FJALA E AKADEMIK REXHEP QOSJES, MBAJTUR NË AKADEMINË PËRKUJT

FJALA E AKADEMIK REXHEP QOSJES, MBAJTUR NË AKADEMINË PËRKUJTIMORE KUSHTUAR HEROIT TË KOMBIT ILAZ KODRA, KOMANDANT I BRIGADES 114 “ FEHMI LLADROVCI”
Marë nga mekuli.com

Edhe pse nuk janë këtu me ne, përshëndes të gjithë ata që për Kosovën e lirë e të pavarur edhe sot po bëjnë burgje në Kosovë dhe ne Holandë.

Të gjitha fjalët që sot duhet të thuhen për jetën e Ilaz Kodrës, për familjen e tij, për shkollimin e tij, për veprimtarin e tij politike dhe atdhetare në Kosovë, në Shqipëri dhe në Europë, për rolin e tij në fillimin e Luftës Çlirimtare si bashkëluftetar i Adem Jasharit, për luftën e tij si pjestar i UÇK-së, e pastaj edhe si komandant i Brigades 114 “Fehmi Lladrovci” do t`i përmbledhë me një fjale, që e shpreh kuptimin e jetës së tij, që e përmban lavdin e tij, që e bënë të perjetshëm emrin e tij: Ilaz Kodra e ka dhënë jetën për lirinë dhe pavarsinë e Kosovës. Akademitë përkujtimore me të cilat po shenojmë përvjetorët e dëshmorve, ndër të cilat, natyrisht hyn edhe kjo në të cilën po marrim pjesë, pa dyshim, janë një manifestim i çmuar, por borgji moral dhe historik që ka Kosova për deshmoret dhe familjeve të tyre nuk mund të përmbushet vetëm kështu.

Gjasht vjet pas mbarimit të luftës, ne duhej të mund të thoshim se ua kemi siguruar materjalisht jetën prindërve, e ua kemi siguruar shkollimin fëmijëve të deshmorve jo simbolikisht por ashtu siç është bërë dhe bëhet gjithmonë e gjithkund në fund të luftrave çlirimtare

Gjashtë vjet pas mbarimit të luftës, ne do të duhej të mund të thoshim se u kemi siguruar atë çka do të duhej të sigurohej e si do të duhej të sigurohej të gjithë veteranëve e invalideve të luftës - siç është bërë edhe siç behet gjithmonë e gjithkund në fund të luftrave çlirimtare.

Gjasht vjet pas mbarimit të luftës, ne do të duhej të kishim një varge veprash shkencore e artistike, që flasin për luften çlirimtare qoftë edhe për të përgënjeshtuar të pavertetat e gjysmë të vërtetat që shkruhen sot për te.

Në luftën çlirimtare janë shenuar ngjarje të jashtezakonshme, janë treguar trimeri të rralla vetjake dhe të përbashkëta, janë bërë sakrifica mbinjerëzore, janë përjetuar dhembje të paskajshme, por – çfarë çudie! – filma artistik për to ende nuk kemi!

Kroatët dhe myslimanët deri tani kanë bërë një varg filmash për luftrat e fundit; disa prej ketyre filmave janë shfaqur edhe në festivale evropiane, kurse njëri prej tyre ka fituar Çmimin Oskar në Holivud si film i huaj më i mirë për atë vit ! Instirucionet tona administrative thonë: nuk kemi mjete financiare !

Partitë tona gjejnë para për kokteje, dreka e darka, për fushata të shkurtra e të gjata, po nuk gjejnë para për vepra shkencore e artistike për luftën!

Ministritë tona gjejnë para për sponzorimin e punës së shoqatave e të klubeve artistike, të mbledhjeve të zyrtarëve që mbahen në pika turistike në Kosovë e jashtë Kosovës, por nuk gjejnë para as për vepra shencore, as për filma artistikë për luften e për dëshmorët, për Adem Jasharin e familjen e tij ! për Ilaz Kodrën e dhe bashkëluftetarët e tij ! E pa kuptueshme a po !

Por, më të pakuptueshëm se sjelljet e këtilla indiferente ndaj përjetesimit shkencorë e artistik të luftës çlirimtare e të dëshmoreve janë disa ngjarje e sjellje të tjera në Kosovë sot, që janë në kundershtim me idealin e dëshmorëve, me Kosovën çfarë e kanë ënderruar ata dhe për te cilën e kanë dhënë jetën ata!

Në Kosovë sot, shpesh, po e pësojnë rëndë bijtë e saj më të përkushtuar e më të merituar- çlirimtarët e saj: disa duke qenë të vrarë; disa duke u çuar në Hagë ; disa duke u mbyllur në burgjet e këtushme e disa duke u mbajtur nën shantazha të vazhdueshme!

Në Kosovë sot, shpesh, tepër shpesh, po favorizohen parazitët e saj, të korruptueshmit e saj e po mënjanohen më të merituarit e më të sakrifikuarit për te!

Në Kosovë sot botohet gazetë, që zbaton metodë fashiste në përndjekjen e njerëzve, e quajtur ‘Bota sot’, në të cilën prej ditëve të para të pasluftës e deri sot janë botuar mijra shkrime me të shkurtëra e me të gjata, në të cilat shtrembrohet e verteta për luften, shqiptohen gënjeshtra të ndryshme për të, denoncohen e fyhen prijs e komandantë të UÇK-së, prijs e veprimtar të shquar të lëvizjes kombëtare!

E pabesueshme, por, ja, e mundshme!

Para tri vjetesh, në Prishtinë është vënë guri i themelit në Monumentin e Lirisë, në të cilin do të paraqiteshin shtatoret e komandantëve të UÇK-së me në mes Adem Jasharin, ndër të cilat edhe shtatorja e Ilaz Kodrës. Por institucionet administrative politike nuk duan t`i japin as dhjet metra katrore vend për këtë Monument të dëshmorëve tanë !

Në tekstet e historiës për shkolla të mesme, UÇK-së, luftës së sajë çlirimtare dhe dëshmorëve të kombit u kushtohet tri deri në katër herë më pak vend se partisë dhe udheheqies së saj, që e ka kudërshtuar këtë ushtri dhe këtë luftë, përpos tjerash, edhe duke mbajtur zgjedhje “të lira e demokratike nën dhunën shteterore të Millosheviqit” derisa ajo luftë bëhej dhe derisa pjestarët e UÇK-së binin deshmorë për lirinë dhe pavarsinë e Kosoveë. Dhe, këtë masakër të të vertetës për UÇK-në e për luften, dhe këtë qëndrim pseudoshkencorë, në thelb shperfillës, për atë luftë dhe për ata deshmor fatkeqesisht ende e kalojnë në heshtje partitë e dala nga lufta e UÇK-së, organizata e veteranëve dhe invalidëve të luftës, Trupat Mbrojtëse të Kosovës!

Në Kosovë u janë siguriar rroga të përhereshme edhe disa vetëve të berë akademin, në menyren une ty – ti mua, pa kurrfar merite për shkencën, artet apo lirinë e Kosovës, ndërsa lihet pa rroge fare shkrimtari qe ka bere gati 28 vjet burgje për Kosovën e pavarur, ndërsa lihen pa rroga krijuesit pa të cilet nuk mund të mendohej zhvillimi i shkencës, i arteve e i arsimint në 50 vitet e fundit.

Dhe, kjo ngjet me një Akademi të Shkencave dhe të Arteve, në të cilat bënë çdo gje një klan partiak; në të kryetari Kuvendit të Kosovës njëkohësisht rizgjidhet edhe kryetar i Akademisë ; në të cilën, në kryesinë prej 7 antarësh, 4 ishin fqij nga vendlindja e kryetarit të dyfisht; në të cilën madje, zgjedhjet mbahen me nga një kanditat për kryetar, nënkryetar dhe sekretar – si në kohën e Stalinit; në të cilën kryetar dhe nënkryetar bëhen antarët e të njejtit seksion; në të cilën kryetar dhe nënkryetar bëhen dy gjuhetarë; në të cilën kryetar dhe sekretar prap, fqijt nga mahalla e kryetarit, tani vetëm kryetar i Kuvendit të Kosovës; në të cilën ky klan shikon t`i fusë në Akademi vetëm njerzit e vetë dhe e lënë Akademine pa historianë, mjekë, ekonomistë, inxhinjerë! Dhe, kështu me radhë !

Dëshmorët e kombit, sigurt, nuk kanë luftar për një Kosovë të këtillë, në të cilën Akademia e Shkencave dhe e Arteve do të bëhet shtepi private partiake dhe në të cilën demokracia moderne do te degjenerohej në demokraci fisnore, kurse patriotizmi në patriotizem si e quante Konica, të mahalles!

Në Kuvendin e Kosovës, disa ish- të burgosur politik dhe disa deputet të tjerë, të shquar për veprimtari politike 15-20 vjetëve të fundit, sot u merret fjala me sustë e me kërcenim prej njeriut që e kryeson këtë Kuvend, që për lirinë dhe pavarsinë e Kosovës ka fillu të flas kur kanë kaluar rreziqet e kur janë zbutur dhe për këtë pavarsi flasin edhe biznismenet e Millosheviqit me të cilët bënte reshperi të vogla e të mëdha deri në prag të fushatës së bombardimeve!

Keto ditë policia ndërkombetare dhe policia vendore u futën të paftuara në Presidencën e Kosovës. Aty u gjeten mjete shperthyese e armë të tjera, që s`do të duhej të gjendeshin në një institucion të tillë dhe aty u konstatua se mbahej një numër njerëzish të sigurimit që e tejkalon shumefish numrin e njerëzve të tillë në një institucion të tillë, që financoheshin prej burimesh jozyrtare! Qytetarët e Kosovës nuk mund të mos bëjnë pyetjen: ishte ky repart i armatosur aty për të mbrojtur një njeri prej popullit të vet; apo për të siguruar pasurinë e tij financiare aty të depozituar; apo për të bërë komedi fishekzjarresh; apo për të ushtruar dhunë mbi ata që nuk pajtohen me zvetnimin që në atë Presidencë po pësojnë idealet e Ilaz Kodrës e të bashkëluftëtarëve të tij dëshmorë. Sido që të jetë, një gjë është e sigurt: në çdo vend demokratik në botë, militarizmi i këtillë ilegal i Presidencës do të trajtohej si patologji politike dhe psikologjike dhe do ta nxirrte përgjithmonë prej politikës banorin e asaj Presidence!

Dëshmori Ilaz Kodra dhe dëshmoret e tjerë, pa dyshim, nuk kanë besuar se në Kosovën e lirë prej pushtuesit do të instalohet një Presidencë ashtu e militarizuar për t`u mbrojtur prej popullit të vet apo për t`ua mbyllur gojen të mospajtuarve me shpërdorimet e saj!

Gjasht vjet pas pavarsimit politik dhe administrativë të Kosovës nga ishjugosllavia e Sërbisë, përpos të gjitha këtyre, po na rikthehet edhe një gjuhë politike, të cilën kemi kujtuar se e kemi lënë pas përgjithmonë. Dëshmi e kësaj është gjuha që nën maskën e decentralizimit e të pilot-projekteve në të vërtët e fsheh kantonizimin, domethënë federalizimin e Kosovës; dhe shpallja e 24 majit Dite e Presidentit, me te imitohej 25 maji – Dita e Stafetës së Titos; dhe retorika për ndertimin e Shtëpisë së Bardhë afër Prishtinës, me të cilën do të imitohej Shtepia e Bardhë e Titos në Dedinje të Beogradit ! E të tjera e të tjera.

Po, t`i jap funde kësaj fjale.

Nuk mendoj se Ilaz Kodra dhe dëshmorët e tjerë të kombit kanë dhënë jetën për një Kosovë në të cilën do të mund të ngjajne aq lehtë të gjitha këto që po ndodhin e do t`i ngjishnin rradhet aq lehtë autorët e pushtetshëm të veprimeve e të zëvendësimeve të tilla.

Ilaz Kodres dhe dëshmorëve të tjerë nuk u duhen më as vepra shkencore, as vepra artistike, as filma artistikë a dokumentar, as këngë. Ata as nuk mund t`i shohin as nuk mund t`i dëgjojnë më ato. Ata nuk mund t`i bëjnë me të lumtur sa rrogat e përjetëshme për prindërit e tyre, as bursat e mundëshme për shkollimin e fëmijëve të tyre.

Jo. Ata, tani, nuk mund t`i dëshprojnë më as të bërat, sjelljet, veprimet e sipërtheksuara. Jo. Ata, tashmë, janë bërë histori – historia e mburrjes sonë. Dhe, e besimit tonë në vete. Mbrojtja e duhur, përkatëse, e prindërve, e fëmijëve të tyre dhe e bashkëluftëtareve të tyre, veprat objektive shkencore për ta, veprat artistike, filmat e vërtetë artistikë për ta, mospajtimi me të kqijat që prodhohen në jetën tonë politike sot – të gjitha këto i nevojiten Kosovës: të tashmes dhe të ardhmërisë së saj siç e ënderruan Ilaz Kodra dhe dëshmorët e tjerë.

Lavdi e përjetëshme dëshmorit Ilaz Kodra; dhe të gjithë atyre që dhanë jetën për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës!