Shkruan: Fadil Shyti

 TË PËRKUJTOJË!

 (Elegji për mësuesin tim dëshmor, poetin Mustafë Shyti, me rastin e 12 vj, të rënies heroike).

Të përkujtojë, -siç përkujtohet, -përjetësisht;

Një vëlla i vatrës dhe, -një vëlla ideali,

Të përkujtojë, -siç përkujtohet, shpirtërisht,

                                 TË PËRKUJTOJ! 

(Elegji për mësuesin tim dëshmor, poetin Mustafë Shyti, me rastin e 12 vj, të rënies heroike).

Të përkujtoj, -siç përkujtohet, -përjetësisht;

Një vëlla i vatrës dhe, -një vëlla ideali,

Të përkujtoj, -siç përkujtohet, shpirtërisht

Një mësues i jetës, -dhe i shkencës,

Të përkujtoj, -siç përkujtohet, -krenarisht!

Një trim i rrugë-lirisë -dhe, i së vërtetës.

Që, si ylldrite, zbret e ngritet -fjolla-fjolla!

Ty, që të kishte hije,  revolveri në brez,

Ty, që të kishte zë bilbili, -dhe shkolla!

Të përkujtoj, dhe si një bujk –e, si një druvar,

Kur ktheheshe nga ara apo mali;

O, vëlla i paharruar!

Për Ty, zemërpërvëluar!

O, vëlla ideali!

Të përkujtoj, kur ndaj një muzgu,

I shtrëngonim me Ty, duart tona; fshatare,

-Të vrazhda nga stuhitë jetësore,

Të vrazhda dhe  nga “mjaltë-balta”, shqiptare.

Të lindur, -e të rritur proletarë!

Tê pathyeshëm,-vërtetë revolucionarë!

Të përkujtoj, -kur shikimet tona,

Paralajmëronin -mbi atdheun, –stuhi,

Dhe, ashtu “të qetë”, -e, pa bujë, -vepruam…

Në Kosovën hallemadhe, -në ilegale,

Për të bërë një Shqipëri!

Vepruam, -kudo dhe kurdoherë,

Si besnikë të pathyeshëm- PËRJETËSISHT,

Të mësimeve të Enver Hoxhës,

Sepse, e dinim, -dhe koha, -vërtetoi;

Se, vetëm prej tyre -do shembeshin tradhtitë,

Se, vetëm prej tyre, -do i vinin rreze-liritë,

Do vinin e do gëzoheshin:

Barazia dhe Ribashkimi kombëtar,

I Shqipëri-Kosovës!

Të përkujtoj, -qe 12 vjet…

Të përkujtoj këtu, në mërgim,

Të nderoj kur vi në atdhe, -i zhuritur,

-Si të nderoja dikur -me grushtin lart!

Ty, o vëlla, -shumë nga ne,

Breznive që rriteshim, e ngriheshim, – valë-valë…

Na mësove me guxim, -e mençuri,

Të mendojmë dhe të veprojmë:

Kthjelltë dhe -shumë qartë!

Të QËNDROJMË, për ideal!

Të përkujtoj i zgjuar,

Të ëndërroj në gjumë,

I përjetshëm je, -në zemrën time,

Sepse, të çmoja dhe të kuptoja shumë!

Në çaste të lumtura, -dhe në trishtime!…

Pa pse ta fshehë, o burrë i dheut,

Kur brezi ynë , -të gjithë e dinë:

…Dhe, sa ishim të njësuar- të bashkuar,

Si mësuesi me nxënësin, -si vëllai me vëlla,

Ty, me luftë e përqafove lavdinë, -përjetësinë,

Dhe, u përjetësove -me një shpresë!…

…Dhe, mua mora forca dhe ngritje!…

Dhe, në zemër ndjeva goditje,

P  Ë  R  B  E  S  Ë!

Vërtetë, -përjetësisht, -jeta më tha:

Qëndro, vepro dhe mos harro!

Të përkujtoj shumë të thjeshtë,

Të dashur, -popullor -si një malësor,

Të ëndërroj, -sikur jemi bashkë…

Kudo, në qytete, në male dhe në ara,

Ty, o vëlla dhe mësuesi im, dëshmor,

Për idealet veprove, në orët e para.

Suedi, 19. Shtator 2010.