Gjuha Shqipe
Gjuha Shqipe
Gjuha zyrtare e Shqipërisë është gjuha shqipe. Për shkak se shqipja u zhvillua prej gjuhës së shuar ilire, ajo është e vetmja përfaqësuese moderne e një dege të shquar të familjes indo-evropiane. Shqipja flitet në Shqipëri, një pjesë të Serbisë dhe Malit të Zi (duke përfshirë pothujse të gjithë krahinën e Kosovës), Maqedoni dhe xhepa të izoluar të Greqisë e jugut të Italisë. Dy dialekte të mëdha të shqipes janë zhvilluar në mënyra të ndryshme në rrjedhën e rreth 1,000 viteve: gegërishtja e folur në Shqipërinë e veiut , mbi lumin Shkumbin dhe toskërishtja, në jugë të po atij lumi. Për veç kësaj, dy variante të toskërishtes janë zhvilluar gjatë mbi 500 vjetëve në Itali e Greqi sjellë atje nga nga emigrantët dhe ushtarët mercenarë nga Shqipëria. Arnautishtja flitet në disa enklava rurale të Greqisë, kryesisht nga njerëzit e moshuar; dhe arbërishtja flitet në Italinë e jugut.
Folësit e gegërishtes dhe toskërishtes, në pjesën dërrmuese mund ta kuptojnë njeri tjetrin. Një dialekt i gegërishtes jugore u përdor si gjuhë zyrtare e Shqipërisë që nga 1909 deri në Luftën e Dytë Botërore (1939-1945); pas kësaj gjuha zyrtare u bazua në toskërishten. Shqipja u shkru me alfabet romak që nga 1909. Alfabeti i saj ka 36 gërma. Në shqip ekziston një sasi e kufizuar letërsie, shumica e së cilës e prodhuar pas zgjimit kombëtyar të shekullit të 19-të. Dokumentet më të hershme në shqip datohen nga shekulli i 15-të. Shqipja përbën një degë të veçantë të familjes së gjuhëve indo-evropiane. Për origjinën e saj ka shumë debate. Gramatika e shqipes është më e ngjashme me atë të greqishtes moderne dhe rumanishtes. Fjalori përmban shumë fjalë të huajtura nga latinishtja, rumanishtja dhe gjuhët e tjera ballkanike.
Gjuha zyrtare e Shqipërisë është gjuha shqipe. Për shkak se shqipja u zhvillua prej gjuhës së shuar ilire, ajo është e vetmja përfaqësuese moderne e një dege të shquar të familjes indo-evropiane. Shqipja flitet në Shqipëri, një pjesë të Serbisë dhe Malit të Zi (duke përfshirë pothujse të gjithë krahinën e Kosovës), Maqedoni dhe xhepa të izoluar të Greqisë e jugut të Italisë. Dy dialekte të mëdha të shqipes janë zhvilluar në mënyra të ndryshme në rrjedhën e rreth 1,000 viteve: gegërishtja e folur në Shqipërinë e veiut , mbi lumin Shkumbin dhe toskërishtja, në jugë të po atij lumi. Për veç kësaj, dy variante të toskërishtes janë zhvilluar gjatë mbi 500 vjetëve në Itali e Greqi sjellë atje nga nga emigrantët dhe ushtarët mercenarë nga Shqipëria. Arnautishtja flitet në disa enklava rurale të Greqisë, kryesisht nga njerëzit e moshuar; dhe arbërishtja flitet në Italinë e jugut.
Folësit e gegërishtes dhe toskërishtes, në pjesën dërrmuese mund ta kuptojnë njeri tjetrin. Një dialekt i gegërishtes jugore u përdor si gjuhë zyrtare e Shqipërisë që nga 1909 deri në Luftën e Dytë Botërore (1939-1945); pas kësaj gjuha zyrtare u bazua në toskërishten. Shqipja u shkru me alfabet romak që nga 1909. Alfabeti i saj ka 36 gërma. Në shqip ekziston një sasi e kufizuar letërsie, shumica e së cilës e prodhuar pas zgjimit kombëtyar të shekullit të 19-të. Dokumentet më të hershme në shqip datohen nga shekulli i 15-të. Shqipja përbën një degë të veçantë të familjes së gjuhëve indo-evropiane. Për origjinën e saj ka shumë debate. Gramatika e shqipes është më e ngjashme me atë të greqishtes moderne dhe rumanishtes. Fjalori përmban shumë fjalë të huajtura nga latinishtja, rumanishtja dhe gjuhët e tjera ballkanike.
Arkiv për lexim. Datat janë datat e postimit në forumin origjinal. Titujt mund të jenë të shkurtuar nga sistemi i vjetër. Adresat elektronike dhe IP-të janë fshehur.