VIKTIMA QË NUK BËRTET

VIKTIMA QË NUK BËRTET
nga Bekim Rexhepi

Çamëria ndofta bënë pjesë në hartën më të dhimbëshme të Evropës, aty ku pretendohet se është vënë gishti i kulturës dhe i historisë së famëshme të njërzimit, aty ndodhet plaga që s mbyllet dhe qe rrjedh akoma më shumë trishtim.
Në këtë botë të shqetësuar, me probleme nga me te ndryshmet, kur popujt e mëdhenjë dhe të fortë, duan që akoma të mbesin, madje absulitisht të tillë përgjithnjë dhe përfundimisht. Ky botëkuptim monolit vazhdimishtë tenton të mbijetoi, akoma tek ato shtete që e përfaqsoinë vetën në versinin superior dhe brenda atyre suazave që tashmë jemi mësuar ti shohim dita ditës.
Por, në rregullat e jetës dhe vlerat e saja civilizuse më pak i kanë përcaktuar popujt e vëgjël.
Janë të njohura kështu së paku marrëveshjet e vet ndërtuara të të mëdhënjëve dhe të të plotëfuqishmëve, dhe në këto marrëveshje, padyshim bëjnë pjesë edhe popujt që për fatin e keq te tyre, janë jo të mëdhënjë dhe jo të plotëfuqishëm.
Asnjë ligj i botës, asnjë formim kulturor nuk nuk mund t*i bëjnë njerzit të mos kenë kujtesë, e aq më pak të mos kenë nastologji. As një kulturë nuk mund të japi vlera të mëdha shëmbëlltyrës botërore, çoftë edhe mbi bazën e shtypjes së një kulture tjetër.
Ky artikull i imi, nuk është as politikë, as nismëtar i një fushate ndaj popullit grekë dhe shtetit të tyre, por para se gjithash është artikull ndergjegjësues. Ndergjegjëja ka vrarë vetë popullin grekë ndaj terrorrit të pashembullt me popullin autokton Çamë. Ndergjegjëja ka vrarë edhe popullin shqiptar i cili nuk bërtet, edhe ne pamundësi të përdorimit të ndonjë force si alternativë e mundshme ndaj terrorrit të pashembullt grek ndaj popullit autokton dhe të pambrojtur Çamë. Ashtu siç po bënpopulli grekë dhe institucionet e saja nacifikuse. Përpjekjet e këti shteti akoma janë dhe bëhen justifikuse përballë realitetit. Por se ky realitet kaq trishtusë dhe kaq i mënxyrshëm nuk mund të mbyllet ashtu siç do ky shteti centralizusë dhe grekët nacistë. Grekët duke u orvatur në maksimumin e tyre, madje duke mbetur po kaq konspirativë ata duan ta fshehin të vërtetën. Grekët dhe shteti i tyre, më shumë se asnjëherë tjetër e bëjnë të duket një realitet tjetër fare nga ai aktual, e bëjnë me ndryshe duke e paraqitur para te tjerëve dhe para vetës, më këtë ata duan të mbesin më shembulloret dhe më këtë ata prapë duan te kthehen në atë, se nuk dinë për të tjerët dhe për vlerat e të tjrëve. Duan që edhe nga mendja e tyre dhe nga çdo realitet ta zhglyejnë çdo gjë çame pra te huajen që në qe është brenda tyre dhe qe në njëfarë mënyre sduan që të mos mund tu përkasë dot vlerave te tyre konkurrente. Madje, duanqe nga kjo ata të shpërblehen vazhdimisht më të mira superiore, gadi për të gjitha që sipas tyre, dhe vetëm sipas tyre u kanë dhënë qytetrimit botërorë. Madje, vetë grekët e vjetër dhe të rinjë duan të vazhdojnëtraditën e mosmirnjohjës ndaj botës, e cila nuk i shpërblen sa duhet për këto vlera të huazuara dhe të shpenzuara.
Kështu grekofilët dhe shteti i tyre duan të mplakën, duke e gënjyer vetën dhe historinë e tyre.
Por historia e Çamërisë është pjrsë e historisë botërore, mund të jetë edhe pjesë e historisë greke, por se kjo histori e Çamërisë nuk është shpikje e kohës. Madje, kjo histori nuk mund të jetë dhe nuk mund të mbyllet si një tragjedi në vete e tillë dhe përkundër dëshirës se madhe të grekofilisë.
Çamët janë viktima që edhe sot nuk bërtasin, madje, për ta as edhe shteti shqiptar, po as edhe viset të tjera me shqiptar etnik nuk e qajnë kokën sa duhet, e sa munden.