REKUIEM PËR PACIFISTIN
Shkruan: Avdi Ibrahimi
TEMA POLITIKE
REKUIEM PËR PACIFISTIN
Sot ju paska tekur njeriut vdekja,një e drejtë e patjetërsueshme e çdo njeriu për të vdekur i’ha! Dergja nuk pyet, Xhebraili nuk pret ta merr shpirtin në çdo kohë. S’është shaka më të or vëlla! Temperatura shumë të ulëta dimërore qëlluan për tarafët e pikëlluar partiashë. Dhjetor të shqetësuar për ata, janar i pikëlluar për partiashët.
Kish vdekur njeriu i partisë më të “madh” në botë!
Tarafët e partisë ranë në hall.Ata u mblodhën kokë më kokë.” Si i’u desh të vdiste kaq paturpshëm, në kohë kaq të ligë dhe akoma pa u bë pavarësia!”
E habitshme apo jo?! Kishte vdekur pa pyetur njeri të partisë.Vdekje e pa vend pra, në këtë dimmër të acartë?!
Pse se mori vdekja dike tjetër po Pacifistin tone?! O Zot sa i padrejtë dhe i pamëshirshëm u tregove kësaj here. Po kush do na sjellë pavarësinë formale?! Heshtni thonë tarafët e partishë se udhët e të madhërishmit janë shumë. A nuk e keni ditur se mashtrimi dhe paraja ka në dorë pushtetin. Para vdekjes së Pacifistit u bë një bastisje në folenë e tij, dhe e dini mire, shuma të mëdha eurosh, dollar e dinar u gjetën. Po sa mund te ketë ende të pazbuluara? Një trashëgimi e madhe parash të plaçkitura nga populli.Përveç kësaj trashgimie ai ka lënë një mekanizëm veprues shfrytëzimin të të mirave tjera që sjell gënjeshtra, mashtrimi dhe demagogjia, për ta rrjepur edhe më tej popullin e varfër në Kosovë. Dhe ja vdekja është vdekje, sepse është ngurtësuar trupi në jo levizje, i ka dalur edhe shpirti dhe s’dihet se ku ka tretur.
Pa një, pa dy u shtrua sofra e zisë partiake, pa një, pa dy erdhën të ftuarit e të paftuarit, për çudi kishin qenë të parapërgaditur për këtë rekuiem të Pacifistit. Erdhi po kush nuk erdhi?! Erdhi dhelparaku dhe dhelpëra, gjeldeti dhe gjeldetja, çakalli dhe çakallja, kameleoni, maskarënia e turpërëni… Sa lot krokodilli u derdhën! Dhimbje kish guri dhe druri. Fundjava e janarit dhe fillim java e shkurtit ranë në zi partiake. Ky ka qenë edhe kushti për popullaritetin e tij, ai ka shërbyer devotshëm në radhët e titizmit gjakatar me përunjësi të pashembullt. U ka shërbyer pastaj të huajve, për ta gëzuar emrin e tij personal deri në ngritje të kultit, sepse ishte e domosdoshme të përdorte shumë fytyra, me përsëritje të refenit si kënga e gjelit. Mirëpo kjo i duhej më së shumti, për të bërë pa pengesa dashuri të rreme, aventura të pashembullta duke gëzuar heshtjen e miqësisë së Hënës, vetëm për të qenë i pari!
Madhështore apo jo! Dhe pas vdekjes, prap vdekje, trashëgimi e apasionuar për një rekuiem edhe më madhështor, që ia bëri pacifisti tarafëve te tij të pikëlluar!
Mendoj se ata që nuk bënë pjesë në tarafin e pikëlluar janë, Lidhja e shkrimtarëve, Garda kombëtare, Veteranët e luftës çlirimtare, invalidët e luftës, familjet e dëshmorëve të kombit,Levizja Vetëvendosje,LKÇK-ja e sa të tjera, populli i pafajshëm, të cilët ai, personazhi i këtij rekuiemi, i kishte braktisë në kohë lufte për të shpëtuar prapanicën e vet në Beograd, Vatikan e gjetiu. Pacifisti që se vizitoi as edhe një herë Prekazin heroik të legjendarit më në zë të botës shqiptare Adem Jasharin dhe familjen e tij, ai që një fjalë të mirë kurrë nuk arriti të nxjerrë nga goja e tij për Ushtrinë Çlirimtare, ai që bëri për vete dhe tarafët e tij një stemë, një këngë, së cilës më së miri do t’i përshtatej titulli: ”Kur ka ra dimri në Kosovë”. Ai që u përpoq me mish e shpirt për një flamur të paligjshëm me formë e përmbajtje sikurse shervetja tij mbërthyer rreth qafe, me qëllimin e vetëm për t’i përqarë e vrarë vllezërit shqiptar mes vete, që kurrë mos e dhashtë Zoti .
Tarafët e partiashë çirren e ulërijnë se, do të udhëtojnë në rrugën e territ që e la Pacifisti mbrapa, sikurse dikur titistët jugosllav kur përjageshin e përqurreshin, për Titon dhe rrugën e tij që la pas ai. “Pas Titos-Tito..!” çirreshin të tillët e dikurshëm.
Rrugë të mbarë, pra, taraf i partisë!
Kam bindjen se historia nuk mund të shkruhet nga Pacifisti tashmë i vdekur. Historinë e kanë shkruar që moti heronjtë dhe dëshmorët e kombit. Shqiptarët kanë të trashguar lirinë dhe dashurin për atdheun, dhe jo për parti tarafësh. Historia e jonë me tradit brezash prej luftëtarësh të paepur për bashkim kombëtar rrëfen se, ka hequr qafe perandorë e monarkë, e jo më pacifizma, rrënjët e së cilave janë të cekta po aq sa mund të jetë thellësia e një moçali të tharë brektosash të ngordhura.
Populli shqiptar tashmë po merr në duar të veta çështjen e jetës dhe ekzistencës së tij, çështjen madhore kombëtare shqiptare, sepse në themel ka gurë, mund e gjak të ri. Ka në themel ata, të cilët vërtetë po dëshmojnë çdo ditë se janë në gjendje të sakrifikojnë për vetvendosjen e tij, por në asnje mënyrë me “muhabete” e “llafe” liderësh, të pagëzuara tashmë si negociata me Serbi, për Serbi dhe nën Serbi.
*Autori është anëtarë i Shoqatës së shkrimtarëve të Kosovës
TEMA POLITIKE
REKUIEM PËR PACIFISTIN
Sot ju paska tekur njeriut vdekja,një e drejtë e patjetërsueshme e çdo njeriu për të vdekur i’ha! Dergja nuk pyet, Xhebraili nuk pret ta merr shpirtin në çdo kohë. S’është shaka më të or vëlla! Temperatura shumë të ulëta dimërore qëlluan për tarafët e pikëlluar partiashë. Dhjetor të shqetësuar për ata, janar i pikëlluar për partiashët.
Kish vdekur njeriu i partisë më të “madh” në botë!
Tarafët e partisë ranë në hall.Ata u mblodhën kokë më kokë.” Si i’u desh të vdiste kaq paturpshëm, në kohë kaq të ligë dhe akoma pa u bë pavarësia!”
E habitshme apo jo?! Kishte vdekur pa pyetur njeri të partisë.Vdekje e pa vend pra, në këtë dimmër të acartë?!
Pse se mori vdekja dike tjetër po Pacifistin tone?! O Zot sa i padrejtë dhe i pamëshirshëm u tregove kësaj here. Po kush do na sjellë pavarësinë formale?! Heshtni thonë tarafët e partishë se udhët e të madhërishmit janë shumë. A nuk e keni ditur se mashtrimi dhe paraja ka në dorë pushtetin. Para vdekjes së Pacifistit u bë një bastisje në folenë e tij, dhe e dini mire, shuma të mëdha eurosh, dollar e dinar u gjetën. Po sa mund te ketë ende të pazbuluara? Një trashëgimi e madhe parash të plaçkitura nga populli.Përveç kësaj trashgimie ai ka lënë një mekanizëm veprues shfrytëzimin të të mirave tjera që sjell gënjeshtra, mashtrimi dhe demagogjia, për ta rrjepur edhe më tej popullin e varfër në Kosovë. Dhe ja vdekja është vdekje, sepse është ngurtësuar trupi në jo levizje, i ka dalur edhe shpirti dhe s’dihet se ku ka tretur.
Pa një, pa dy u shtrua sofra e zisë partiake, pa një, pa dy erdhën të ftuarit e të paftuarit, për çudi kishin qenë të parapërgaditur për këtë rekuiem të Pacifistit. Erdhi po kush nuk erdhi?! Erdhi dhelparaku dhe dhelpëra, gjeldeti dhe gjeldetja, çakalli dhe çakallja, kameleoni, maskarënia e turpërëni… Sa lot krokodilli u derdhën! Dhimbje kish guri dhe druri. Fundjava e janarit dhe fillim java e shkurtit ranë në zi partiake. Ky ka qenë edhe kushti për popullaritetin e tij, ai ka shërbyer devotshëm në radhët e titizmit gjakatar me përunjësi të pashembullt. U ka shërbyer pastaj të huajve, për ta gëzuar emrin e tij personal deri në ngritje të kultit, sepse ishte e domosdoshme të përdorte shumë fytyra, me përsëritje të refenit si kënga e gjelit. Mirëpo kjo i duhej më së shumti, për të bërë pa pengesa dashuri të rreme, aventura të pashembullta duke gëzuar heshtjen e miqësisë së Hënës, vetëm për të qenë i pari!
Madhështore apo jo! Dhe pas vdekjes, prap vdekje, trashëgimi e apasionuar për një rekuiem edhe më madhështor, që ia bëri pacifisti tarafëve te tij të pikëlluar!
Mendoj se ata që nuk bënë pjesë në tarafin e pikëlluar janë, Lidhja e shkrimtarëve, Garda kombëtare, Veteranët e luftës çlirimtare, invalidët e luftës, familjet e dëshmorëve të kombit,Levizja Vetëvendosje,LKÇK-ja e sa të tjera, populli i pafajshëm, të cilët ai, personazhi i këtij rekuiemi, i kishte braktisë në kohë lufte për të shpëtuar prapanicën e vet në Beograd, Vatikan e gjetiu. Pacifisti që se vizitoi as edhe një herë Prekazin heroik të legjendarit më në zë të botës shqiptare Adem Jasharin dhe familjen e tij, ai që një fjalë të mirë kurrë nuk arriti të nxjerrë nga goja e tij për Ushtrinë Çlirimtare, ai që bëri për vete dhe tarafët e tij një stemë, një këngë, së cilës më së miri do t’i përshtatej titulli: ”Kur ka ra dimri në Kosovë”. Ai që u përpoq me mish e shpirt për një flamur të paligjshëm me formë e përmbajtje sikurse shervetja tij mbërthyer rreth qafe, me qëllimin e vetëm për t’i përqarë e vrarë vllezërit shqiptar mes vete, që kurrë mos e dhashtë Zoti .
Tarafët e partiashë çirren e ulërijnë se, do të udhëtojnë në rrugën e territ që e la Pacifisti mbrapa, sikurse dikur titistët jugosllav kur përjageshin e përqurreshin, për Titon dhe rrugën e tij që la pas ai. “Pas Titos-Tito..!” çirreshin të tillët e dikurshëm.
Rrugë të mbarë, pra, taraf i partisë!
Kam bindjen se historia nuk mund të shkruhet nga Pacifisti tashmë i vdekur. Historinë e kanë shkruar që moti heronjtë dhe dëshmorët e kombit. Shqiptarët kanë të trashguar lirinë dhe dashurin për atdheun, dhe jo për parti tarafësh. Historia e jonë me tradit brezash prej luftëtarësh të paepur për bashkim kombëtar rrëfen se, ka hequr qafe perandorë e monarkë, e jo më pacifizma, rrënjët e së cilave janë të cekta po aq sa mund të jetë thellësia e një moçali të tharë brektosash të ngordhura.
Populli shqiptar tashmë po merr në duar të veta çështjen e jetës dhe ekzistencës së tij, çështjen madhore kombëtare shqiptare, sepse në themel ka gurë, mund e gjak të ri. Ka në themel ata, të cilët vërtetë po dëshmojnë çdo ditë se janë në gjendje të sakrifikojnë për vetvendosjen e tij, por në asnje mënyrë me “muhabete” e “llafe” liderësh, të pagëzuara tashmë si negociata me Serbi, për Serbi dhe nën Serbi.
*Autori është anëtarë i Shoqatës së shkrimtarëve të Kosovës
Komentet e ruajtura
KET ARTIKULL ME DUKET SI E DEGJOVA TE PERSERITUR NGA RADIO TELEVIZIONI I SERBIS NE KOHEN KUR ISHTE NDALUAR RTKdhe kur shkijet flitnin per patriotet SHQIPETAR e qe autori esht anetar i shoqates se shkrimtareve te kosoves munde edhe te jet sepse aty kan mbet vetem ata shkrimtar qe shkruajn me doren e majt
hajt shoko
hajt se mushesh mend edhe ti kur te nxehet koha se dimri dhe janari i ka marre kosoves vetem patriot te kalibrit rugovae ti mos baj merak se xhebraili do te merr ne vere ateher kure do bej vape
hajt shoko
hajt se mushesh mend edhe ti kur te nxehet koha se dimri dhe janari i ka marre kosoves vetem patriot te kalibrit rugovae ti mos baj merak se xhebraili do te merr ne vere ateher kure do bej vape
O ti patriot janari vertete ka marre patriote por rastesia e solli qe tamarre edhe ate halene Rugove ate
qe nuk vajti kurre prane varrit te heroit Adem Jashari .Ketu dallohet tradhtari dhe heroi.
NJeri luftoi deri ne vdekje tjetri genju se po ka mirnjohje per politiken pacifiste dhe se do ta njihte pavaresine.
Kurre bota s'dota njihte pavaresine pa armet e UCK.
poshte renegati RUgove
rrofte SHQIPERIA ETNIKE PA LDK DHE PDK
qe nuk vajti kurre prane varrit te heroit Adem Jashari .Ketu dallohet tradhtari dhe heroi.
NJeri luftoi deri ne vdekje tjetri genju se po ka mirnjohje per politiken pacifiste dhe se do ta njihte pavaresine.
Kurre bota s'dota njihte pavaresine pa armet e UCK.
poshte renegati RUgove
rrofte SHQIPERIA ETNIKE PA LDK DHE PDK
o lirim ndegjo pash shqipetarin beje me be e kurr mos u merr me patritizem se nuk esht per ty shko ku e ke vendin gjeje veten te lutem e mos humb kohe se edhe mua me morre ne qaf me hupe disa minuta kot fare skenka atedhedashuria per ty o vellacko ik me mir sa me heret hajt te lutem
Rugova ka vdekur qysh me datë 23 dhjetorë.Vdekjen e tij e kan mbajtur msheftë për disa arsye:
1.Festa e kurban bajramit
2.Festa e vitit të ri
3.LDK -sikurse edhe ky zotriu me lartë kan pas qëllim që të deklarojnë se janari i mer njerzit e mëdhej që të radhitet edhe Rugova sikrse edhe i madhi Gërvalla dhe herojt tjerë ,në Flakën e Janarit.
Pra tani e tutje Flaka e Janarit do të tentohet të vidhet nga LDK,sikurse që u vodhë edhe vari te dëshmorët e kombit.U varos pranë atyre që i luftoi tan jetën pra u varos pranë "VEGLAVE TÊ SERBIS" sic kishte qejf ti quante luftarët trima të UCK-së.
1.Festa e kurban bajramit
2.Festa e vitit të ri
3.LDK -sikurse edhe ky zotriu me lartë kan pas qëllim që të deklarojnë se janari i mer njerzit e mëdhej që të radhitet edhe Rugova sikrse edhe i madhi Gërvalla dhe herojt tjerë ,në Flakën e Janarit.
Pra tani e tutje Flaka e Janarit do të tentohet të vidhet nga LDK,sikurse që u vodhë edhe vari te dëshmorët e kombit.U varos pranë atyre që i luftoi tan jetën pra u varos pranë "VEGLAVE TÊ SERBIS" sic kishte qejf ti quante luftarët trima të UCK-së.
Po ai qeni kish ngordhur me heret po e mbanin te fsheht lajmin e perfundimit te misionarit te krishtit .
Ai qeni ngordhur nderroi fene^per t'i bere qefin perendimit se dhe ne qenkemi me te njejten fe si ata.
mos diskutoni ketu per te por shpjegoni popullit me fakte se kush qe dhe per
ke punoi?
Ai qeni ngordhur nderroi fene^per t'i bere qefin perendimit se dhe ne qenkemi me te njejten fe si ata.
mos diskutoni ketu per te por shpjegoni popullit me fakte se kush qe dhe per
ke punoi?
o avdi zeza ti nuk je shkrimtare i kosoves por i serbise bashke me keta mendimtaret tu komunista e patriota me bateria por ju edhe te tjeret lexoni nje here e pergjithmone se si DR RUGOVA SHTIRE SE KA ME PASE PPOPULLI SHQIPTARE E SI JU AVDI&COMPANI KA MI MUSHE KAMIONAT.HUPNI E THENE QAFEN E MOS MA HUPNI KOHEN.
EDHE NJE GJE AVDI ZEZA JU QE KENI MBETE NE ATE SHOQERINE TUAJ TE PULAVE TE KOSOVES JU NUK JENI SHKEIMTARE TE KOSOVES POR JENI BASHKE ME KRYEMADHIN DEMAQI JENI SHKRIMTARE TE SHKINADISE
Sa shumë jeni ba nervozë ju shkijet e LDK.Edhe prallaat tuja hangrën fiq dhe vdiqën.Koha e juaj perendoj .Valla koxha gjat e cut me reana ama u sus ma.
ROFT ADEM DEMACI
ROFT ALBIN KURTI
ROFT FATMIR LIMAJ
POSHTË SHKIJET E LDK
ROFT ADEM DEMACI
ROFT ALBIN KURTI
ROFT FATMIR LIMAJ
POSHTË SHKIJET E LDK
o shka e i biri shkines po mos i gjyko njerezit duke u nis nga vetevetja per si je ti shka mos mendo se 60 perqind e popullsis se kosoves qe jan edhe anear te ldk nuk jan si ti shka e ta marroft zoti edhe vorrin po qysh more emerr ket guxim e i quan njerezit e kosoves shkije
POSHTE RENEGATI I KOSOVES O KOSOVARE KOKEDERRA!
une asesi nuk mundemi ta quaj vellan qoft nga shqiperia e mesme apo qdo pjes tjeter si ju i thirrni kosovaret o i mjer o i humbur nga jeta e per ty shok nga librazhdi turp te quash veten shqipetar turp turp turp dhe kurr mos i left nenes shqipetare nje djal si ti
o ti mesut sa i quan ldk shkije shkan e ke vella per nga ideja lexo intevisten e bacit tend adem demaci dhene nje gazete malazeze
se kosoven do ta bashkon me malin ezi po ju vet tregon se jeni shkije haptas vdekje tredhetareve dhe argateve si ti dhe demaci
se kosoven do ta bashkon me malin ezi po ju vet tregon se jeni shkije haptas vdekje tredhetareve dhe argateve si ti dhe demaci
Shkruan: Avdi Ibrahimi
TEMA POLITIKE
REKUIEM PËR PACIFISTIN
Sot ju paska tekur njeriut vdekja,një e drejtë e patjetërsueshme e çdo njeriu për të vdekur i’ha! Dergja nuk pyet, Xhebraili nuk pret ta merr shpirtin në çdo kohë. S’është shaka më të or vëlla! Temperatura shumë të ulëta dimërore qëlluan për tarafët e pikëlluar partiashë. Dhjetor të shqetësuar për ata, janar i pikëlluar për partiashët.
Kish vdekur njeriu i partisë më të “madh” në botë!
Tarafët e partisë ranë në hall.Ata u mblodhën kokë më kokë.” Si i’u desh të vdiste kaq paturpshëm, në kohë kaq të ligë dhe akoma pa u bë pavarësia!”
E habitshme apo jo?! Kishte vdekur pa pyetur njeri të partisë.Vdekje e pa vend pra, në këtë dimmër të acartë?!
Pse se mori vdekja dike tjetër po Pacifistin tone?! O Zot sa i padrejtë dhe i pamëshirshëm u tregove kësaj here. Po kush do na sjellë pavarësinë formale?! Heshtni thonë tarafët e partishë se udhët e të madhërishmit janë shumë. A nuk e keni ditur se mashtrimi dhe paraja ka në dorë pushtetin. Para vdekjes së Pacifistit u bë një bastisje në folenë e tij, dhe e dini mire, shuma të mëdha eurosh, dollar e dinar u gjetën. Po sa mund te ketë ende të pazbuluara? Një trashëgimi e madhe parash të plaçkitura nga populli.Përveç kësaj trashgimie ai ka lënë një mekanizëm veprues shfrytëzimin të të mirave tjera që sjell gënjeshtra, mashtrimi dhe demagogjia, për ta rrjepur edhe më tej popullin e varfër në Kosovë. Dhe ja vdekja është vdekje, sepse është ngurtësuar trupi në jo levizje, i ka dalur edhe shpirti dhe s’dihet se ku ka tretur.
Pa një, pa dy u shtrua sofra e zisë partiake, pa një, pa dy erdhën të ftuarit e të paftuarit, për çudi kishin qenë të parapërgaditur për këtë rekuiem të Pacifistit. Erdhi po kush nuk erdhi?! Erdhi dhelparaku dhe dhelpëra, gjeldeti dhe gjeldetja, çakalli dhe çakallja, kameleoni, maskarënia e turpërëni… Sa lot krokodilli u derdhën! Dhimbje kish guri dhe druri. Fundjava e janarit dhe fillim java e shkurtit ranë në zi partiake. Ky ka qenë edhe kushti për popullaritetin e tij, ai ka shërbyer devotshëm në radhët e titizmit gjakatar me përunjësi të pashembullt. U ka shërbyer pastaj të huajve, për ta gëzuar emrin e tij personal deri në ngritje të kultit, sepse ishte e domosdoshme të përdorte shumë fytyra, me përsëritje të refenit si kënga e gjelit. Mirëpo kjo i duhej më së shumti, për të bërë pa pengesa dashuri të rreme, aventura të pashembullta duke gëzuar heshtjen e miqësisë së Hënës, vetëm për të qenë i pari!
Madhështore apo jo! Dhe pas vdekjes, prap vdekje, trashëgimi e apasionuar për një rekuiem edhe më madhështor, që ia bëri pacifisti tarafëve te tij të pikëlluar!
Mendoj se ata që nuk bënë pjesë në tarafin e pikëlluar janë, Lidhja e shkrimtarëve, Garda kombëtare, Veteranët e luftës çlirimtare, invalidët e luftës, familjet e dëshmorëve të kombit,Levizja Vetëvendosje,LKÇK-ja e sa të tjera, populli i pafajshëm, të cilët ai, personazhi i këtij rekuiemi, i kishte braktisë në kohë lufte për të shpëtuar prapanicën e vet në Beograd, Vatikan e gjetiu. Pacifisti që se vizitoi as edhe një herë Prekazin heroik të legjendarit më në zë të botës shqiptare Adem Jasharin dhe familjen e tij, ai që një fjalë të mirë kurrë nuk arriti të nxjerrë nga goja e tij për Ushtrinë Çlirimtare, ai që bëri për vete dhe tarafët e tij një stemë, një këngë, së cilës më së miri do t’i përshtatej titulli: ”Kur ka ra dimri në Kosovë”. Ai që u përpoq me mish e shpirt për një flamur të paligjshëm me formë e përmbajtje sikurse shervetja tij mbërthyer rreth qafe, me qëllimin e vetëm për t’i përqarë e vrarë vllezërit shqiptar mes vete, që kurrë mos e dhashtë Zoti .
Tarafët e partiashë çirren e ulërijnë se, do të udhëtojnë në rrugën e territ që e la Pacifisti mbrapa, sikurse dikur titistët jugosllav kur përjageshin e përqurreshin, për Titon dhe rrugën e tij që la pas ai. “Pas Titos-Tito..!” çirreshin të tillët e dikurshëm.
Rrugë të mbarë, pra, taraf i partisë!
Kam bindjen se historia nuk mund të shkruhet nga Pacifisti tashmë i vdekur. Historinë e kanë shkruar që moti heronjtë dhe dëshmorët e kombit. Shqiptarët kanë të trashguar lirinë dhe dashurin për atdheun, dhe jo për parti tarafësh. Historia e jonë me tradit brezash prej luftëtarësh të paepur për bashkim kombëtar rrëfen se, ka hequr qafe perandorë e monarkë, e jo më pacifizma, rrënjët e së cilave janë të cekta po aq sa mund të jetë thellësia e një moçali të tharë brektosash të ngordhura.
Populli shqiptar tashmë po merr në duar të veta çështjen e jetës dhe ekzistencës së tij, çështjen madhore kombëtare shqiptare, sepse në themel ka gurë, mund e gjak të ri. Ka në themel ata, të cilët vërtetë po dëshmojnë çdo ditë se janë në gjendje të sakrifikojnë për vetvendosjen e tij, por në asnje mënyrë me “muhabete” e “llafe” liderësh, të pagëzuara tashmë si negociata me Serbi, për Serbi dhe nën Serbi.
*Autori është anëtarë i Shoqatës së shkrimtarëve të Kosovës
Te lumte o Avni Trimi se vertete e ke shkruar kete artikull ne menyre mjeshterore.Nuk ke hyre ne gjynah se ai tjeter nuk meriton vetem keshtu si thua ti.
Tash do te kem respekt edhe me te madh per ty
Te lumte edhe njehere...!
o shka e i biri shkines po mos i gjyko njerezit duke u nis nga vetevetja per si je ti shka mos mendo se 60 perqind e popullsis se kosoves qe jan edhe anear te ldk nuk jan si ti shka e ta marroft zoti edhe vorrin po qysh more emerr ket guxim e i qua
n nje
rezit e kosoves shkije
sa cudi qe bej se si nuk reaguat fare per vdekjen e kasapit te ballkanit po skeni se shka te shkruani se nga dhembja per baban e juaj jeni me sa duket akoma ne agoni ket jau them ty dreni,edhe avniut tend, e me se shumti ati lirimit qe jo rastesisht e ka emrin te njejt si kasapi vetem se ky ndoshta esht shqipefoles e kam fjalen per lirimin e shpejt dhasht zoti edhe ju perkrahesit e milloshit shkoni atje te babaj i juaj jau ban vendin edhe juve mos keni merak ka forc aj ne ferr se atje esht vendi per tradhetaret e kombit si ju
Shkruan: Avdi Ibrahimi
TEMA POLITIKE
REKUIEM PËR PACIFISTIN
Sot ju paska tekur njeriut vdekja,një e drejtë e patjetërsueshme e çdo njeriu për të vdekur i’ha! Dergja nuk pyet, Xhebraili nuk pret ta merr shpirtin në çdo kohë. S’është shaka më të or vëlla! Temperatura shumë të ulëta dimërore qëlluan për tarafët e pikëlluar partiashë. Dhjetor të shqetësuar për ata, janar i pikëlluar për partiashët.
Kish vdekur njeriu i partisë më të “madh” në botë!
Tarafët e partisë ranë në hall.Ata u mblodhën kokë më kokë.” Si i’u desh të vdiste kaq paturpshëm, në kohë kaq të ligë dhe akoma pa u bë pavarësia!”
E habitshme apo jo?! Kishte vdekur pa pyetur njeri të partisë.Vdekje e pa vend pra, në këtë dimmër të acartë?!
Pse se mori vdekja dike tjetër po Pacifistin tone?! O Zot sa i padrejtë dhe i pamëshirshëm u tregove kësaj here. Po kush do na sjellë pavarësinë formale?! Heshtni thonë tarafët e partishë se udhët e të madhërishmit janë shumë. A nuk e keni ditur se mashtrimi dhe paraja ka në dorë pushtetin. Para vdekjes së Pacifistit u bë një bastisje në folenë e tij, dhe e dini mire, shuma të mëdha eurosh, dollar e dinar u gjetën. Po sa mund te ketë ende të pazbuluara? Një trashëgimi e madhe parash të plaçkitura nga populli.Përveç kësaj trashgimie ai ka lënë një mekanizëm veprues shfrytëzimin të të mirave tjera që sjell gënjeshtra, mashtrimi dhe demagogjia, për ta rrjepur edhe më tej popullin e varfër në Kosovë. Dhe ja vdekja është vdekje, sepse është ngurtësuar trupi në jo levizje, i ka dalur edhe shpirti dhe s’dihet se ku ka tretur.
Pa një, pa dy u shtrua sofra e zisë partiake, pa një, pa dy erdhën të ftuarit e të paftuarit, për çudi kishin qenë të parapërgaditur për këtë rekuiem të Pacifistit. Erdhi po kush nuk erdhi?! Erdhi dhelparaku dhe dhelpëra, gjeldeti dhe gjeldetja, çakalli dhe çakallja, kameleoni, maskarënia e turpërëni… Sa lot krokodilli u derdhën! Dhimbje kish guri dhe druri. Fundjava e janarit dhe fillim java e shkurtit ranë në zi partiake. Ky ka qenë edhe kushti për popullaritetin e tij, ai ka shërbyer devotshëm në radhët e titizmit gjakatar me përunjësi të pashembullt. U ka shërbyer pastaj të huajve, për ta gëzuar emrin e tij personal deri në ngritje të kultit, sepse ishte e domosdoshme të përdorte shumë fytyra, me përsëritje të refenit si kënga e gjelit. Mirëpo kjo i duhej më së shumti, për të bërë pa pengesa dashuri të rreme, aventura të pashembullta duke gëzuar heshtjen e miqësisë së Hënës, vetëm për të qenë i pari!
Madhështore apo jo! Dhe pas vdekjes, prap vdekje, trashëgimi e apasionuar për një rekuiem edhe më madhështor, që ia bëri pacifisti tarafëve te tij të pikëlluar!
Mendoj se ata që nuk bënë pjesë në tarafin e pikëlluar janë, Lidhja e shkrimtarëve, Garda kombëtare, Veteranët e luftës çlirimtare, invalidët e luftës, familjet e dëshmorëve të kombit,Levizja Vetëvendosje,LKÇK-ja e sa të tjera, populli i pafajshëm, të cilët ai, personazhi i këtij rekuiemi, i kishte braktisë në kohë lufte për të shpëtuar prapanicën e vet në Beograd, Vatikan e gjetiu. Pacifisti që se vizitoi as edhe një herë Prekazin heroik të legjendarit më në zë të botës shqiptare Adem Jasharin dhe familjen e tij, ai që një fjalë të mirë kurrë nuk arriti të nxjerrë nga goja e tij për Ushtrinë Çlirimtare, ai që bëri për vete dhe tarafët e tij një stemë, një këngë, së cilës më së miri do t’i përshtatej titulli: ”Kur ka ra dimri në Kosovë”. Ai që u përpoq me mish e shpirt për një flamur të paligjshëm me formë e përmbajtje sikurse shervetja tij mbërthyer rreth qafe, me qëllimin e vetëm për t’i përqarë e vrarë vllezërit shqiptar mes vete, që kurrë mos e dhashtë Zoti .
Tarafët e partiashë çirren e ulërijnë se, do të udhëtojnë në rrugën e territ që e la Pacifisti mbrapa, sikurse dikur titistët jugosllav kur përjageshin e përqurreshin, për Titon dhe rrugën e tij që la pas ai. “Pas Titos-Tito..!” çirreshin të tillët e dikurshëm.
Rrugë të mbarë, pra, taraf i partisë!
Kam bindjen se historia nuk mund të shkruhet nga Pacifisti tashmë i vdekur. Historinë e kanë shkruar që moti heronjtë dhe dëshmorët e kombit. Shqiptarët kanë të trashguar lirinë dhe dashurin për atdheun, dhe jo për parti tarafësh. Historia e jonë me tradit brezash prej luftëtarësh të paepur për bashkim kombëtar rrëfen se, ka hequr qafe perandorë e monarkë, e jo më pacifizma, rrënjët e së cilave janë të cekta po aq sa mund të jetë thellësia e një moçali të tharë brektosash të ngordhura.
Populli shqiptar tashmë po merr në duar të veta çështjen e jetës dhe ekzistencës së tij, çështjen madhore kombëtare shqiptare, sepse në themel ka gurë, mund e gjak të ri. Ka në themel ata, të cilët vërtetë po dëshmojnë çdo ditë se janë në gjendje të sakrifikojnë për vetvendosjen e tij, por në asnje mënyrë me “muhabete” e “llafe” liderësh, të pagëzuara tashmë si negociata me Serbi, për Serbi dhe nën Serbi.
*Autori është anëtarë i Shoqatës së shkrimtarëve të Kosovës
Arkiv për lexim. Datat janë datat e postimit në forumin origjinal. Titujt mund të jenë të shkurtuar nga sistemi i vjetër. Adresat elektronike dhe IP-të janë fshehur.