Blues funeral – W. H. Auden

2012-10-19 · Arkivi historik RTVZIK

Ndalini te gjitha oret, keputjani telefonit cdo fije,

Josheni qenin qe te mos lehe, me nje kocke plot shije, Heshtini pianot e nen nje te mbytur gjemim Aviteni qivurin, qe miqte e dhimshur te vijneâ€¦

Lerini aeroplanet te sillen perqark duke ofshajtur, Mesazhin â€ Ai s`eshte meâ€ qiellit duke i zhgarravitur, Lidhjuni fjongo te tylta qafave te bardha te pellumbave E beni qe doreza te zeza te veshin policet rrugeve.

Se ai ish Veriu im, Jugu, LIndja, Perendimi, Java ime e punes dhe ajo e diele pushimi, Mesdita, mesnata, kenga, bashkebisedimi im, Mendoja se dashuria rronte perjete, por e pata gabim..

Ndaj yjet sduhen me,flakini te gjithe nje nga nje, Le te paketohet hena e te cmontohet dielli Le te shteren oqeanet e te priten gjithe druret neper pyje Se tash asgje ska per tju dashur me asgjeje

*****

Oh, thomeni ju lutem te verteten per dashurine..

Disa thone se dashuria eshte femije, Ca te tjere se eshte zog Disa thone se e sjell boten verdalle, E ca te tjere se eshte absurditet i kote. E kur pyeta per te nje fqinjin tim, Qe dukej sikur dinte gjithcka Lere, me mire mos flasim, Gruaja e tij e bezdisur me tha..

A ngjan valle me nje pale pizhame A me sallamin ne nje dhome te varfer nder hotele? Ere e saj me sjell ndermend ate te nje lame, A te nje arome te mire gushellonjese? Po ta prekesh, si me gjemb te ngjan ajo shpuar, Apo eshte e bute si pushi roses ne shpupurim? A eshte valle e mprehte apo e lemuar nga cdo ane? Oh, thomeni , ju lutem te verteten per dashurine..

Shkrujane per librat e historise, Vec ca shenime te shkurtra ne fund te faqeve, Por prape ajo eshte me i zakoneshmi, Bashkekuvendim neper anijet oqeaneve Madje e gjeta te permendur, edhe ne kronikat e vetvrasjeve, dhe te shkarravitur e pashe, Ne stacione trenash, tabelave te orareve.

A ngjan me nje hungerime te uritur Alzasiane, Apo me rropamen e nje ushtarakeje fanfare? A mund ti japim valle asja m te lartin imitim Ne nje piano Steinway a ne nje sharre? A kendon ajo valle neper ballo zecjerre, Apo i pelqen vec klasiku kompozim? E kur lipset te heshte valle ne heshtje te bjere? Oh, thomeni ju lutem, te verteten per dashurine..

E kerkova ne te gjitha qoshkat e nje shtepie verimi, Por nuk qe as atje, U perpoqa ta gjeja brigjeve te Tamizit, ne Maidenhead, A ne Brighton, ne ajrin kuronjes te termave, E une ende sdi c`do me thote kenga e mellenjes as sÃ¨ cme flet tulipani, Po ajo nuk qe as brenda nje qymezi as perposh nje shtratiâ€¦

A i jep valle fytyres me te cuditeshmet shfytyrime, A mbi nje kolovajze merzitet shpesh duke u kolovitur, A e shprish valle gjithe kohen neper garime Apo me tela te keputur violine duke luajtur A ka valle ndonje mendim te vetin prane Dhe a e mendon te mjafte patriotizmin e shakate e saj saj jane vulgare e lezetegjate? Oh thomeni ju lutem , te vertetn per dashurine â€¦

po Kur te vije , do te vije pa nje shenje a paralajmerim, ja teksa jam duke kruar hunden E do trokase valle ne deren time ne agim Apo ne autobus do me shkele kemben, A do te ngjaje valle me nje ndryshim moti E pershendetjen do ma jape me miresjellje a nencmim E jeten valle do ma nderroje pergjithnji Oh, thomeni ju lutem, te verteten per dashurineâ€¦

W. H . Auden

Varianti ne shqip nga D. Thomollari

Per te gjithe ata(ATO) qe arrijne te kuptojne..

CILTERSI

Tani sapo mbarova librin e nje poeti, Te thelle fort, te holle , sic thone simbolist, Aq i thelle vertete, aq i holle aq artist, Sa me zu koka e gje sâ€™mora vesh unâ€™ i shkreti..

Nuk jam estet o miq dhe sikunder ju thashe, Kjo mendja ime e mefshte mundohet fare kot, te thellat e te hollat mendime si kap dot.. Qe ta them shkurt, nuk jam vecse nje koketrashe..

Po besa, i trashe jam, i trashe do qendroj, Kurren e kurres , jo, sâ€™do mund tâ€™i admiroj, Gjithe ato bukuri qeâ€¦ sâ€™i kam kuptuar..

Me varni, o zoterinj (zonja) , me quani gomar, Por..â€Rrofte qartesia !â€ do therres dhe ne litar, Kur te me coni ju per tâ€™me ekzektuar.

Jackues Normand (1848-1931) perktheu S. Caci

*** Me pyete câ€™mendoja per dashnoren tende te re; Dhe meqenese tani ne jemi thjeshte â€ m-i-q â€ Do te jem e cilter, por gjuhes do ti ve fre Se nuk bej pjese tek tipat hakmarres, te liq.

Kjo varet nga shija, qe sâ€™duhet diskutuar; Sepse kush nga ne eshte i afte te kuptoje, Pse disa e duan dhomen gjithmone te erresuar, A gjellen e shendeteshme, por qe sâ€™futet ne goje?

Sâ€™ka ligj se câ€™tipare duhet te kete ne fytyre, Dicka te bukur e gjen ne cdo vetull, sy a veshe, Zoti sâ€™mund tâ€™u jepte gjithe krijesave ngjyre, Ndersa mend iu dhe vetem disave prej nesh.

Jam e sigurte se ajo, ka plot cilesi te tjera, Bashke me ndonje virtut qe lehte sâ€™harrohet, Si dhe nje joshje te fshehte, terheqese si vera, Qe me pak vemendje, edhe mund tâ€™i dallohet.

Dhe nese disa vishen vec per kompliment, Câ€™bukuri kujtojne ato se kane; Per nje njeri qe eshte bosh , pa mend, A ka rendesi modeli ne nje fustan?

Sâ€™eshte se mendoj qe ajo eshte tip koti, Kjo shprehje nuk hyn ne fjalorin tim, Ka meshkuj qe i duan femrat si qemoti Zeulet e kokemenjane ne cdo kuvendim.

Sâ€™eshte se ajo nga asgje nuk merr ere, Sâ€™eshte se e folura e saj mua ma shpif por nje brume i gatuar, fije fije prere, Pa sherbet, sâ€™behet kurre kadaifâ€¦

Eleanor Brown

KÃ«nga e MelankonisÃ«â€”nga Friedrich Nietzsche

NÃ« ajrin e pÃ«rndritur,

Kur vesa ngushÃ«llimtare

Bie nÃ« tokÃ«,

E paparÃ«, e padÃ«gjuar

Me kÃ«pucÃ« tÃ« hijshme e tÃ« lehta.

Si tÃ« gjithÃ« ngushÃ«llimet e Ã«mbla,

A tÃ« kujtohet, tÃ« kujtohet, zemÃ«r e zjarrtÃ«,

Si dikur digjeshe nga etje

PÃ«r lotÃ« hyjnorÃ«, pÃ«r vesÃ« ngushÃ«llimtare,

E etur, e lodhur, e zhuritur,

Teksa nÃ« shtigje me bar tÃ« zverdhur,

Rrezet pÃ«rvÃ«limtare, verbimtare, dashakeqÃ«se?

â€œDashnor i sÃ« vÃ«rtetÃ«s? Ti ? â€“ KÃ«shtu tÃ« tallin â€“

Jo ! VetÃ«m njÃ« poet !

NjÃ« bishÃ« dinake, grabiqare, tinÃ«zare,

QÃ« duhet tÃ« gÃ«njejÃ«,

QÃ« duhet tÃ« gÃ«njejÃ« me vetÃ«dije dhe me dashje,

Dhe tÃ« dÃ«shirojÃ« prenÃ«,

Me ngjyrime larve.

Dhe vetÃ« larvÃ«,

Dhe vetÃ« pre !

Ky dashnor i sÃ« vÃ«rtetÃ«s ?

Jo vetÃ«m njÃ« i marrÃ« ! VetÃ«m njÃ« poet !

Duke folur vetÃ«m pÃ«r ngjyrat,

duke bÃ«rtitur nga larva laramane e Ã§mendurisÃ«,

VÃ«rtitet nÃ« urÃ«n e fjalÃ«ve rrenacake,

NdÃ«r qiejsh tÃ« rremÃ«,

Duke ardhur pÃ«rqark vÃ«rdallÃ« !

VetÃ«m njÃ« i marrÃ«, vetÃ«m njÃ« poet !

Ky dashnor i sÃ« vÃ«rtetÃ«s ?

Jo, pÃ«rfytyrim

I heshtur, i ngrirÃ«, i lÃ«muar, i ftohtÃ«,

Dhe as shtatore hyjnore

E vendosur para tempujve

NÃ« roje tÃ« pragut tÃ« shenjtÃ«.

Jo ! Armik i shtatoreve tÃ« virtytit,

MÃ« e afÃ«rt sesa shkretia e pragut tÃ« njÃ« tempulli.

Me guxim prej maceje

Hidhet nga Ã§do dritare,

NÃ« Ã§do Ã§ast,

Duke nuhatur me dÃ«shirÃ« dhe pasion,

Vrapon nÃ«pÃ«r pyjet e virgjÃ«r,

NÃ« mes bishave me lÃ«kurÃ« lara â€“ lara.

I shÃ«ndetshÃ«m, plot ngjyra, i bukur si mÃ«kati,

Me buzÃ«t dÃ«shirake,

Hyjnisht tallÃ«se, hyjnisht skÃ«terrore,

Hyjnisht tÃ« etura pÃ«r gjak,

Sulet pÃ«r grabitje, gÃ«njeshtar dhe tinÃ«zar;

Apo si shqiponja

QÃ« nga larg vÃ«zhgon greminÃ«n,

GreminÃ«n e vet.

Ah, si ulet

PoshtÃ« e mÃ« posthtÃ«,

ThellÃ« e mÃ« thellÃ«,

Dhe pastaj, duke mbledhur flatrat,

LÃ«shohet si plumb

Mbi qengjin,

Armike e shpirtrave tÃ« butÃ« si qengji,

Duke urryer tÃ« gjithÃ« ata qÃ« e vÃ«shtrojnÃ«

Me vÃ«shtrim prej deleje, ata qÃ« e kanÃ« lÃ«kurÃ«n

TÃ« butÃ« si tÃ« sajÃ«n, dhe butÃ«si qengji !

KÃ«shtu,

Si shqiponja e si pantera

JanÃ« dÃ«shirat e poetit,

DÃ«shirat e tua, mes mijra maskash,

O i marrÃ«, o poet !

Ti qÃ« pe njeriun,

Ashtu si Zoti qengjin,

PÃ«r tÃ« zhbimÃ« Zotin nga njeriu,

Dhe butÃ«sinÃ« prej qengji nga shpirti,

Qeshje gjatÃ« zhbimjes, -

(Kjo, kjo Ã«shtÃ« lumturia jote !

Lumturi shqiponje dhe pantere,

Lumturi poeti dhe tÃ« marri !â€)

NÃ« ajrin e pÃ«rndritur,

Kur drapri i hÃ«nÃ«s,

Armik i ditÃ«s,

I blertÃ« mes kuqÃ«limit tÃ« purpurtÃ«,

Futet vjedhurazi lakmitar,

Duke rrÃ«shqitur nÃ« Ã§do Ã§ap,

TinÃ«zar nÃ« kaÃ§ubet e trÃ«ndafilave,

Gjersa ato kÃ«puten e molisen

TÃ« zbehta nÃ«pÃ«r natÃ«.

KÃ«shtu molisesh njÃ«herÃ«,

Prej Ã§mendurisÃ« tÃ« sÃ« vÃ«rtetÃ«s,

Prej gÃ«zimeve tÃ« ditÃ«ve

I lodhur, dhe i sÃ«murÃ« nga drita,

I kÃ«putur nga mbrÃ«mjet dhe hijet.

PÃ«r tÃ« vÃ«rtetÃ«n

I djegur dhe i etur.

TÃ« kujtohet, tÃ« kujtohet, zemÃ«r e zjarrtÃ«,

Si lÃ«ngoje nga etja ?

Se i djegur jam

PÃ«r tÃ« vÃ«rtetat,

Si i marrÃ«,

Si poet !