Dua te behem  nje shqiponje

malet e larta te shetis,

te ndaloj shkembinjve madheshtor

dhe pyjet e medhenj te gjesdis.

Te kaloj dete dhe oqeane

fytyren  tokes t’ia percafoi,

nata te me zere rrugeve

ne strehen e saj te pushoj.

Te rri me yjet lart ne qiell

henen te veshtoj ne sy,

me dore te mbledh rrezet e diellit

dhe gjithcka ta sjell ne poezi.

Burimet ti kerkoj ku te jene,

nga uji i tyre  etjen te shuaj,

te ua sjell te paster dhe te ftohte

dhe vargjet ti thur te kulluara .

Te shetis gjithkund anembane

te futem ne cdo cep dhe  shpirt,

te perjetoi ate c’ka perjetojne te tjeret

dhe gjithcka ta sjell ne poezi.

Gabimet me pelqen ti godas,

te luftoi aty ku ka padrejtesi

dhe nese dikush keq me gjykon,

rendesi ka te gjendet ne poezi.

Dhe nese e vetme diku jam,

shpirti im  bredh gjithandej

qe te me mbledhe copza te argjendta

dhe une  ne vargje  ti sjell.

Ta marr ylberin e bukur,

me nje buzeqeshje te embel ta genjej,

te mundohem me penen time,

po aq te bukur ne poezi ta sjell.

Ti them dashurise se zjarrte

te rrije afer meje per pak caste,

te zbukuroi me te fleten e bardhe

dhe te krijoi  te bukura disa vargje.

Te ua servir te dashuruarve

dhe paster e bukur te ua sjell

te perjetojne vargjet e shkruara

Ndoshta, edhe pak qetesi.

Dhe frymen e jetes ti jap gurit

Ti jap gjithckaje nje kuptim,

yjet ti vargezoi ne vargje

gjithcka ta sjell ne poezi.

…Madri lene…