NJË PËRALLË PËR FËMIJ
Familja e Andit dhe e Enit ishte aq e varfër sa shpesh mbetëshin pa ngrërë.
Një ditë prindërit e tyre u detyruan nga halli ti cojnë fëmijët në pyll e t"i braktisin.
Andi e dëgjoji tek e ëma me të atin për këtë gjë.
Sapo filluan të futen në pyll,Andi ecte i fundit,Ai hidhte pas thërime buke me qëllim që të gjenin rrugën e kthimit.Por zogjtë i hëngrën të gjitha thërimet,e kështu,Që të dy fëmijët u sorrollatën me orë të tëra në pyll,deri të raskapitur i mori gjumi.
Në mëngjes Andi dhe Eni duke ecur,arritën te një shtëpi.Ajo ishte e ndërtuar me sheqer e ëmbëlsira,Fëmijët e uritur sic ishin,Filluan të hanë me kënaqësi,Kur pa pritur u hap dera.Një shtrigë magjistare,U shfaq me një buzëqeshje dinake.Ajo i ftoi fëmijët të hynin në shtëpi.Ditën tjetër,Shtriga magjistare,E burgosi andin më një kafaz. Filloi ta ushqente djalin me gjithë të mirat,sepse donte ta piqte e ta hante.
Cdo mëngjez, shtriga magjistare,e kontrollonte për të parë a ishtë shëndoshur aq sa duhej!Por Andi i tregonte një kockë të hollë.
Shtriga magjistare nuk munte të duronte më gjatë,e një ditë ndezi furrën.Kur vuri kokën mbrenda për të parë a ishte ngrohur,Eni e shtyu,E ajo ra në mes të zjarrit.
E kështu shtriga e keqe u dogjë,e tëra në furrë. Më në fundë, Vëlla e motër,shpëtuan prej saj.
Menjëherë Eni e liroi vëllanë morën thesarët e shtrigës magjistare e u nisën për të gjetur shtëpinë e tyre.Pas mundimesh të mëdha,Arritën ta gjenin shtëpinë.
Sa shumë u gëzuan prindërit kur i panë! Filluan të kërcejnë e të këndojnë.
Që nga ajo ditë ata jetuan së bashku të lumtur,Në mesë të gjithë të MIrave.
Fëmijë të dashur kjo përrallë mori fund me kaqë.
nga :Nashit Emini