FESTAT E ÇLIRIMIT 28 DHE 29 NËNTORI

Shkruan:
Fadil SHYTI

FESTAT E ÇLIRIMIT 28 DHE 29 NËNTORI NA BASHKUAN DHE DO TË NA BASHKOJNË
KURDOHERË!


Populli shqiptar këto ditë Nëntori po e feston ditëlindjen e Flamurit, motin
e madh të 93-të, të shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë së sotme
administrative.
Po o e feston si kurdoherë dhe fitoren mbi fashistët italianë e gjermanë,
kur më 29 Nëntorin e motit 1944, forcat çlirimtare partizane marshuan
fitimtare në Shqipërinë e sotme administrative të çliruar.

Populli ynë, përballoi luftëra të përgjakshme për liri e pavarësi!
Prandaj pikërisht për këtë, ne shqiptarët mund të krenohemi me historinë
tonë të lavdishme!

Mbi Shqipërinë tonë të bukur e të begatë janë vërsulur si hijenat armiqtë e
tërbuar me gjuhë, flamuj e stema të ndryshme ushtarake, por ata kurdoherë
një qëllim e kishin: të na okupojnë; që ta shfrytëzojnë tokën tonë të pa
anë, malet tona të larta dhe detin tonë të mrekullueshëm.
Por, duke e bërë këtë, kurdoherë "sharra u ngeli në gozhdë" sepse
Shqipëria, Nënëlokja jonë e madhe si një sokoleshë u përballoi me heroizëm
këtyre sulmeve të egra që vinin nga toka, deti e qielli.

Janë të njohura në histori luftërat tona qindravjeqare që nga epoka
pellazgo-ilirjane me në krye Pirron e njohur me burra e gra të pathyeshme
ilirjane si Teuta jonë famëmadhe....

Pastaj, botërisht njihet qëndresa e Shqipërisë në epokën e Gjergj Kastriotit
- Skënderbeut legjendar, kohë kur invazioni i superfuqisë turke i theu
turinjët në kalatë tona kur valëvitej krenarisht shkaba dykrenore!

Epoka e qëndresës së pashallarëve nga jugu në veri Ali Pashë Tepelenës dhe
ajo e Bushatlijëve të Shkodrës, të cilët e duanin dhe luftuan për një
Shqipëri të pavarur nga Turqia, por në mungesën e unitetit të duhur që e
kërkonte koha- luftë, kjo përpjekëje e tyre dështoi, përkundër një qëndrese
titanike nga populli ynë.

Ngjarjet rrokulliseshin me shpejtësi, shqiptarët përkundër faktit se ishin
të pushtuar, ata nuk u qetësuan për aq sa qetësohet zjarri nën hirin e tij,
kur sipër tij qëndrojnë drurët e thatë!...

Prandaj, shqiptarët u ngritën po me këtë forcë edhe në epokën e ndritur të
Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (LSHP) me në krye burrin e madh të kombit,
Abdyl Frashërin e toskërisë frashëriote.
Sulmeve të Turqisë pushtuese, kësaj të "sëmure të Bosforit", Shqipëria po i
dilte përballë si në kohën e Kastriotit, me heroizma të reja!
Si rezultat i këtyre luftërave të pandërprera do të vinte madhështor i
bardhë si dëbora e maleve tona 28 Nëntori i motit 1912, kur udhëheqësi e
vizionari i madh Isamil Qemaili, përkrah Luigj Gurakuqit e trimave të tjerë
nga të gjitha viset e Shqipërisë, do ta shpallte botërisht Shqipërinë, siç
thoshte Ay, me modesti vendosmërie, " të lirë e të mosvarme"!...

Por, përkundër këtij hapi që i sfidoi shekujt e robërisë, Shqipëria do të
bëhej pre e fuqive imperialiste, padrejtësisht do të copëtohej në Traktatet
dhe Konferencat e tyre.
Goditje të reja nga Europa e pabesë do t´i vinin Shqipërisë, por dhe sfida
të reja nga qëndresa heroike do të pësonte kjo aleate e shteteve sllave
ballkanike, kur satelitët e saj do të zienin nga kryengritje të reja
shqiptare.

Jeta luftë s´kishte të ndalë!

Do të vinte pastaj lufta e parë botërore, kur pas saj Shqipërisë do t´i
bëheshin shumë padrejtësi!
Do të vinte pastaj lufta e dytë botërore antifashiste; Shqipëria e udhëhequr
nga strategu ushtarak Enver Hoxha, do të përgjakej deri në fitoren e
pjesërishme; them kështu sepse edhe pas kësaj lufte çlirmtare, Shqipëria
sërish do të ricopëtohej nga fuqitë imperialiste, pabesisht!

Erdhën vite të rënda robërie, për më tepër se gjysmën e populllit shqiptar i
mbetur jashtë kufijëve të shtetit amë.
Perandoria sllave i kishte hapur kthetrat e okupimit.
Kjo gjendje nga atdhetarët nuk durohej!...

Fuqitë e mëdha dhe vazalët e tyre sllavë deri sot kurrë se dëgjuan zërin e
arsyes të popullit tonë; ata se lejuan por e luftuan me të gjitha format
dhe mjetet të drejtën e tij për ribashkim kombëtar dhe të drejtën tepër
legjitime të vetëvendosjes.

Përpjekëjet organizative për liri u realizuan me hapërime madhështore në
luftën e udhëhequr të UÇK-së, me në krye komandantin legjendar, Adem
Jashari.
Pastaj, ne shqiptarët i zhvilluam tri luftëra çlirmtare në trojet tona
etnike të cilat ishin dhe janë të robëruara nga shtetet tona fqinje të
ish-Jugosllavisë.
Për dallim me Kosovën e ngushtë, e cila sot po heqë të zitë e ullirit e
administruar nga UNMIK-u, me administratën e tij vazale e hapur
pro-Serbisë..
Kur jemi tek zgjidhja e çështjes sonë kombëtare konstatoj se:

Tani, sërish e bënë të rrezikshme çështjen fakti që bota "demokratike", as
sot se ka mledhur mendjen!

Diplomacia ndërkombëtare euro-atlantike, shqiptarëve në Ballkanin e trazuar,
shqiptarëve etnikë që jetojnë në trojet e veta, as sot nuk ua lejon të
drejtën tepër legjitime për popujt, të drejtën e vetëvendosjes!!!
Kjo kryeneqësi diplomatike e cila mjerisht nuk po pengohet aspak nga klasa
politike shqiptare në pushtet në Tiranë, por as nga politikanët e pa shtet
në Prishtinë, Shkup, Preshevë dhe në Ulqin, kjo politikë vazaliteti me të
huajt antidemokratë, druaj seriozisht se popullin tonë po e shpie sërish
drejt rreziqeve të reja!
Për më tej konstatoj që:
fuqitë e mëdha dhe shtetet fqinje okupatore, do të detyrohen
të na i japin të drejtat tona vetëm atëherë kur ne si komb në tërësi do të
kërkojmë me vendosmëri që e drejta e vetëvendosjes me çdo çmim të
realizohet!
Vetëm atëherë, kombi shqiptar do të vendoste me një Referendum popullor për
fatin e vet, për ardhmërinë e tij kombëtare.

Urojmë që kombi ynë së shpejti ta fitojë këtë të drejtë madhore!

Rroftë 28 Nëntori historik!
Rrofë 29 Nëntori historik!
Rroftë Shqipëria Etnike!