Disa poezi nga krijimtaria e botuar:
Kliko për të hy në faqen zyrtare me poeszi të Gëzim AJGERAJT
Monolog
Rastësi apo udhëtim i pa fund
Udhëheqin këto ikje unin tim
Duan mbathca apo duan kthim
Njëqindvjet largësi nëpër botë
Duan që unë një grusht i dheut
Të Sharerit që të çmallem me ty
Dhe që ky mishërim me jetën
Të na shpjer në dritën e fatit
Ku duan zotrat e dëshirave
Dhe të ëndrrave të pa arrira
Nënë t`u verbuan sytë sall lot
Te pragu i shkrumbuar në lagjet
E shkreta e të lisi e të hija e arrës
Deri te votra e sofra e shtruar
Nën qiellin tënd bie një tel kitare
E mallin na ngacmon së largu
E rigon shi mbi vargjet e shkruara
Me shkrumb për këngët e mbetura
Përgjysmë si kujtim i idhët i ikur
Duke fshirë lotët me shaminë qull
Duke bredhur betejave si një flamur
I një lufte të humbur me plotë skllevër
Që vejnë dikah me ëndrrat e liga
Si një udhëtim të moçëm të pa fund
Që me lotë nisi e s`u mbarua kurrë
12.2.2000
Ata po vonojnë
Ç`përvëluam kokë udhë motgjata
Grykën e gjërë ja qepëm trastës
Na rjepi për së gjalli plakëmadhja
Kokëbardhë i qelëm kokës lulevjeshta
Më afër harrimit gurin e afruam
Përshpejtuam rrjedhën e lumit të jetës
Tani kumti i ikjes po vonon harrimit
Udhëve të gjata me dhembje e pikëllim
Pas atyre shtatëdhjet e shtatë bjeshkëve
Pret votërshkreta e bërë blozë e hi
S`e mbaruam ende gujën e mërgimit
Digjet pritja avull ardhjes së vonimit
Bardhësit e ardhura presin padurimit
Liri e Kosovës dritë m`i bën këndimit
Zvicër, 22.2.2000.
Ditar i ditës
Nga dritarja e largësisë
Ikën ëndrrat e mëngjesit
Pa u çlodhur mirë amshimit
Para diellit e nisi udhëtimin malli
E u bë rrufe qielli të dallëndyshes
As lamtumir s`më dha as përqafim
Përtej shtatëdhjet e shtatë bjeshkëve
Aty ku ja thuan një këngë lirshëm
Kosova largë ëndrrave të mia gëzohet
E unë mjerani i largësive të humbura
Këtyre udhëve Evropës ja kruaj shpinën
Ndrydhi ditën kronikave bojë gjaku
Pa kujtuar se borëbardha po vjen
Me gropat e lumit të jetës mbi ballë
E me një trastë malli mbi shpinë
24.2.2000
Një shi për ty
Sonte më shumë se kurrë pata mall
Ylberet e sosur jan mbushur me zjarr
Vetëm shiun për vete po e ruaj
Le të shuajnë etjen udhët me plagë
Këtij qielli të mbushur me re e brengë
Unë eci eci dhe s`di kah vete o zot
Unë udhëtari ytë i humbur në këtë shi
Me ikjet që më ndjekin pas gjithnjë
Me largësitë që më verbojnë pa pra
Nga bukuria jote o engjëllusha ime
Tej meje i thura ëndrrat dhe këngët
Sot ti je dielli unë shtegtari i himbur
I harruar si Ago Ymeri kthyer pas luftës
Me ty në gji e pa ty këtu largë Kosovës.
29.2.`99.
AKT
Dashuri që vrapojnë për ta zënë diellin
Shkëmbinj ngjyrë flamur e plisa të bardhë
Shllunga tymnajash që e vrasin qiellin
Vrapim shqiponjash për ditën që s`ka ardhë
Nëpër gjëmë tytash ku shkrihet jeta
Pëllumbat e malet dhembjen e ndajnë
Një sundimtar ka sjellë mesjeta
Këtij burgu të madh nëpër Ballkan
Në tregti kohrash Evropës së vjetër
Finale të quditshme po luan ky fundshekull
Nga një kuvend lodrash një moti të përdalë
Liria e shqipeve para aktit final
I MËRGUARI
Kafkës së tij digjet mendimi
Zjarri i shekullit bëhet hi
Fjala i mbaron harrimit
Një cop atëdhe përvëlon në gji
Një mal urimesh përtej shtatë bjeshkëve
Në krah të dallëndyshes fluturon qdo ditë
Nis kah Kosova me të ndër male
Merr këto lule dhe pakëz dritë
Digjet Kosova digjet mendimi
Lumit të jetës shafran çdo ditë
Brenda vetvetes e ndrydh zemërimin
Djeg kalendarët e ik e ik
NGACMIMI I MUZËS
M`i duhet vargut një kohë tjetër
Koha e shkrimit me shi po tretet
Dhe rreshtin më s`e han robëria
Në lirikë rimash gjakon liria
Një zog rimash ma kërkon qiellin
Një tjetër dhembje dashurinë ma vret
Ç`ti bëj frymëzimit ta fik ndër rima
Apo ta ruaj për ditën që më pret
Kam frikë se kohës han mishi hekur
Sado po e lidh më të voglën fjalë
Më mirë të shkruhet për një kohë tjetër
Një kronikë bashkë varg edhe zjarr
DHUNË
Shpërtheu ajo fjalë e ranë kobit kullat
Lumenj gjaku na dhuroi mesjeta
Në tragjedinë tonë fort po ndrydhen varret
Ç`diell do të na ngrohë e ç`zot do të na do
A mos zogun tonë na e shituan
Lakmitarët e fundfillimitshekullit
Njëqind mote dhunës dritë për një kohë tjetër
Nëse s`rrjedh gurra apo lumi
E bëjmë një legjendë i japim kuptimësi jetës
Në mos të paktën i ndezim kandilin vetvetes
Na i marrsh të ligat o varg
Që s`u shkrove në një mot tjetër
GJAK NËPËR LIRIKË
Unë s`po mund të shkruaj më lirikë
Atë gjaku po ma mbyt
Edhe malli e brenga jan bërë prush
Ka kohë që edhe kënga buzët s`i puth
Po zemërimi shpesh më tërbon
Mëria më të fortë më bën
E gjaku rrjedh fjalëve
Atdheut tim prap do t`i shkruaj lirikë
Se brenga lirinë e mbyt
Atdheu im dashuri e dashurive
NISJA E VULLNETARËVE
Mirë se na vjen ikje vullnetarja ime për liri
Evropë e Bashkuar vullnetarisht po t`i lirojmë
Metrot sheshet qytetet
Kështu do të të thoshte edhe i madhi Shkreli
Atje matanë Ballkanit tënd do rritur bari
Ndrit liria
Klyshmirës sate i duhet shpërblyer fajësia
Frëngjive nga një tytë në sy nga një pishtar
Po të kthehen t`u flasin shqip kullave shqip lirisë
Me nga një fjalë në gojë me nga një dashuri në zemër
Po të vijnë të të ndezin dritë,lules t`i vënë emër
Me nga një mallë lirie me nga një zjarr në gji
T`u japin ujë gurrave vrull burimeve
Këngë maleve shkëlqim shkëmbinjëve
Lule atdheut rrënjë lirisë
FATE E NJERËZ
Milingonë e ferrit ma bloi mendimin
Kohë që u tha koka si s`u thye
Udhët e pa shkruara tej përtej harrimit
Kohë e ndarë në dysh hedh barin durimit
Agimet pa diell zënë myshk mendimit
Durim i tepruar shpaguan vonimit
Bonce e pashterruar mëshirës së kroit
Këngë e pakënduar larg mirësisë kremtimit
Dritë e vonuar ma mban peng zhgënjimin
ENIGMË
Ku mbetën ato ikje ai plis ajo këngë
Në cilën dërrasë shkeli pranvera
Në cilin udhëkryq u përqafuan udhët ikjet
Ç`është ajo klithmë kulle
Me ato dyer të mbyllura
Prapa rrjetës së merimangave
Ku u varën mbathcat
E kthimit tim kryengritës
Në cilin tra
Ku është sekreti
ETYD
Udhët e mallit i gjetëm
Ato kërkojnë vetëm një shkuarje
Vetëm sa të thihet floku
E varri ta ndërroj dhembjen
Në palcën e harrimit
Do të mbetet vetëm hi
E mbathcat e kthimit
Flakë në plagë.
BALADË E LULËKUQEVE
Dalin rrënjët tona e shkruhen legjendat
Mbushen shkrepat plisa me zjarr nga zemra
Nis e skuqet toka e skuqen lulëkuqet
Shkrumb prag e votër fusha mbushet lule
Një shkëndijë shpërthen në zemër të Drenicës
E dalë nga gjiri si kumt në emër të lirisë
Është zjarr nga zemra i mbledhur ndër shekuj
Flakë që shpërthen majë fortese të trimërisë
Si një xixë prej stralli pushkë e Ademit
Shkrep e i thirr fisit kushtrim anembanë
Rrjedhës së damarëve bart amanetin
E rrënjëve tona të dheut të arbërit mbanë
Një shtizë bajraku shqipja Skënderbeut
Valim flamurit në beteja për çlirim
Bashkon zogjtë e saj drejt një qëllimi
Për ditën e pa ardhë për një bardhësi.
2.
I etur për dritë e për bardhësi
Sepse territ shekullor i duhet flijim
Për tokën mëmë me diell e dashuri
Pavdekësi lulëkuqeve deri në amshim
Zjarri i trazuar seç përvëlon në gji
Mote me dhembje ku hanë mishi hekur
Liria matanë gjakut digjet në largësi
Kërkojnë malet këngë pa zë të mekur
Dhe dora mbi vetull e me syrin pishë
Me plisin mes shkrepash me bubullimë
Për ditën e bardhë legjendë ardhmërive
Do vijë dritë me lulëkuqe dhe pa oshëtimë
Nis e del zemërimi nga etja shpërthim
Dhe kënga ndër male dhe zjarri në gji
Në netët e gjata vëngër e me drithërim
Me rrugën e nisur do të ketë bardhësi
3.
Nis shkrep shkëndija e merr xixa stralli
Del nga placë e kombit legjenda e trimërisë
Bën pritja fortesë duke zënë pritën djallit
E bën një legjendë e i prinë tërë vegjëlisë
Nis shkrepin rrufetë e merr oshëtimë mali
Mbushen shkëmbinjtë plot përplotë me gryka
Ku rritet trimëria e ku ka xixa stralli
Ku gjëllin fis i arbërit plot përplot me nipa
Vdekja për atdhe vjen e parakohshme
E bënë një legjendë vendit të altarit
Lëshon rreze drite e shkëlqen me yjet
E i ndalë rritë djallit i bën pritë barbarit
Marrin shkëlqim lulet ngritet lapidari
Rilind për së dyti legjenda jonë e gjallë
Është mars drite e diell i çdo shqiptari
Të mos harrojë atë gjak ta ndiejë me mall
4.
Shkëlqimin e moçëm e nxjerr harrimi
Damarët e fisit ku ka rrënjë shkëlqimi
Nis koha udhën me djemtë e lirisë
Shkëlqen plisi e shkëlqen trimëria
Mjaft i bën sehir pritjes dhe durimit
Etje e kalitur përvëlon akte ëndërrimi
Durimit të tepëruar e kohës së harrimit
I erdhi kohë e keqe ikën dhe zhgënjimi
Pritjes sonë fërshkëllojnë grykëhollat
Tërbohen karpatet na i kërkojnë kokat
Pritja jonë e gjatë harbohet zemërimit
Nxihet zihet qielli e përskuqet toka
Gjelbërohen malet e rriten micsokolat
Për një ditë shpresë për një këngë lirie
Të zhbëhet robëri e moçme këtyre anëve
Të zgjohen zemrat tona me ëndrra dashurie
5.
Për një liri të amshuar gatitet betimi
E shkrepin shkëndijat merr dritë atdheu
Një klithmë toke është zëri i lulëkuqeve
Zgjohet malli peshë si me Skënderbeun
Shkrep zjarri ynë me një dorë mbi vetull
Dhe zogjtë fluturojnë duke kërkuar
Zgjim të atdheut mbi flatrat kuqezi
Na prijnë në beteja trimat e amshuar
Për zogun e Vlortë ku ruhet vetimi
Japin besë kullat pushka e më trimit
E na vijnë mërgimet na e marrin mallin
U lumtë ajo dorë thërret Ismail Qemaili
Marrin oshëtimë malet e ajo shënjestër
Del zogu i Jasharëve e bart amanetin
Një kushtrim këtij dheu me duf mallëngjimi
Nis udhë Kosova udhën kah liria
6.
Na mbyti o Zot pritja na vërboi errësira
Mbushen udhët gjurmë si në shkretëtira
Mbetën pritjet varur pragje të mërgimit
Dryri titanik eshkë e në kohë të vështira
Na shitoi nata për dritë e për diell
U vërbuan udhët mbathcat dhe ky qiell
Mbetën pritjet udhëve të harrimit
Një pritje e gjatë i bën sehir pendimit
Mbetën boncë gjaku etje Satanai
Lumë e luluëkluqe plot rrodhi jeta
Dhe një plagë e moçme iu desh mallkimit
Udhët e mërgimit i shuhen Perëndimit
Dhe për pak dritë shkëmbinjtë i skuqëm
Dritë u bëmë gjithandej maleve të lirisë
Baladën e lulëkuqeve me mall e kënduam
Dritë u bënë kullave gjak i djalërisë
7.
I skuqëm gjethet në dimër dhe në verë
Nga palca e ashti i dhamë emër vetvetes
Tek ngrihen qiejtë fluturoi dhe shqiponja
Seç i dhanë dëshmorët tjetër kuptim jetës
U shfaq Satanai i zbritur nga karpatet
Nis e u skuqën fusha male e qielli
Nga majet e fisit prapë shkrepi rrufeja
Dhe i bëri pritë furtunës e dalë nga dielli
Deshi t'na i shkul rrënjët e fisit nga votra
Shkrumbit nëpër kulla dhe tokës me varrre
Oxhaqet si lisa si qëndresë përjetësie
Shtohet fisi ynë është rrënjë dashurie
Gjatë e ruajtëm palcën ashtit na rrodhi
Në fisin e arbërit ku i pari e mbolli
Damarëve të gjakut e bartëm flijimin
Kobra e zezë iku sall gjak e vrer volli
8.
Besa jonë e madhe ma e shtrenjtë se jeta
Vdekja bën sehir udhë kah e vërteta
Dhe kjo fjala jonë pengë e betimit
Magjeps dashuria për udhët e shpëtimit
Ti i bashkon dëshirat kah agon e vërteta
Kah rrezet e diellit ku zbardhëllon dita
Kah zbardhin agimet aty ku ndrydhet jeta
Larg atij mallkimi ku ka grila prita
Ti je amaneti i tij e fjala e jonë
Etje dhe ëndërr bashkë rrinë gjithmonë
Na prijë drejt fitores tok rreth më trimit
Aty ku gjen prehje dhe fjalë e betimit
Ti je ëmër betimi për liri me diell
Pyll plot me lisa dritë mes oshëtimash
Krismat iu ndien adheut të pushtuar
Dritë nëpër prita kah mbushëllojnë kullat
9.
Dalin rrënjët tona në një fushë mejdani
Siç del erë nga deti nga mali nga qielli
Rrjedh bonca e gjakut e skuqet vatani
Marrin udhë legjendat ku i ka rrënjët dielli
Ky shpërthim yni i futi ethe Satanait
Morën bishat ikën udhët kah karpatet
Eshtrat mbyllur në dhe aty i ka rrënjët krimi
Gjurmët e terrorit janë kodrat e varret
Kënga jonë ndër male liri e vatanit
Flamur përmbi shkrepa vdekje e Satanit
Ku oshëtijnë grykat aty rri dhe trimëria
Bashkë me shqipen flatroi qiellit liria
Ëndërr shekullore për një Ditë të Mirë
Errësirë murtaje seç i vërboi këto troje
Po kënga s' u shua as nami e trimëria
Metaforë gjaku rrodhi damarëve liria
Zvicër, 1999
UDHËTIM ME ATDHEUN
Udhëtimin e nisa nëpër kulla
Me njerzit e mi të çmallem
Nje dashuri më shtynte
Malli shuante etjen nëper kulla
Mbi lëkurë ogiçi te oxhaku
Ku plaku më kishte bërë vend
Kafet niseshin gjithkah
Në sofër e bardha zemër
ahengu këga qiftelia dridhej
Zbritnin betejat në kulla
Baca Isë maleve të Shalës
e plaku mjekërbardhë
Shpaloste flamurin
Hasan Prishtina jepte kushtrimin
Nxirrte mall nganjëherë loti
E leshrat dridheshin mbi ballë
Digjej këngëve trimëria
me terrin e asaj nate diku
NJËSOJ
Në daç pi gjak nga thoi
Në daq shkil mbi mëmëdhe
Njësoj
Po e nxive qielin
Apo e ndeze tokën
Në mes frymoje
Para se të shkelësh mbi mëmëdhe
Shkil mbi mua
Do ta kemi më lehtë
FUNDKOHA
Dita u lirua nga drita
Terri fundëkohën e përpiu
Kjo mbrëmje me plot robëri
Diku derdhet gotave
Nëpër kujtime e dhembje
Nëpër buzë dehje gaz e vaj
Ngjitem dëshirave natën e fundkohës
Një nga një vargjet e miklojnë dhe ikin
S'ka kush që ia ndal fluturimin
Edhe nëse frymën e pres
Gur ndër gur diku
PRITJE
Ato kokrra malli
Që derdhen hapave të tu
Dhe ajo dashuri
Që plas në mes nesh
Mbledhi të gjitha bashkë
E mos u vono
Kujdes rrugës
Natës nuk i dihet
Por dashuria nganjëherë dhe në
besë
Kujdes
SHKURTPAMËSI
U mbyllën në faqet
E dosjeve të pa kryera
U kalbën vitrinave
Myshkut të bodrumeve
Se për ta s'kish natë
E shkurtër ishte pamja
As drini i bardhë
Nuk ia lan mëkatet
Por ne kemi zemër
Plagët i mbyllim
PËR TY VUAJ
Ti që endesh trotuareve boshe
E numëron hapat e kohës së thatë
Ti atje që helmohesh
Gazetave me krimet e shtigjeve
Për një copë freski a hije Sharri
Ti që shkrihesh
Pas kokrrës së mallit
Për ty vuaj
HESHTJA
Mos m'i vrisni ëndrrat
Heshtjen mos ma përdhunoni
Mos m'i prekni
Drejt e trungut tim
Mos harboni
Rrugëve të dashurisë sime
Unë idol
E zgjodha heshtjen
Shetis ëndrrave më mirë
Më i qetë lëngoj
Nëpër plagë të zonjës Mëmë
Frymoj
Dhe do të hesht
Derisa të më dhunohet durimi
QIELLIT NXITOJNË
PËLLUMBAT
Ma gërryen dhembja ballin
Rrugët s'kanë të sosur meridianit
Kënga s'di të ndalur
Zenrën shpresa
E mban të gjallë
Edhe pse veriu tërbohet
E shkreton e than
"Sa ma keq aq më mirë"
I urti thotë
E shpresa më mban gjallë
Qiellit nxitojnë pëllumbat
FJALË MBI LIRINË
Kur fluturon hapsirave
Pëllumb i bardh je
Qielli stoliset
Kur zbret plagëve
Kur lulëzon pranverës
Pëlcet acari
Kur rrjedh damarëve
Dashuria bëhet avull
BALADË PËR UDHËT
Për udhët kanë shumë dhembje baladat
Ato nisin tej lartësive të ngrohta
Kupë e zbrazur ikjeve tej atdheut
Mall i ylbereve të gjatë të lartë
Lumenj gjaku të pa harruar asnjëherë
Korb i moteve të zeza e me pikëllim
Shpresë e kupave të hidhura pelim
Për udhët ndiejnë ikjet baladat
2 shkurt '99
MALL VËRRINI
Je mbytur në botën e mallit
Botë e shkrumbuar e një gjeogra fie
Të ngatërruar nëpër mote
Shëmti e vjetër në lirikye
Kthehu atje ku flenë ëndrrat e mia
Në ato fllade Vërrini
Ku freskohen zotat e dashurisë
Kthehu atje te kënga e lënë përgjysmë
Ku ditët nisin e mbarojnë me të
të mos digjesh prapa yjeve të mallit
27 janar '99
KAMPI BLLACË
Një dëbim kolektiv e ka pjellë mesjeta
Drejt varrit, drejt ikjes, drejt pafundësisë
Në kampe të zeza e zhdukje të mistershme
Një kamp kolektiv për mijëra e dhjetra
Një varr kolektiv që qdo qast merr jeta
Në mes qiellit hapur ndodh vdekja
Dhe zgjaten duart, rriten shpresat
Ndihmë, ndihmë tek thërrasin shpirtrat
E drama zgjat këtu ndodh vetë krimi
Dhe rrjedhin rreshta njerzish të mi
Kombi seq ndrydhet rreth vetvehtes
Uria, lodhja, semundjet i bëjnë sehir vdekjes
Një kamp para vitit dy mijë pergatit mesjeta
9 prill '99
KULMI I TIRANISË
Ulëri dallëndyshesh qiellit të ballkanit
Fundakti satanik dheut të Dardanis
Mesjeta barbare i shkruan historisë
E u bie kryq e tërthor hartave tye lirisë
Malet i këndojnë marshit të UQK...së
Derisa Brukseli e NATO...ja thyejnë kokën tiranisë
Udhët me ikje në rreshta ia thonë lamtumirën atdheut
Papra rrjedh kupa ndrydhen kodrat varret
Dhe kënga e maleve merr gjak e i jep lirisë
Rrënjoset për ditët e bardha
Ja shkurton gjunjët barbarisë
3 maj '99
Si të çlirohem
Gëzim Ajgeraj
DHOMË DASHURIE
Pak romancë mërgimi
Heshtas e them në vetvete
Nën etjen tënde skofiare
Dua të prehet hija ime
Se ashtu do të kem më afër
Ëndrrat e mia jo të qeta
Do t'i pushtojnye me drithm
Venat e tua
Dhe do ta dish kush erdhi
Kush po prehet i qetë në ty
Shpesh bie në mendime
Poezia një natë më mbeti pa titull
Si ta fashit brengën
E ta kem së paku një gjysmë diel
KUJTIMET M'I HUMBIN
VARDGJET
Dielli fshehet nga unë
E muret përplasen errësirës
Sytë shkëlqejnë para hijeve
Kujtimet rrjedhin lumë
Më kthejnë kohës së ikur
Gjithqka humbet brenda çastit
E kujtimet e ikura
Më mbajnë rob
S'di si të çlirohem
FUND VERE
Vera tani po ikën
Bashkë me të edhe këngët
Dil edhe në vjeshtë
Mbase ma ngroh shpirtin
me dashurinë e verës
Të gjesh strehim tek unë
Vera na qenka vetë dashuria
Mijëra herë këtë e kam thënë
Para fundit të verës
Çdo ditë mbi qiellin tënd
Si gjilpërë plagët më therin
Heshtja vazhdon të djegë
As shirat e vjeshtës
S'mund ta lajnë mëkatin e verës
Mbase kot kacafytesh me djallin
Vapa s'bën të hiqet
A ndjen kush heshtjen tënde
Fshehtas zgjjohesh e ikën
Pa ndalur dot buzëqeshjen
Fjalët më treten para vargut
Data e shkrimit sipas materialit origjinal. Data e publikimit në internet nuk është konfirmuar.
Shiko faqen e vjetër