenave, shpifjeve e urrejtjeve të anëtarëve, të udhëheqësve të kryehershëm dhe të mëvonshëm të LDK-së dhe të rrogëtarëve të saj do t’i sjellin shumë të dhëna e dëshmi të reja arkivore e kujtimore asaj historie.
Ronaldon theu rekordin me më së shumti gola, Pele e uron.
ashmë edhe Pele e ka pranuar faktin se Cristiano Ronaldo e ka thyer rekordin e tij për më së shumti gola të shënuar në ndeshje zyrtare.
Ronaldo arriti sot në kuotën e 770 gola duke e kaluar të madhin Pele i cili ka 757, shkruan Gazeta Express.
Për këtë, më në fund ka reaguar edhe ish-futbollisti brazilian.
“Cristiano, çfarë udhëtimi të bukur po kalon! Ju admiroj shumë dhe kjo nuk është sekret për askënd. Urime për thyerjen e rekordit tim të golave në ndeshjet zyrtare. E lë këtë foto për nderin tuaj, me shumë dashuri, si një simbol i një miqësie që ekziston për shumë vite” – shkroi Pele në Facebook.
Shuhet në moshën 94-vjeçare Lou Ottens shpikësi i kasetës
Shpikësi holandez i kasetës, Lou Ottens ndërroi jetë në moshën 94-vjeçare.
Shpikja e inxhinierit Ottens transformoi mënyrën se si njerëzit dëgjonin muzikë në atë kohë.
Ottens i është bashkuar kompanisë “Philips” në vitin 1952 dhe në vitin 1960 u bë kreu i departamentit të zhvillimit të produkteve elektronike të prodhuara nga kompania.
Ai në atë kohë së bashku me ekipin e tij nisën edhe krijimin e kasetës.
Ajo për herë të parë është prezantuar në panairin elektronik të Radion në Berlin dhe së shpejti u përqafua nga njerëzit dhe u bë një sukses në të gjithë botën.
Ottens bëri një kontratë më “Philips” dhe “Sony” për të krijuar një patentë, pasi shumë kompani kineze kishin nisur të krijonin kopje të shpikjes së tij, kasetës.
Pavarësisht se kaseta është relativisht një shpikje e vjetër ajo është rikthyer në një farë mënyre përsëri në jetën tone, pasi shumë artist si Lady Gaga dhe The killers, kanë bërë muzikë që mund të dëgjohet edhe në kasetë.
Në Verdun të Francës më 21 shkurt të vitit 1916, fillon beteja më e përgjakshme e luftës së parë botërore midis ushtrive gjermane dhe franceze.
Një ri-vlerësim në vitin 2000, gjeti se nga 715 mijë viktima, 377 ishin francezë dhe 337 mijë gjermanë me një mesatare prej 70 mijë viktima për çdo muaj të betejës.
Beteja e Verdunit është cilësuar një nga më të gjatat dhe më të kushtueshmet në historinë njerëzore, ri-vlerësime të tjera të fundit thonë se numri i viktimave arriti në 976 mijë deri në përfundim të betejës, 18 dhjetor 1916, që rezultoi me fitoren e ushtrisë franceze.
10 mars 1862 – SHBA LËSHOI PËR HERË TË PARË NË QARKULLIM DOLLARIN
“Letra të gjelbra”- kështu ishin quajtur për shkak të ngjyrës kartëmonedhat e para të SHBA-së.
Ishte 10 marsi i vitit 1862 kur qeveria e Shteteve të Bashkuara nxori në qarkullim kartëmonedhën për herë të parë. Deri atëherë, njësia monetare amerikane ishte tradicionalisht vetëm në formën e monedhave prej ari dhe argjendi, vlera e të cilave varej nga pesha e tyre.
Kongresi votoi të vinte në qarkullim kartëmonedhën për të mbuluar koston e madhe të luftës civile. Kartëmonedhat që u nxorën në qarkullim në atë kohë ishin të vlerave 5, 10 dhe 20 dollarë.
Qeveria deklaroi se paratë prej letre mund të përdoreshin për të shlyer të gjitha borxhet, shtetërore dhe private. Emri zyrtar i parasë prej letre ishte “kartëmonedhe e ligjshme”.
Para se të merrej ky vendim, Kongresi kishte pasur një debat mjaft të nxehtë, pasi vendi po përballej me një krizë financiare për shkak të mungesës së arit dhe argjendit. Aty u vendos që kartëmonedhat të përdoreshin si njësi për pagesa të të gjitha llojeve, përveç për borxhin publik dhe për importim.
Ky akt që erdhi si një masë emergjente, rriti në mënyrë të madhe fuqinë federale dhe ndryshoi përgjithmonë standardin amerikan të parasë.
Shakira po vjen me këngë të re, e paralajmëroi me mikrofon duke thënë se po ‘gatuan’ diçka të re.
Ajo ka qenë një superyll global për dekada, shkruan Daily Mail.
Shakira paralajmëroi këngën e saj të re para fansave në Instagram, përmes një postimi.
Artistja kolumbiane 44-vjeçare postoi një fotografi kur këndonte në një mikrofon përpara një stende muzikore.
Po gatuaj diçka!’, ka shkruar në mbishkrimin e postimit për më shumë se 70 milionë ndjekësit e saj dhe më pas të njëjtin mesazh e shkroi në gjuhën spanjolle ‘Cocinando algo!’.
Edhe pse është e njohur për paraqitjet e saj magjepsëse në skenë, ajo qëndroi në një pamje më të rastësishme dhe komode gjatë regjistrimit.
Postimi i saj i fundit vjen rreth tre muaj pasi ajo publikoi një këngë të re të quajtur Girl Like Me në bashkëpunim me Black Eyed Peas.
Videoja muzikore ka grumbulluar më shumë se 310 milionë shikime në YouTube dhe kënga e vetme ka dalë në krye të tabelës Latin Airplay të Billboard.
Filozofët më të famshëm të botës dhe veprat e tyre
Ka shumë lëvizje dhe shkolla të ndryshme filozofike në botë. Disa lavdërojnë vlerat shpirtërore, ndërsa të tjerët predikojnë një mënyrë më jetësore të jetës. Sidoqoftë, ata janë të bashkuar nga një gjë – të gjitha janë shpikur nga njeriu. Kjo është arsyeja pse, para se të filloni të studioni shkollën e mendimit, duhet të kuptoni se kush është një filozof.
Në të njëjtën kohë, është e nevojshme jo vetëm për të gjetur kuptimin e kësaj fjale, por edhe për të shikuar prapa në të kaluarën në mënyrë që të kujtojmë ata që qëndronin në origjinën e shkollave të para të filozofisë. Mbi të gjitha, kjo është mënyra e vetme për të kuptuar thelbin e vërtetë të pyetjes se kush është një filozof.
Njerëzit që iu përkushtuan vetes meditimit të madh
Pra, si gjithmonë, historia duhet të fillojë me historinë kryesore. Në këtë rast, me atë që është filozofi. Në të vërtetë, në të ardhmen kjo fjalë do të shfaqet shumë shpesh në tekst, që do të thotë se thjesht nuk do të jetë e mundur të bëhet pa një kuptim të qartë të kuptimit të saj.
Epo, një filozof është një person i cili i është përkushtuar plotësisht mendimit për thelbin e qenies. Në të njëjtën kohë, dëshira e tij kryesore është dëshira për të kuptuar thelbin e asaj që po ndodh, për të thënë kështu, për të parë prapaskenat e jetës dhe vdekjes. Në fakt, reflektime të tilla e kthejnë një person të zakonshëm në një filozof.
Duhet të theksohet se reflektime të tilla nuk janë thjesht një hobi ose argëtim kalimtar, ai është kuptimi i jetës së tij apo edhe, nëse ju pëlqen, një thirrje. Kjo është arsyeja pse filozofët e mëdhenj ia kushtuan të gjithë kohën e lirë zgjidhjes së problemeve që i mundonin.
Dallimet në rrymat filozofike
Hapi tjetër është të kuptojmë se të gjithë filozofët janë të ndryshëm nga njëri-tjetri. Nuk ka asnjë pamje universale të botës ose renditjes së gjërave. Edhe nëse mendimtarët i përmbahen të njëjtës ide apo botëkuptim, gjithmonë do të ketë ndryshime në gjykimet e tyre.
Kjo për faktin se pikëpamjet e filozofëve për botën varen nga përvoja e tyre personale dhe aftësia për të analizuar faktet. Kjo është arsyeja pse deri më sot qindra lëvizje të ndryshme filozofike kanë parë dritën. Dhe të gjitha janë unike në thelbin e tyre, gjë që e bën këtë shkencë shumë të shumanshme dhe informuese.
E megjithatë gjithçka ka fillimin e saj, përfshirë filozofinë. Prandaj, do të jetë shumë logjike ta ktheni vështrimin drejt së kaluarës dhe të flisni për ata që themeluan këtë disiplinë. Domethënë rreth mendimtarëve antikë.
Sokrati – i pari nga mendjet e mëdha të antikitetit
Ne duhet të fillojmë me atë që konsiderohet legjendë në botën e mendimtarëve të mëdhenj – Sokrati. Ai lindi dhe jetoi në Greqinë e Lashtë në 469-399 para Krishtit. Fatkeqësisht, ky njeri i ditur nuk mbajti shënime për mendimet e tij, kështu që shumica e thënieve të tij na kanë ardhur vetëm falë përpjekjeve të studentëve të tij.
Ai ishte i pari nga njerëzit që mendoi se kush është filozofi. Sokrati besonte se jeta ka kuptim vetëm kur një person e jeton atë me vetëdije. Ai dënoi bashkatdhetarët e tij për faktin se ata harruan moralin dhe ishin zhytur në veset e tyre.
Mjerisht, jeta e Sokratit përfundoi tragjikisht. Autoritetet lokale e quajtën herezi mësimin e tij dhe e dënuan me vdekje. Ai nuk priti për ekzekutimin e dënimit dhe vullnetarisht mori helm.
Filozofë të mëdhenj të Greqisë antike
Greeceshtë Greqia Antike që konsiderohet vendi ku lindi shkolla perëndimore e filozofisë. Shumë mendje të shkëlqyera të antikitetit kanë lindur në këtë vend të veçantë. Dhe megjithëse disa nga mësimet e tyre u refuzuan nga bashkëkohësit e tyre, nuk duhet harruar se shkencëtarët-filozofët e parë u shfaqën këtu më shumë se 2.5 mijë vjet më parë
Platoni
Nga të gjithë dishepujt e Sokratit, Platoni ishte më i suksesshmi. Pasi kishte thithur mençurinë e mësuesit, ai vazhdoi të studionte botën përreth tij dhe ligjet e saj. Për më tepër, me mbështetjen e njerëzve, ai themeloi Akademinë e madhe të Athinës. Pikërisht këtu ai u mësoi studentëve të rinj bazat e ideve dhe koncepteve filozofike.
Platoni ishte i sigurt se mësimet e tij mund t’u jepnin njerëzve mençurinë për të cilën kishin shumë nevojë. Ai argumentoi se vetëm një person i arsimuar dhe me mendje të matur mund të krijojë një shtet ideal.
Aristoteli
Aristoteli bëri shumë për zhvillimin e filozofisë perëndimore. Ky grek u diplomua në Akademinë e Athinës dhe një nga mësuesit e tij ishte vetë Platoni. Meqenëse Aristoteli dallohej nga erudicioni i tij i veçantë, ai u thirr shpejt për të dhënë mësim në pallatin e kujdestarit. Sipas të dhënave historike, ai e mësoi vetë Aleksandrin e Madh.
Filozofët dhe mendimtarët romakë
Punimet e mendimtarëve grekë ndikuan shumë në jetën kulturore në Perandorinë Romake. Të frymëzuar nga tekstet e Platonit dhe Pitagorës, në fillim të shekullit II, filozofët-inovatorët e parë Romakë filluan të shfaqeshin. Dhe megjithëse shumica e teorive të tyre ngjanin me ato të Grekëve, kishte disa ndryshime në mësimet e tyre. Në veçanti, kjo ishte për shkak të faktit se Romakët kishin konceptet e tyre se çfarë është e mira më e lartë.
Mark Terentius Varro
Një nga filozofët e parë të Romës ishte Varro, i lindur në shekullin I para Krishtit. Gjatë jetës së tij, ai shkroi shumë vepra mbi vlerat morale dhe shpirtërore. Ai gjithashtu paraqiti një teori interesante se çdo komb ka katër faza të zhvillimit: fëmijërinë, adoleshencën, pjekurinë dhe pleqërinë.
Mark Tullius Cicero
Ky është një nga Romat më të lashta. Një famë e tillë erdhi tek Ciceroni falë faktit se ai më në fund ishte në gjendje të ndërthurë shpirtërore greke dhe dashurinë romake për shtetësinë në një të tërë.
Sot, ai vlerësohet për faktin se ai ishte një nga të parët që e vendosi filozofinë jo si një shkencë abstrakte, por si pjesë e jetës së përditshme të një personi. Cicero ishte në gjendje t’u përcillte njerëzve idenë që të gjithë mund ta kuptojnë, nëse dëshiron. Në veçanti, kjo është arsyeja pse ai prezantoi fjalorin e tij, duke shpjeguar thelbin e shumë termave filozofikë.
Filozof i madh i Perandorisë Qiellore
Shumë ia atribuojnë idenë e demokracisë grekëve, por në anën tjetër të botës, një i urtë i madh ishte në gjendje të paraqiste të njëjtën teori, duke u mbështetur vetëm në bindjet e tij. Thisshtë ky filozof antik ai që konsiderohet perla e Azisë.
Konfuci
Kina është konsideruar gjithmonë një vend i të urtëve, por ndër të tjerët, vëmendje e veçantë duhet t’i kushtohet Konfucit. Ky filozof i madh jetoi në vitet 551-479. Para Krishtit e dhe ishte një person shumë i famshëm. Detyra kryesore e mësimit të tij ishte predikimi i parimeve të moralit të lartë dhe virtyteve personale.
Emra të njohur për të gjithë
Me kalimin e viteve, gjithnjë e më shumë njerëz donin të kontribuonin në zhvillimin e ideve filozofike. Lindën gjithnjë e më shumë shkolla dhe lëvizje të reja dhe diskutimet e gjalla midis përfaqësuesve të tyre u bënë norma e zakonshme. Sidoqoftë, edhe në kushte të tilla, u shfaqën ata që mendimet e tyre për botën e filozofëve ishin si një frymë e freskët.
Avicena
Abu Ali Hussein ibn Abdallah ibn Sina – ky është emri i plotë i Avicenna, i madhi Ai lindi në 980 në territorin e Perandorisë Persiane. Gjatë jetës së tij, ai shkroi më shumë se një duzinë trajtesash shkencore në lidhje me fizikën dhe filozofinë.
Përveç kësaj, ai themeloi shkollën e tij. Në të, ai u mësoi të rinjve të talentuar ilaçe, në të cilën, nga rruga, ai ishte shumë i suksesshëm.
Thomas Aquinas
Në 1225, lindi një djalë me emrin Thomas. Prindërit e tij nuk mund ta imagjinonin që në të ardhmen ai do të bëhej një nga mendjet më të shquara në botën filozofike. Ai shkroi shumë vepra kushtuar reflektimeve të botës së krishterë.
Për më tepër, në 1879, Kisha Katolike njohu shkrimet e tij dhe i bëri ato filozofi zyrtare për Katolikët.
Rene Dekarti
Ai njihet më shumë si babai i formës moderne të mendimit. Shumë njerëz e dinë frazën e tij të shkruar “Nëse unë mendoj, atëherë ekzistoj”. Në punët e tij, ai e konsideronte mendjen si armën kryesore njerëzore. Shkencëtari studioi punimet e filozofëve të epokave të ndryshme dhe ua solli bashkëkohësve të tij.
Përveç kësaj, Dekarti bëri shumë zbulime të reja në shkencat e tjera, veçanërisht në matematikë dhe fizikë.
Provimi i ekzistencës së Zotit është një nga detyrat kryesore të teologjisë së krishterë. Dhe argumenti më interesant në favor të ekzistencës hyjnore u paraqit nga teologu italian Anselm i Canterbury.
Thelbi i saj është si më poshtë. Zoti përcaktohet si tërësia e të gjitha përsosmërive. Ai është i mirë absolut, dashuri, i mirë, etj. Ekzistenca është një nga përsosmëritë. Nëse diçka ekziston në mendjen tonë, por nuk ekziston jashtë saj, atëherë është e papërsosur. Meqenëse Zoti është i përsosur, kjo do të thotë që ekzistenca e tij reale duhet të nxirret nga ideja e ekzistencës së tij.
Zoti ekziston në mendje, prandaj, ai ekziston edhe jashtë saj.
Ky është një argument mjaft interesant që ilustron se si ishte filozofia në Mesjetë. Edhe pse u hodh poshtë nga filozofi gjerman Immanuel Kant, përpiquni të meditoni për këtë vetë.
René Descartes: “Unë mendoj, prandaj jam”
A mund të deklaroni ndonjë gjë me siguri absolute? A ka edhe një mendim që nuk dyshoni aspak? Ju thoni: “Sot u zgjova. Jam plotësisht i sigurt për këtë ”. Sigurisht Po sikur truri juaj të futet një orë më parë dhe tani ata po i dërgojnë sinjale elektrike për të krijuar artificialisht kujtime te ju? Po, duket e pamundur, por teorikisht e mundur. Dhe ne po flasim për siguri absolute. Për çfarë jeni të sigurt atëherë?
René Descartes gjeti njohuri të tilla të padiskutueshme. Kjo njohuri është në vetë personin: Unë mendoj, prandaj jam. Kjo deklaratë është përtej diskutimit. Mendoni: edhe nëse truri juaj është në një balonë, vetë mendimi juaj, megjithëse i pasaktë, ekziston! Lëreni gjithçka që dini se është false. Por nuk mund të mohohet ekzistenca e asaj që mendon në mënyrë të gabuar.
Tani e dini thënien më të padiskutueshme nga të gjitha të mundshmet, e cila është bërë pothuajse parulla e të gjithë filozofisë evropiane: cogito ergo sum.
Platoni: “Konceptet e gjërave ekzistojnë vërtet, dhe jo gjërat vetë”
Problemi kryesor i filozofëve antikë grekë ishte kërkimi i qenies. Mos u shqetëso, kjo kafshë nuk është aspak e tmerrshme. Qenia është ajo që është. Kjo eshte e gjitha. “Atëherë pse ta kërkosh, – thua ti, – këtu është, kudo”. Kudo, por thjesht merrni ca gjëra, mendoni për këtë, pasi duke u zhdukur diku. Për shembull, telefoni juaj. Duket se ekziston, por ju e kuptoni që do të prishet dhe do të asgjësohet.
Në përgjithësi, gjithçka që ka një fillim ka një fund. Por qenia nuk ka fillim apo fund nga përkufizimi – thjesht është. Rezulton, pasi që telefoni juaj ekziston për ca kohë dhe ekzistenca e tij varet nga kjo kohë, ekzistenca e tij është disi e pasigurt, e paqëndrueshme, relative.
Filozofët janë marrë me këtë problem në mënyra të ndryshme. Dikush tha që nuk ekziston fare, dikush me kokëfortësi vazhdoi të këmbëngulë se ekziston, dhe dikush – që një person nuk mund të thotë asgjë të qartë për botën.
Platoni gjeti dhe argumentoi për pozicionin më të fortë që kishte një ndikim tepër të fortë në zhvillimin e të gjithë kulturës evropiane, por me të cilën është intuitivisht e vështirë të biesh dakord. Ai tha se konceptet e gjërave – idetë – posedojnë qenie, ndërsa gjërat vetë i referohen një bote tjetër, botës së të qenit. Telefoni juaj ka një pjesë të të qenit, por qenia nuk është karakteristikë e tij si një gjë materiale. Por ideja juaj për një telefon, ndryshe nga vetë telefoni, nuk varet nga koha ose nga ndonjë gjë tjetër. Eternalshtë e përjetshme dhe e pandryshueshme.
Platoni i kushtoi shumë vëmendje provës së kësaj ideje dhe fakti që ai ende konsiderohet nga shumë si filozofi më i madh në histori duhet t’ju bëjë të mbani pak nga gatishmëria juaj për të refuzuar pa mëdyshje pozicionin e realitetit të ideve. Lexoni më mirë Dialogjet e Platonit – ia vlejnë.
Immanuel Kant: “Njeriu ndërton botën përreth tij”
Immanuel Kant është një gjigant i mendimit filozofik. Mësimi i tij u bë një lloj linje uji, duke ndarë filozofinë “para Kant” nga filozofia “pas Kant”.
Ai ishte i pari që shprehu një mendim, i cili sot mund të mos tingëllojë si një rrufe në qiell, por që ne e harrojmë plotësisht në jetën e përditshme.
Kant tregoi se gjithçka me të cilën merret një person është rezultat i forcave krijuese të vetë personit.
Monitori para syve tuaj nuk ekziston “jashtë jush”, ju vetë e keni krijuar këtë monitor. Mënyra më e lehtë për të shpjeguar thelbin e idesë mund të jetë fiziologjia: imazhi i monitorit formohet nga truri juaj, dhe po merreni me të dhe jo me “monitorin e vërtetë”.
Sidoqoftë, Kant mendoi në terminologjinë filozofike, ndërsa fiziologjia si shkencë ende nuk ekzistonte. Po ashtu, nëse bota ekziston në tru, ku atëherë ekziston truri? Prandaj, në vend të “trurit”, Kant përdori termin “njohuri apriori”, domethënë një njohuri e tillë që ekziston tek një person që nga momenti i lindjes dhe e lejon atë të krijojë një monitor nga diçka e paarritshme.
Ai identifikoi lloje të ndryshme të kësaj njohurie, por format kryesore të saj, të cilat janë përgjegjëse për botën shqisore, janë hapësira dhe koha. Kjo është, nuk ka as kohë dhe as hapësirë \u200b\u200bpa një person, është një rrjet, syze përmes të cilave një person shikon botën, ndërsa njëkohësisht e krijon atë.
Albert Camus: “Njeriu është absurd”
A ia vlen të jetohet jeta?
A keni pasur ndonjëherë një pyetje të tillë? Me siguri jo. Dhe jeta e Albert Camus ishte e mbushur me dëshpërim nga fakti se kjo pyetje nuk mund të përgjigjej në mënyrë pozitive. Njeriu në këtë botë është si Sizifi, duke kryer pafund të njëjtën punë të pakuptimtë. Nuk ka rrugëdalje nga kjo situatë, pavarësisht se çfarë bën një person, ai gjithmonë do të mbetet skllav i jetës.
Njeriu është një qenie absurde, e gabuar, e palogjikshme. Kafshët kanë nevoja dhe ka gjëra në botë që mund t’i kënaqin ato. Sidoqoftë, një person ka nevojë për kuptim – për diçka që nuk është kështu.
Qenia njerëzore është e tillë që kërkon kuptueshmëri në gjithçka.
Sidoqoftë, ekzistenca e tij është e pakuptimtë. Aty ku duhet të ketë një kuptim të kuptimeve, nuk ka asgjë, zbrazëti. Çdo gjë e humbet themelin e saj, asnjë vlerë e vetme nuk ka një themel.
Filozofia ekzistenciale e Camus është shumë pesimiste. Por ju duhet ta pranoni se ka baza të caktuara për pesimizëm.
Karl Marx: “E gjithë kultura njerëzore është ideologji”
Në përputhje me teorinë e Marksit dhe Engelsit, historia e njerëzimit është historia e shtypjes së disa klasave nga të tjerët. Për të ruajtur fuqinë e saj, klasa sunduese shtrembëron njohuritë në lidhje me marrëdhëniet e vërteta shoqërore, duke krijuar fenomenin e “vetëdijes së rreme”. Klasat e shfrytëzueshme thjesht nuk kanë ide se ato po shfrytëzohen.
Të gjithë produktet e shoqërisë borgjeze deklarohen nga filozofët si ideologji, domethënë një grup vlerash dhe idesh të rreme për botën. Kjo është fe, politikë dhe çdo praktikë njerëzore – në parim, ne jetojmë në një realitet të rremë, të gabuar.
Të gjitha besimet tona janë apriori të rreme, sepse ato fillimisht u shfaqën si një mënyrë për të na e fshehur të vërtetën në interes të një klase të caktuar.
Një person thjesht nuk ka mundësinë të shikojë botën me objektivitet. Mbi të gjitha, ideologjia është kulturë, një prizëm i lindur përmes të cilit ai i sheh gjërat. Edhe një institucion i tillë si familja duhet të njihet si ideologjik.
Çfarë është e vërtetë atëherë? Marrëdhëniet ekonomike, pra ato marrëdhënie në të cilat formohet mënyra e shpërndarjes së përfitimeve të jetës. Në një shoqëri komuniste, të gjithë mekanizmat ideologjikë do të shemben (kjo do të thotë që nuk do të ketë shtete, fe, familje) dhe marrëdhëniet e vërteta do të vendosen midis njerëzve.
Karl Popper: “Teoria e mirë shkencore mund të hidhet poshtë”
Çfarë mendoni, nëse ekzistojnë dy teori shkencore dhe njëra prej tyre hidhet poshtë lehtë, dhe është e pamundur të gërmosh në tjetrën, cila do të jetë më shkencore?
Popper, një metodolog i shkencës, tregoi se kriteri i shkencës është falsifikueshmëria, domethënë mundësia e përgënjeshtrimit. Një teori jo vetëm që duhet të ketë një provë koherente, por duhet të ketë potencialin për tu thyer.
Për shembull, thënia “shpirti ekziston” nuk mund të konsiderohet shkencore, sepse është e pamundur të imagjinohet se si ta hedhësh poshtë atë. Në fund të fundit, nëse shpirti është jomaterial, atëherë si mund të jeni të sigurt nëse ekziston? Por thënia “të gjitha bimët kryejnë fotosintezë” është mjaft shkencore, pasi që për ta hedhur poshtë mjafton të gjesh të paktën një fabrikë që nuk transformon energjinë e dritës. Possibleshtë e mundur që ai të mos gjendet kurrë, por vetë mundësia e hedhjes poshtë të teorisë duhet të jetë e qartë.
Ky është fati i çdo njohurie shkencore: ajo nuk është kurrë absolute dhe është gjithmonë e gatshme të japë dorëheqjen.
Filozofia lejoi që bota e dukshme të merrte formë në mendjet tona. Nga shkencat e vështira te diskutimet politike, filozofët janë përpjekur të sfidojnë të kuptuarit tonë se si duket bota. Dhe kjo shkencë u ngrit në Greqinë e Lashtë, e njohur për një listë mbresëlënëse të filozofëve, shumë prej të cilëve ju i njihni nga kohërat e shkollës.
Filozofi antik grek Aristoteli Një filozof antik grek, i njohur për pothuajse çdo person që është të paktën pak i njohur me rrjedhën e historisë së shkollës. Aristoteli ishte një student i Platonit, por në shumë mënyra e tejkaloi mësuesin e tij, gjë që i shkaktoi pakënaqësi. I njohur për punën e tij në matematikë, fizikë, logjikë, poezi, gjuhësi dhe shkenca politike.
Immanuel Kant Një vendas i Gjermanisë, Kant është i njohur për idetë e tij rreth relativitetit të perceptimit. Sipas versionit të tij, ne e shohim botën jo siç është. Ne mund ta perceptojmë atë vetëm përmes prizmit të mendimeve, ndjenjave dhe gjykimeve tona. Me fjalë të tjera, ai hodhi themelin për krijimin e konceptit të Matricës së Vëllezërve Wachowski.
Platoni Siç është përmendur tashmë, Platoni ishte mësuesi i Aristotelit. Ai është i famshëm për krijimin e Akademisë në Athinë. Ishte institucioni i parë i arsimit të lartë në botën perëndimore.
Konfuci është një nga më të mëdhenjtë dhe më të famshmit në botë Ky filozof kinez jetoi rreth vitit 500 para Krishtit. Filozofia e tij u përqendrua në marrëdhëniet dhe rëndësinë e familjes në jetën e çdo individi dhe shoqërie. Më vonë, pikëpamjet e tij u zhvilluan dhe u bënë të njohura si Konfucianizëm.
David Hume Ky filozof Skocez ishte i njohur për angazhimin e tij ndaj empirizmit dhe skepticizmit. Ai ishte i bindur se perceptimi ynë për botën nuk bazohet në vizionin objektiv, por në besimin tonë në atë se si duhet të duket bota. Kant, nga rruga, mori shumë nga idetë e Hume.
Rene Dekarti Ai konsiderohet me të drejtë babai i filozofisë moderne. Ai zotëron një nga aforizmat më të famshëm – “Unë mendoj, prandaj jam”.
Sokrati Mësuesi i Platonit dha një kontribut shumë të rëndësishëm në retorikë, logjikë dhe filozofi. Atij i atribuohet e ashtuquajtura metoda sokratike e diskutimit, në të cilën dëgjuesit i bëhen një seri pyetjesh që e çojnë dëgjuesin në përfundimet e dëshiruara.
Niccolo Machiavelli Jetuar gjatë Rilindjes, Machiavelli është i njohur për kontributin e tij të paçmuar në filozofinë politike. Libri i tij “Perandori” tregon se si të qëndrosh “në krye” të pushtetit në çdo grup rrethanash. Puna e Machiavelli u prit me armiqësi sepse në atë kohë besohej se pushteti nuk mund të ishte i virtytshëm. “Fuqia është gjithmonë e drejtë” dhe “Dashuria nuk shkon mirë me frikën” janë thëniet e tij.
John Locke Locke ishte një mjek britanik. Sipas teorisë së tij, i gjithë perceptimi ynë bazohet në vizionin subjektiv. Mendimet e tij u zhvilluan nga Hume dhe Kant. Locke njihet gjithashtu për përdorimin e gjuhës së thjeshtë në shkrimet e tij, e kuptueshme për këdo që njeh aftësinë për të lexuar. Kur u pyet se si mund të ekzistonin sende jashtë njeriut, ai sugjeroi të fuste dorën në zjarr.
Diogjeni Ky filozof nga Greqia e lashtë është i famshëm për t’u ulur në një fuçi. Ai gjithashtu kritikoi Aristotelin, duke pretenduar se ai i shtrembëroi mësimet e Platonit. Jo më pak i famshëm është episodi në të cilin Diogjeni, duke gjetur Athinën të zhytur në kotësi dhe vese, eci rrugëve të kryeqytetit me një pishtar dhe pasthirrmat “Unë jam duke kërkuar një njeri!”
Thomas Aquinas Thomas Aquinas është një nga teologët dhe filozofët më të rëndësishëm të krishterë. Ai jo vetëm që bashkoi shkollën natyrore greke të filozofisë me teologjinë e krishterë, por gjithashtu krijoi një numër traktatesh që zhvillojnë një qasje racionale ndaj besimit dhe fesë (çuditërisht). Shkrimet e tij përshkruajnë më gjerësisht besimet dhe besimet e Mesjetës.
Lao Tzu Ky filozof enigmatik jetoi rreth shekullit të 6 para Krishtit. në Kinë. Atij i atribuohet krijimi i një lëvizjeje të tillë si “Taoizmi” (ose “Taoizmi”). Ideja kryesore e këtij mësimi është Tao, domethënë një Shteg i veçantë për Harmoninë. Këto mendime u bënë shumë të rëndësishme për Budizmin, Konfucianizmin dhe filozofitë e tjera në Azi.
Gottfried Wilhelm Leibniz Leibniz është në të njëjtin nivel me Dekartin midis mendimtarëve idealistë. Për shkak të edukimit të tij teknik dhe prirjes për analitikë, Leibniz fillimisht besonte se truri është mekanizmi më kompleks. Sidoqoftë, ai më vonë i braktisi këto ide pikërisht për shkak të përsosjes së trurit. Sipas idesë së tij, truri përbëhej nga Monads – substanca delikate shpirtërore.
Baruch Spinoza Spinoza ishte një hebre hollandez i lindur në fillim të shekullit të 15-të në Amsterdam. Ai është i njohur për kërkimet e tij mbi racionalizmin dhe pragmatizmin në fetë Abrahamike. Për shembull, ai u përpoq të provonte pamundësinë e shumë mrekullive të krishtera të asaj kohe. Për të cilin, siç pritej, ai u persekutua vazhdimisht nga autoritetet.
Volteri Një filozof francez i iluminizmit, Volter mbrojti humanizmin, shqetësimin për natyrën dhe përgjegjësinë për veprimet e njerëzimit. Ai kritikoi ashpër fenë dhe poshtërimin e dinjitetit njerëzor.
Thomas Hobbes Ky filozof anglez jetoi në kohë të trazuara. Duke parë luftërat vëllavrasëse, ai arriti në përfundimin se një qytetar duhet t’i bindet fuqisë së shtetit me çdo kusht, për sa kohë që kjo fuqi siguron paqe të brendshme dhe të jashtme, pasi nuk ka asgjë më të keqe se luftërat.
Aurelius Augustine Aurelius lindi në territorin e Algjerisë moderne. Ai është veçanërisht i famshëm për veprën e tij “Rrëfimi”, në të cilën përshkruan rrugën e tij drejt krishterimit. Në këtë vepër, ai shpesh fliste për vullnetin e lirë dhe paracaktimin. Ai u shenjtërua menjëherë pas vdekjes dhe konsiderohet si një nga autorët më të rëndësishëm të krishterë të periudhës së hershme.
Abu Hamid al-Ghazali Filozofi Persian i njohur për kritikat e tij ndaj shkrimeve të Aristotelit. Për shembull, ai vuri në dukje gabimin e deklaratave në përjetësinë e botës dhe pafundësinë e saj.
Siddhartha Gautama Buda Ndoshta filozofi më i famshëm indian. Ai arriti në përfundimin se e gjithë vuajtja njerëzore është rezultat i konfliktit midis dëshirës për qëndrueshmëri dhe mungesës së qëndrueshmërisë në botë.
Baron de Montesquieu Mund të themi se Montesquieu është stërgjyshi i pothuajse të gjitha Kushtetutave (përfshirë edhe atë Amerikane). Ky filozof francez dha një kontribut të paçmuar në shkencat politike.
Jean-Jacques Rousseau Ai është i njohur jo vetëm për veprat e tij në fushën e humanizmit, por edhe për deklaratat e tij shumë të diskutueshme (edhe pse jo pa kuptim). Ai argumentoi se një person është më i lirë në anarki sesa në shoqëri. Sipas mendimit të tij, shkenca dhe përparimi nuk e zhvillojnë njerëzimin, por i japin më shumë pushtet qeverisë.
George Berkeley Një irlandez me një organizim të mirë mendor është i njohur për idenë se bota materiale mund të mos ekzistojë. Gjithçka që na rrethon dhe ne vetë jemi mendime në mendjen e hyjnisë më të lartë.
Ayn Rand E lindur në Rusi, ajo emigroi në Shtetet e Bashkuara, ku u bë e njohur gjerësisht për idetë e saj të kapitalizmit të fortë, në punët e të cilave qeveria nuk ka të drejtë të ndërhyjë. Konceptet e saj formuan bazën e libertarianizmit modern dhe konservatorizmit.
Simone de Bouvoir Simone nuk e konsideronte veten filozofe. Sidoqoftë, ishte kjo grua shkrimtare franceze që ndikoi në formimin e ekzistencializmit. Përkrahësit e kësaj të fundit, nga rruga, e konsiderojnë atë pothuajse mesia të luftës për barazinë e grave.
Dielli Tzu Një ushtarak i talentuar, Gjenerali Sun Tzu kishte përvojë të paçmuar në luftë. Kjo e lejoi atë të shkruante një nga librat më të njohur midis peshkaqenëve të biznesit dhe filozofëve modernë të biznesit – “Arti i Luftës”. Sigurisht, kjo listë është larg nga e plotë, ajo nuk përmban shumë personalitete të diskutueshme ose të urryera, filozofia e të cilëve ka ndikuar në shoqërinë moderne jo më pak se progresi shkencor (merrni të njëjtën Niçe). Sidoqoftë, filozofia dhe zhvillimi i mendimit gjithmonë japin diskutim.
Udhëzimet
Më shumë se dy mijë e gjysmë më parë, lindi një mendim që kundërshtonte pikëpamjet e mitologjisë tradicionale. Greqia konsiderohet të jetë atdheu i filozofisë, por forma të reja të botëkuptimit u shfaqën në Indi, Kinë, Romën e Lashtë dhe Egjiptin.
Të urtët e parë u shfaqën në Hellas Antike edhe para fillimit të një epoke të re. Filozofia si shkencë fillon me emrin e Sokratit. Parmenidi dhe Herakliti u përkasin mendimtarëve antikë Grekë para-Sokratë të cilët ishin të interesuar për ligjet e ekzistencës së jetës.
Herakliti krijoi mësime filozofike rreth shtetit dhe moralit, shpirtit dhe perëndive, ligjit dhe të kundërtave. Besohet se fraza e njohur “Gjithçka rrjedh, gjithçka ndryshon” i përket atij. Burime të sigurta përmbajnë informacione shumë të shkurtra për jetën e të urtit: Herakliti i la njerëzit në male, sepse i urrente ata dhe jetonte atje vetëm, kështu që nuk kishte studentë dhe “dëgjues”. Veprat e filozofit të lashtë grek u përdorën nga gjeneratat e mëvonshme të mendimtarëve, ndër të cilët duhej përmendur Sokrati, Aristoteli, Platoni.
Veprat e Platonit dhe Ksenofonit tregojnë për filozofin e lashtë grek Sokratin dhe mësimet e tij, pasi vetë i urti nuk la asnjë vepër. Duke predikuar në sheshet dhe rrugët e Athinës, Sokrati u përpoq të edukonte brezin e ri dhe kundërshtoi intelektualët kryesorë të asaj kohe – sofistët. Me akuzën e korruptimit të të rinjve në një mënyrë të ndryshme nga fryma e pranuar përgjithësisht, në prezantimin e hyjnive të reja Greke, filozofi u ekzekutua (mori me forcë helmin).
Sokrati nuk ishte i kënaqur me filozofinë antike të natyrës, prandaj objektet e vëzhgimeve të tij ishin vetëdija dhe mendimi njerëzor. Sokrati zëvendësoi nderimin naiv të një numri të madh të perëndive nga njerëzit me doktrinën që jeta përreth lëviz drejt një qëllimi të paracaktuar nën kontrollin e forcave që e drejtojnë atë në mënyrë të përshtatshme (një filozofi e ngjashme për providencën dhe providencën quhet teleologji). Për një filozof, nuk kishte asnjë kontradiktë midis sjelljes dhe arsyes.
Sokrati është arsimtari i shumë themeluesve të ardhshëm të shkollave filozofike. Ai kritikoi çdo formë të qeverisjes nga shteti nëse ato shkelnin ligjet e drejtësisë.
Dishepulli i Sokratit Platon i konsideronte gjërat si një shembëllim dhe pasqyrim i ideve përmes dashurisë për të cilën kryhet ngritja shpirtërore. Ai ishte i bindur për nevojën për të edukuar njerëzit, i kushtoi vëmendje origjinës së shtetit dhe ligjit.
Sipas Platonit, shteti ideal duhet të ekzistojë në hierarkinë e tre pasurive të përfshira në të: sundimtarë të mençur, ushtarë dhe zyrtarë, artizanë dhe fshatarë. Drejtësia në shpirtin e një personi dhe në shtet ndodh në rastin e një bashkëjetese harmonike të parimeve kryesore të shpirtit (epshi, entuziazmi dhe maturia) me virtytet njerëzore (mendja e shëndoshë, guximi dhe mençuria).
Në përsiatjet filozofike, Platoni foli me hollësi për edukimin e një personi që në foshnjëri, mendoi me hollësi sistemin e dënimeve, duke mohuar çdo iniciativë personale që ishte në kundërshtim me ligjin.
Pikëpamjet mbi mësimet e këtij filozofi antik grek kanë ndryshuar me kalimin e kohës. Në antikitet, Platoni u quajt një “mësues hyjnor”, në Mesjetë – paraardhësi i botëkuptimit të krishterimit, Rilindja e pa atë si një utopist politik dhe predikues të dashurisë ideale.
Aristoteli, shkencëtar dhe filozof, ishte themeluesi i Liceut të lashtë Grek, edukator i Aleksandrit të Madh të famshëm. Pasi jetoi në Athinë për njëzet vjet, Aristoteli dëgjoi leksionet e të urtit të famshëm Platonit, studioi me zell veprat e tij. Pavarësisht nga divergjenca e pikëpamjeve që shkaktuan polemikë midis mësuesit dhe studentit në të ardhmen, Aristoteli ishte i respektueshëm për Platonin.
Filozofi shquhej për shtatin e tij të vogël, ishte burrëror dhe dritëshkurtër, me një buzëqeshje sarkastike në buzë. Ftohtësia dhe tallja, fjalimi i mprehtë dhe shpesh sarkastik i Aristotelit i dha arsye që të kishte shumë keqdashës midis grekëve, ata nuk e donin atë. Por kishte akoma vepra që dëshmonin për një person që e donte sinqerisht të vërtetën, e kuptonte me saktësi realitetin përreth tij, përpiqej pa u lodhur të mblidhte dhe të sistemonte në mënyrë të matur materialin faktik. Në personin e Aristotelit, filozofia greke ndryshoi: në vend të entuziazmit ideal, erdhi maturia e pjekur.
Mendimi filozofik i Mesjetës, në thelb, përbëhej nga një deklaratë dhe interpretim i besimeve ekzistuese. Filozofët mesjetarë u përpoqën të kuptonin marrëdhëniet në jetën e Zotit dhe të njeriut. Për më tepër, në këtë periudhë historike, mendja e besimit përdori të drejtën mbizotëruese – njerëzit kundërshtarë u paraqitën para gjykatës së Inkuizicionit. Një shembull i mrekullueshëm është murgu, shkencëtari dhe filozofi italian Giordano Bruno.
Në shekujt XV-XVI. (Rilindja) fokusi i mendimtarëve ishte njeriu-krijuesi i botës. Arti zuri një vend të rëndësishëm gjatë kësaj periudhe. Njerëzit e mëdhenj të epokës (Dante, Shakespeare, Montaigne, Michelangelo, Leonardo da Vinci) proklamuan pikëpamjet humaniste me krijimtarinë e tyre, dhe mendimtarët Campanella, Machiavelli, Mor, në projektet e tyre të një shteti ideal, u drejtuan nga një shoqëri e reBusti prej mermeri i një filozofi të famshëm
Një filozof antik grek, i njohur për pothuajse çdo person që është të paktën pak i njohur me rrjedhën e historisë së shkollës. Aristoteli ishte një student i Platonit, por në shumë mënyra e tejkaloi mësuesin e tij, gjë që i shkaktoi pakënaqësi. I njohur për punën e tij në matematikë, fizikë, logjikë, poezi, gjuhësi dhe shkenca politike.
Stërgjyshi i teorisë moderne të Matricës
Një vendas i Gjermanisë, Kant është i njohur për idetë e tij rreth relativitetit të perceptimit. Sipas versionit të tij, ne e shohim botën jo siç është. Ne mund ta perceptojmë atë vetëm përmes prizmit të mendimeve, ndjenjave dhe gjykimeve tona. Me fjalë të tjera, ai hodhi themelin për krijimin e konceptit të Matricës së Vëllezërve Wachowski.
Krijuesi i Atlantis dhe Akademisë
Siç është përmendur tashmë, Platoni ishte mësuesi i Aristotelit. Ai është i famshëm për krijimin e Akademisë në Athinë. Ishte institucioni i parë i arsimit të lartë në botën perëndimore.
Një artikull nga një filozof kinez në Pekin
Ky filozof kinez jetoi rreth vitit 500 para Krishtit. Filozofia e tij u përqendrua në marrëdhëniet dhe rëndësinë e familjes në jetën e çdo individi dhe shoqërie. Më vonë, pikëpamjet e tij u zhvilluan dhe u bënë të njohura si Konfucianizëm.
Portret i Hume nga një artist Skocez
Ky filozof Skocez ishte i njohur për angazhimin e tij ndaj empirizmit dhe skepticizmit. Ai ishte i bindur se perceptimi ynë për botën nuk bazohet në vizionin objektiv, por në besimin tonë në atë se si duhet të duket bota. Kant, nga rruga, mori shumë nga idetë e Hume.
Filozofi i famshëm në pëlhurën e mjeshtrit mbretëror
Ai konsiderohet me të drejtë babai i filozofisë moderne. Ai zotëron një nga aforizmat më të famshëm – “Unë mendoj, prandaj jam”.
Filozofi i madh grek me fraza
Mësuesi i Platonit dha një kontribut shumë të rëndësishëm në retorikë, logjikë dhe filozofi. Atij i atribuohet e ashtuquajtura metoda sokratike e diskutimit, në të cilën dëgjuesit i bëhen një seri pyetjesh që e çojnë dëgjuesin në përfundimet e dëshiruara.
Babai i “Sovranit” në një portret të jetës
Jetuar gjatë Rilindjes, Machiavelli është i njohur për kontributin e tij të paçmuar në filozofinë politike. Libri i tij “Perandori” tregon se si të qëndrosh “në krye” të pushtetit në çdo grup rrethanash. Puna e Machiavelli u prit me armiqësi sepse në atë kohë besohej se pushteti nuk mund të ishte i virtytshëm. “Fuqia është gjithmonë e drejtë” dhe “Dashuria nuk shkon mirë me frikën” janë thëniet e tij.
Mjeku që i hapi rrugë shkencës popullore
Locke ishte një mjek britanik. Sipas teorisë së tij, i gjithë perceptimi ynë bazohet në vizionin subjektiv. Mendimet e tij u zhvilluan nga Hume dhe Kant. Locke njihet gjithashtu për përdorimin e gjuhës së thjeshtë në shkrimet e tij, e kuptueshme për këdo që njeh aftësinë për të lexuar. Kur u pyet se si mund të ekzistonin sende jashtë njeriut, ai sugjeroi të fuste dorën në zjarr.
Një skenë me kërkimin e një Njeriu përmes syve të një artisti
Ky filozof nga Greqia e lashtë është i famshëm për t’u ulur në një fuçi. Ai gjithashtu kritikoi Aristotelin, duke pretenduar se ai i shtrembëroi mësimet e Platonit. Jo më pak i famshëm është episodi në të cilin Diogjeni, duke gjetur Athinën të zhytur në kotësi dhe vese, eci rrugëve të kryeqytetit me një pishtar dhe pasthirrmat “Unë jam duke kërkuar një njeri!”
Akuini i rrethuar nga ide dhe një filozof antik grek
Thomas Aquinas është një nga teologët dhe filozofët më të rëndësishëm të krishterë. Ai jo vetëm që bashkoi shkollën natyrore greke të filozofisë me teologjinë e krishterë, por gjithashtu krijoi një numër traktatesh që zhvillojnë një qasje racionale ndaj besimit dhe fesë (çuditërisht). Shkrimet e tij përshkruajnë më gjerësisht besimet dhe besimet e Mesjetës.
Statuja e një filozofi në një nga tempujt kinezë
Ky filozof enigmatik jetoi rreth shekullit të 6 para Krishtit. në Kinë. Atij i atribuohet krijimi i një lëvizjeje të tillë si “Taoizmi” (ose “Taoizmi”). Ideja kryesore e këtij mësimi është Tao, domethënë një Shteg i veçantë për Harmoninë. Këto mendime u bënë shumë të rëndësishme për Budizmin, Konfucianizmin dhe filozofitë e tjera në Azi.
Litografia e një portreti të Leibniz
Leibniz është në të njëjtin nivel me Dekartin midis mendimtarëve idealistë. Për shkak të edukimit të tij teknik dhe prirjes për analitikë, Leibniz fillimisht besonte se truri është mekanizmi më kompleks. Sidoqoftë, ai më vonë i braktisi këto ide pikërisht për shkak të përsosjes së trurit. Sipas idesë së tij, truri përbëhej nga Monads – substanca delikate shpirtërore.
Legjendar “shkatërrues mit”
Spinoza ishte një hebre hollandez i lindur në fillim të shekullit të 15-të në Amsterdam. Ai është i njohur për kërkimet e tij mbi racionalizmin dhe pragmatizmin në fetë Abrahamike. Për shembull, ai u përpoq të provonte pamundësinë e shumë mrekullive të krishtera të asaj kohe. Për të cilin, siç pritej, ai u persekutua vazhdimisht nga autoritetet.
Autori i komedive të famshme dhe një humanist në portretin vajor
Një filozof francez i iluminizmit, Volter mbrojti humanizmin, shqetësimin për natyrën dhe përgjegjësinë për veprimet e njerëzimit. Ai kritikoi ashpër fenë dhe poshtërimin e dinjitetit njerëzor.
Autor i idesë së vartësisë ndaj shtetit
Ky filozof anglez jetoi në kohë të trazuara. Duke parë luftërat vëllavrasëse, ai arriti në përfundimin se një qytetar duhet t’i bindet fuqisë së shtetit me çdo kusht, për sa kohë që kjo fuqi siguron paqe të brendshme dhe të jashtme, pasi nuk ka asgjë më të keqe se luftërat.
Portret i Augustinit në Vatikan
Aurelius lindi në territorin e Algjerisë moderne. Ai është veçanërisht i famshëm për veprën e tij “Rrëfimi”, në të cilën përshkruan rrugën e tij drejt krishterimit. Në këtë vepër, ai shpesh fliste për vullnetin e lirë dhe paracaktimin. Ai u shenjtërua menjëherë pas vdekjes dhe konsiderohet si një nga autorët më të rëndësishëm të krishterë të periudhës së hershme.
Gdhendje që përshkruan një filozof
Filozofi Persian i njohur për kritikat e tij ndaj shkrimeve të Aristotelit. Për shembull, ai vuri në dukje gabimin e deklaratave në përjetësinë e botës dhe pafundësinë e saj. Ai gjithashtu përkrahu drejtpërdrejt sufizmin, drejtimin mistik të Islamit.
Gautama Buda dhe pasuesit e tij
Ndoshta filozofi më i famshëm indian. Ai arriti në përfundimin se e gjithë vuajtja njerëzore është rezultat i konfliktit midis dëshirës për qëndrueshmëri dhe mungesës së qëndrueshmërisë në botë.
Profili i filozofit në kanavacë
Mund të themi se Montesquieu është stërgjyshi i pothuajse të gjitha Kushtetutave (përfshirë edhe atë Amerikane). Ky filozof francez dha një kontribut të paçmuar në shkencat politike.
Portret nga një artist i panjohur
Ai është i njohur jo vetëm për veprat e tij në fushën e humanizmit, por edhe për deklaratat e tij shumë të diskutueshme (edhe pse jo pa kuptim). Ai argumentoi se një person është më i lirë në anarki sesa në shoqëri. Sipas mendimit të tij, shkenca dhe përparimi nuk e zhvillojnë njerëzimin, por i japin më shumë pushtet qeverisë.
Portret gjyqësor i një filozofi
Një irlandez me një organizim të mirë mendor është i njohur për idenë se bota materiale mund të mos ekzistojë. Gjithçka që na rrethon dhe ne vetë jemi mendime në mendjen e hyjnisë më të lartë.
Foto e Rand e realizuar për një revistë amerikane
E lindur në Rusi, ajo emigroi në Shtetet e Bashkuara, ku u bë e njohur gjerësisht për idetë e saj të kapitalizmit të fortë, në punët e të cilave qeveria nuk ka të drejtë të ndërhyjë. Konceptet e saj formuan bazën e libertarianizmit modern dhe konservatorizmit.
Bouvoir në vitet e fundit të jetës së tij
Simone nuk e konsideronte veten filozofe. Sidoqoftë, ishte kjo grua shkrimtare franceze që ndikoi në formimin e ekzistencializmit dhe feminizmit. Mbështetësit e kësaj të fundit, nga rruga, e konsiderojnë atë pothuajse mesia të luftës për barazinë e grave.
Statuja Legjendare e Luftëtarit
Një ushtarak i talentuar, Gjenerali Sun Tzu kishte përvojë të paçmuar në luftë. Kjo e lejoi atë të shkruante një nga librat më të njohur midis peshkaqenëve të biznesit dhe filozofëve modernë të biznesit – “Arti i Luftës”.
Përfundim
Sigurisht, kjo listë është larg nga e plotë, ajo nuk përmban shumë personalitete të diskutueshme ose të urryer, filozofia e të cilëve ka ndikuar në shoqërinë moderne jo më pak sesa progresi shkencor (merrni të njëjtën Niçe). Sidoqoftë, filozofia dhe zhvillimi i mendimit gjithmonë japin diskutim. A është kështu?
Prostata është një organ që gjendet te meshkujt që nga fëmijëria në dalje të fshikëzës së urinës, dhe rrethon të gjithë kanalin e urinës me një madhësi mesatare sa një arrë (rreth 18 gr). Funksioni kryesor është prodhimi i një pjese të madhe të lëngut që mbartë spermën.
Cilat janë sëmundjet kryesore të prostatës?
Sëmundjet e prostatës përgjithësisht mund të ndahen në tre grupe:
1. Infeksionet e prostatës (prostatit)
2. Zmadhimi (Hiperplazi) beninj i prostatës (HBP)
3. Kanceri i prostatës
Infeksionet e prostatës ashtu siç mund të duken në çdo moshë zakonisht quhen si sëmundjet e të rinjve. Zmadhimi beninj i prostatës dhe kanceri i prostatës janë sëmundje që duken pas moshës 45-50 vjeç.
Çfarë është prostatiti?
Quhet në latinisht infeksioni i prostatës. Mund të duket në çdo moshë. Simptomat janë djegje, dhimbje në fund të barkut ose poshtë testiseve, rrjedhje prej penisit ose ndjesi të kruajtjes brenda në penis. Terapia zakonisht kryhet me antibiotikë dhe pacientit i kalojnë simptomat.
Çfarë është zmadhimi beninj i prostatës?
Me rritjen e moshës prostata fillon të zmadhohet si organ për shkak të disa shkaqeve të ndyshme, dhe mund të shkaktojë presion mbi fshikëz ose kanalin urinar duke krijuar ngushtimin e këtij kanali që quhet uretra. Kjo gjendje quhet zmadhim (Hiperplazi) beninj i prostatës.
Çfarë është kanceri i prostatës?
Kanceri i prostatës është kanceri i dytë që duket më shpesh të burrat. Zakonisht nuk është agresiv dhe nuk jep ndonjë simptome që mund të vihet re nga pacienti. Kur shoqërohet me zmadhim të prostatës mund të jap shqetësime, si urinim i shpeshtë dhe më vështirësi kurse në fazat e avancuara mund të shkaktojë gjakderdhje në spermë ose dhembje në kocka.
Si zbulohet prania e kancerit të prostatës?
Kontrolli i pacientëve që kanë kancer prostate në familje pas moshës 45 vjeç, te pacientët e tjerë në moshën 48-50 vjeç te urologu është i domosdoshëm. Në fillim bëhet ekzaminimi rektal i prostatës dhe pastaj shihet testi i PSA (prostatë specifik antigjen) në gjak. Në rast se në ekzaminim fizik vihet re fortësi në pjesën e mbrapme të prostatës mund të dyshohet për kancer të prostatës.
Çfarë është PSA dhe si vlerësohet?
PSA është një substancë që prodhohet nga qelizat e prostatës. Në rast se është mbi një nivel të caktuar në gjak mund të dyshohet për kancer të prostatës. Edhe në raste kur PSA është normale pacienti ka mundësi që të ketë kancer të prostatës. PSA mund të rritet edhe kur ka prostatit (infeksion të prostatës). Si dhe një grup ilaçesh që përdoren për zmadhimin e prostatës mund të ulin PSA- në, ndaj ju duhet të tregoni mjekut tuaj për ilaçet që po përdorni.
Çfarë operacionesh duhen për zmadhimin e prostatës?
Pas marrjes për një kohë të ilaçeve për zmadhimin e prostatës këta pacientë kanë nevojë për ndërhyrje në hapjen e kanalit të urinës. Këto ndërhyrje mund të bëhen me operacion të hapur ose sipas metodave më të reja me operacion të mbyllur (TUR-Prostate).
Operacioni i mbyllur ose TUR-prostatës bëhet nëpërmjet një instrumenti fiberoptik, duke u futur nëpërmjet kanalit të urinës dhe bëhet heqja e prostatës nga brenda duke hapur kanalin e urinës. Kohëzgjatja e këtij operacioni është rreth 1 orë dhe pacienti pas operacionit rrinë rreth 2-3 ditë në spital.
Operacioni i hapur i prostatës bëhet për prostatë që janë më të mëdha se 90 gr dhe zgjatë rreth 1,5 orë. Pas operacionit pacienti rrinë rreth 4-5 ditë në spital.
Këto lloj operacionesh bëhen prej vitesh në mënyrë përfekte në Spitalin Amerikan. Në spitalin tonë vetëm në raste të rralla preferohet operacioni ë hapur. Në operacionin e mbyllur të prostatës rreziqet që mbarten gjatë dhe pas operacionit janë minimale, kurse operacioni i hapur ka një përqindje më të rritur të rreziqeve në përgjithësi.
A ka probleme seksuale pacienti pas këtyre operacioneve?
Ajo që ndodhë në këtë grup moshë është që këta pacientë mund të kenë sëmundje të tjera që ndikojnë fuqinë seksuale si: diabeti, tensioni i lartë, sëmundje të zemrës etj. Pas operacioneve të mbyllura zakonisht nuk ka ndryshim ose mund të ketë ulje minimale të forcës seksuale, kurse te operacionet e hapura më pak se 15%.
A mund të parandalohen sëmundjet e prostatës?
Zakonisht një pjesë e madhe e këtyre pacientëve kanë prejardhje gjenetike, por pacientët duhet të përqendrohen në ushqimet natyrore me fruta dhe perime të freskëta. Ushqimet e stilit perëndimor si fast-food pretendohet që rrisin rrezikun e kancerit të prostatës. Megjithëse ka disa ilaçe bimore në treg që prodhohen prej rrënjëve të pemëve etj, akoma asnjëri prej tyre nuk është provuar shkencërisht.
Për më shumë informacion, kontaktoni në inbox ose në numrat e telefonit 038 221 661 ose 049 513 513.
36-vjeçari ka thyer heshtjen që zgjaste që nga eliminimi i Juventusit në Champions League.
Portugezi e ka bërë këtë duke postuar një foto nga stërvitja dhe duke e shoqëruar me një shkrim të gjatë.
“Në raport me numrin e rrëzimeve që pëson në jetë, më e rëndësishme është se sa shpejt ringrihesh. Kampionët e vërtetë nuk thyhen kurrë, fokusi ynë është te Cagliari dhe te gjithçka që mund të arrihet ende në këtë sezon. Fatmirësisht, futbolli ka kujtesë të fortë (edhe unë): historia nuk fshihet, por shkruhet çdo ditë me këmbëngulje, shpirt skuadre dhe shumë punë. Kush nuk e kupton këtë, nuk do ta arrijë kurrë lavdinë dhe suksesin”, lexohet në postimin e CR7.
Ditët e fundit, mediat spanjolle kanë shkruar se portugezi po mendon kthimin te Real Madrid.
Sipas gazetës “AS”, ka disa muaj që CR7 dhe Real Madrid kanë nisur kontaktet, për të parë nëse është i mundur kthimi i tij në kryeqytetin spanjoll, aty ku ka fituar 4 Champions League si protagonist dhe 4 herë “Topin e Artë”, duke shënuar 450 gola në 438 ndeshje.
Paris Saint Germaini është një tjetër klub që do të dëshironte ta kishte në radhët e saj një kampion si Ronaldo.
KQZ-ja i certifikon rezultatet e 14 shkurtit, VV kalon mbi 50 %
Komisioni Qendror Zgjedhor e ka certifikuar rezultatin e zgjedhjeve të 14 shkurtit, raporton Gazeta Express.
Nga certifikimi i këtyre rezultateve, Vetëvendosje ka 50,28 përqind apo 438 mijë e 335 vota, PDK 148285 vota apo 17%, LDK ka 110985 apo 12,73%.
Valdete Daka dha statistika edhe për pjesëmarrjen e qytetareve në votime. Ajo konfirmoi se në zgjedhjet e 14 shkurtit kanë votuar gjithsej 877 mijë e 503 qytetarë.
“Numri i votuesve të regjistruar ka qenë 1.851.927, prej tyre 814.122 kanë votuar në secilin vendvotim. 89.257 kanë votuar jashtë vendvotimeve, pra pjesëmarrja në votime ka qenë 48.78%. Numri i votuesve që kanë votuar ka qenë 877.503. Numri i votave të pavlefshme është 21.532, ndërsa të zbrazëta kanë qenë 5.511”, ka thënë Daka.
Me rezultatet përfundimtare, Vetëvendosja do të ketë 58 deputetë, PDK’ja 19, LDK’ja 15, Srpska Lista 10, AAK’ja 8, KDTP’ja 2, VAKAT 1, IRDK’ja 1, RI’ja 1, NDS’ja 1, SDU’ja 1, JGP’ja 1, PAI 1, LPRK’ja 1.
Pas certifikimit të rezultatit, sipas Kushtetutës së Kosovës, presidenti i Kosovës, në këtë rast, ushtruesja e detyrës së presidentit, Vjosa Osmani, brenda 30 ditësh duhet të thërrasë seancën e parë të kuvendit, në mënyrë që të formohen institucionet e dala nga zgjedhjet.
