Ilir Harshova-Ndonëse për Berishën humbja gjithnjë është fitore, të gjithë e kuptuan se mbyllja e protestës së dhunshme e 16 shkurtit 2019, e cila mund të quhet fare mirë kryengritje dhe jo protestë, pasi qëllimi i saj ishte rrëzimi i qeverisë aktuale dhe zëvendësimi i saj me një tjetër dhe, prandaj, duhej trajtuar si e tillë, ishte nga dështimet më të turpshme të Partisë Demokratike dhe Sali Berishës, organizatorit të saj, por mjerisht këtë gjë nuk e kuptoi as partia, as Saliu, as aleatët e tyre dhe as mbështetësit e tyre.
Në vitin 1924 Hitleri organizoi një puç për të rrëzuar qeverinë e ligjshme të Gjermanisë së atëhershme. Puçi u shtyp dhe Hitlerit më 26 shkurt të vitit 1924 iu bë gjyqi dhe u burgos. Burgu ia solli mend në krye Hitlerit dhe ai kuptoi së në një vend demokratik nuk mund ta merrje pushtetin me dhunë. Ai hoqi dorë nga dhuna, ndryshoi krejtësisht politikën e tij dhe në vitin 1933, në mënyrë demokratike, pra me vota, arriti të bëhej kancelar i Gjermanisë. Ne këtë gjë nuk arritëm ta kuptonim as atëherë e nuk e kuptojmë edhe sot që për ato që bëri Sali Berisha në vitet 1997-1998 e më tej, ishin dhe janë të mjafta për ta nxjerrë atë një herë e mirë jo nga politika shqiptare, por krejtësisht nga jeta shqiptare.
Partia Demokratike e Sali Berishës e vënë e tëra nën komandën e tij, dhunën e ka në bazë të politikës së saj dhe, ndonëse me emër “Demokratike”, ka kohë që do ta marrë pushtetin me metoda jo demokratike, me metoda dhune. Ka kohë që ajo parti shpif dhe përsërit lloj-lloj gënjeshtrash banale për pozitën që, edhe për një njeri me gjysmë mendje nuk mund të pranohen por, duke i përsëritur pa pushim e vend e pavend, ka arritur të bindë një numër njerëzish që ato që thotë ajo janë të vërteta dhe se Edi Rama dhe qeveria e tij duhen rrëzuar me çdo mjet dhe mjeti i vetëm për të ka mbetur dhuna, qoftë në parlament e qoftë në rrugë.
E ngjashme me Partinë Komuniste Shqiptare që u fsheh pas Frontit Demokratik për t’u dukur si parti e të gjithë popullit, edhe Partia Demokratike i vuri emrin kryengritjes së saj “Protestë Popullore” se me demek i gjithë populli shqiptar qenka bindur nga ato që thotë ajo parti, se është revoltuar nga qeverisja e keqe e Edi Ramës, e cila mund të ketë vërtet një qind të meta por, a nuk ka parë ai popull edhe qeveritë e Sali Berishës që kanë qenë shumë më të këqija dhe tani mezi pritka të rrëzojë Edi Ramën dhe të vërë në vend të tij Lul Bashën e Saliut?
Sali Berisha duhet ta heqë një herë përgjithmonë mendimin se mund të vijë në pushtet pa zgjedhje por, mjerisht, atë e urdhëron instinkti i tij, instinkti i dhunës, prej së cilit ai nuk ka fuqi të heqë dorë. Nga ana tjetër ai e kupton se ashtu siç e ka katandisur ai atë parti, ajo parti është pa të ardhme dhe nuk vjen dot në pushtet as me zgjedhje, siç erdhi Hitleri. Partia Demokratike, dikur parti e shpresës për shumë shqiptarë, pak e nga pak largoi prej saj të gjithë ata që patën njëfarë vlere e njëfarë personaliteti, që mund të jepnin ndonjë kontribut të vlefshëm, dhe e ka lënë tashti në dorë Bashës, Palokës, Nokës, Salianjit, Balliun e të tjerëve të ngjashëm dhe me aleat politik LSI-në e Monës, me atë parti që, po të mos kishin ndërhyrë amerikanët ca kohë më parë, njerëzit e saj do të vazhdonin të dilnin edhe sot në atë “protestë” me shallin e kuq në qafë, siç dilnin dikur në festat e brigadave.
Partia Demokratike është transformuar sot në një parti që nuk ka asnjë ide e asnjë ideal, por punon e lufton vetëm për të mbrojtur interesat e Sali Berishës dhe familjes së tij. Ajo sot nuk ka një shtresë të caktuar dhe të qëndrueshme njerëzish që ta mbrojnë atë dhe që ajo t’i mbrojë ata, ajo nuk ka më përkrahëse të saj shtresën e djathtë, të cilën ajo e tradhtoi që në ditët e para të krijimit të saj si dhe partitë e djathta tradicionale që ajo i shkatërrojë të gjitha, duke i çarë dhe përçarë, aq sa sot ato janë katandisur në kufoma që nuk u ka mbetur asnjë rol për të luajtur.
Të djathtët e vërtetë shqiptarë, pak nga pak e njohën atë parti, e kuptuan se ajo nuk mbronte interesat e saj, përkundrazi, ishte për ta më e dëmshme dhe më e rrezikshme se partitë e majta dhe u larguan prej saj. Sot ajo parti ka vetëm një shtresë ndjekësish dhe simpatizantësh të përbërë prej lloj-lloj aventurierësh, oportunistësh, interesaxhinjsh, kriminelësh, halabakësh, injorantësh, destruktivësh, vandalësh e rrugaçësh, por jo të djathtësh të vërtetë, që i mbledh anë e kënd Shqipërisë e i sjell në Tiranë vetëm për të ushtruar dhunë.
Ajo parti, që të ketë të ardhme, duhet të riorganizohet krejtësisht, të largojë Sali Berishën dhe të ndryshojë plotësisht politikën e saj, për t’u bërë vërtet një parti e djathtë demokratike, përndryshe, ajo sot i ngjan një të sëmuri të degraduar psikik që vuan nga halucinacionet dhe nga ankthi kronik i marrjes së pushtetit dhe bën marrëzira duke shkuar poshtë e më poshtë e nga një budallallëk në një tjetër si ky që po bën tashti me djegien e mandateve, veprim që as vetë nuk di se ku do e çojë e ç’do të përfitojë.</p>
Nju Jork-TemA

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Gjyshi im (ish oficer), ka shkruar për mallëngjimin,
humbjen, ikjen (nën presion), dhe mërgimin e
pavullnetshëm prej Shqipërie në Amerikë (1943), në
moshën 18 vjeçare. Historia e jetës së tij, është një prej
rasteve të shumta të tragjedisë tonë kombëtare, brenda
dhe jashtë kufirit të imponuar nga të huajt, dashakeqëve
të Shqipërisë. Tani është 94 vjeçar, megjithatë letrat dhe
poezitë e tij manifestojnë dëshirën e zjarrtë dhe vuajtjet
masive që pulsojnë në të gjitha zemrat mërgimtare. 

Mars 1981, viti i demonstratave studentore në Kosovë kundër
pushtuesve serbo-jugosllav. Në muajin gusht të atij viti, gjyshi

dhe prindërit e mi dëshironin ta vizitojnë farefisin në Shqipëri
(veçanërisht prindërit e moshuar të gjyshit), por organet e shtetit
enverist nuk u dhanë leje dhe siguri hyrjeje. Në pamundësi për
këtë, kanë udhëtuar për në ish Jugosllavi (mua më morën me
vete) të paktën të takohen me shqiptarët e trojeve të copëtuara:
Kosovës, “Maqedonisë”, Malit të Zi, Kosovës Lindore. Por edhe
me arbëresh të Zarës (Kroaci) me prejardhje nga rrethi i
Shkodrës, sidomos profesorin Aleksandër Stipçeviq. Në atë
kohë isha 4 vjet e 9 muaj, prandaj më kujtohen vetëm 3
momente edhe atë si në mjegulli, ashtu që detajet plotësuese i
kam marrë nga ditari i prindërve dhe rrëfimet e gjyshit.


Në periferi të Zarës takuam duke hëngër drekë 3 shqiptarë
(djem të rinj) nga “Maqedonia”. Kishin shtruar në peshqir 2
bukë, 2 konserva të vogla peshqish dhe një shishe me ujë.
Përndryshe, gërmihnin kanale të thella me kazma e lopata, 7
ditë në javë, 12 orë në ditë, për paga të pasigurta dhe minimale.


Mali Zi, Budva. Në plazhin e Beçiç-it, vetëm disa metra nga uji,
ishte pushimorja “Ganimete Tërbeshi” për nxënësit shqiptarë të
shkollave fillore të Kosovës. Afër saj, një pushimore për
nxënësit serb, ndoshta nga Vojvodina. Fëmijët shqiptarë,
shumë më të dobët me trup se moshatarët serb. Mbetëm disa
ditë në Beçiç, rreziteshim përherë afër asaj pushimore. Një
vajzë 15 vjeçare nga Kosova u ndihmonte arsimtarëve që kishin
përgjegjësi për nxënësit tjerë. Kalonte shumë kohë me mua, e
dinte pak anglishten dhe “kuptoheshim”. Pasi prindërit ia kishin
vrarë serbo-sllavët, një vit më pas (1982) prindërit e mi i
mundësuan emigrimin në Amerikë. Deri në moshën 21 vjeçare
u ndihmua ekonomikisht, u shkollua dhe banoi falas në
shtëpinë tonë. Nga mosha 8 vjeçare zonjusha Teuta filloi të ma
mëson abetaren (gjuhën) shqipe, mua dhe vëllait, pastaj edhe
motrës së vogël.

Gjyshi donte të takonte z Veli Deva që kishte një shtëpi verore
në Beçiç, jo aq larg plazhit “tonë”. Zotëria në fjalë ka kontribuar
shumë në mirëvajtjen e kombinatit gjigand metalurgjik Trepça
dhe autonomisë së gjerë të Kosovës (1974).


Për në Amerikë do tu ktheheshim prej një aeroporti të Gjermanisë. Ku, njëherësh gjyshi do të takonte ish korrespodentin e javores gjermane Der Spiegel në Jugosllavi, z Hans-Peter Rullman, i njohur për “That was Yugoslavia - Information and facts”. Me autobus, për në Beograd. Gjatë rrugës 2 policë serb e ndalën autobusin. Njëri prej tyre hyri brenda, i kontrolloi dokumentet e udhëtarëve dhe i nxori prej autobusi 6-7 persona (të gjithë shqiptarë, gra e burra), i rreshtuan me fytyrë nga autobusi, maltretim i vrazhdë. Udhëtarët tjerë (të gjithë sllav) dhe ne mbetëm brenda. Shikonim nga dritarja. Njëri prej policëve, e tërhoqi pas barakës së vogël policore djaloshin 16- 17 vjeçar nga Kosova, kurse ai polici më i moshuar i ruante ata tjerët. Papritmas dëgjuam klithmat e fuqishme të djaloshit, u përpoq të ikë prej policit i cili vrapoi pas tij me shkopin e gomës në dorë. Nuk i ndalte goditjet. U trishtova shumë duke parë trupin e mbuluar me gjak prej kokës e deri në thembër, nga klithmat e hatashme të dhimbjes që nxirrte nga goja e përgjakur, me dhëmbë të thyer. I ra të fikët, u shtri për toke. Polici i lëshoi një kovë me ujë në kokë që të vije në vete dhe tia
lajë pak gjakun. Gjyshi dhe babai im dolën prej autobusit. U
llafosën me policët. I ndihmuan djaloshit të hyj brenda në
autobus. Koka dhe fytyra e tij ishte e dëmtuar rëndë, mbuluar
me gjak, sërish i humbi ndjenjat…


Fragmente nga: That Was Yugoslavia. Information and Facts.
Editor: Hans Peter Rullman, Hamburg Germany.
Nga anglishtja, përkthimi im: “Kur mbretëria serbe dhe
malazeze pushtuan Kosovën në vitin 1878 dhe 1912, gjithashtu
edhe në atë kohë, më shumë se 90% e popullsisë së Kosovës
ishte shqiptare.
Politikat kolonialiste të pushtuesve (okupatorëve) çuan në një
ndryshim të rëndësishëm në strukturën e popullsisë. Deri në
vitin 1941, rreth 500.000 femra shqiptare u dëbuan
(zhvendosën), kryesisht në Turqi. Në të njëjtën periudhë, rreth
18.000 familje serbe dhe malazeze u vendosën në Kosovë.
(Ata përbëheshin nga një mesatare prej 7 personash).
Pas Luftës së Dytë Botërore, serbomëdhenjtë rifilluan të njëjtën
politikë të paraluftës ndaj shqiptarëve. Udhëheqësit ishin
Aleksander Rankoviç, Milovan Gjillas, Svetosar Vukmanovic-
Tempo. Në periudhën 1945-1966, ata u kujdesën të zhvendosin
(dëbojnë) qindra mijëra shqiptarë, kryesisht në Turqi”.


Gjyshi rrëfehet: “Së pari duhet të them se unë gjatë gjithë jetës
në emigrim kam ndjerë dhe ndjejë një mallëngjim të hatashëm
për prindërit e mi me të cilët nuk jam takuar më kurrë prej asaj
ditës kur u detyrova ta braktisi atdheun tim të dashur. Për shkak
të gjendjes gjatë sistemit monist, nuk pata siguri për jetën të
vizitoj prindërit e mi derisa ishin gjallë. Kam vizituar dhe i putha
varret e tyre. Unë nuk isha pranë tyre, kur ata jetonin. Të jem
me ta në jetën para vdekjes“.


Kujtimet janë jeta, të terrorizuarit dhe të zhdukurit
e pafajshëm i takojnë historisë dhe zemrave të
dëshmitarëve okular, familjarëve dhe dashamirëve!


Bedri Islami – Protesta e shumë përfolur e opozitës përfundoi para se të fillonte. Që në momentin, kur një pjesë e turmës sulmoi portën kryesore të godinës qeveritare, aty nuk kishte më rebelim popullor e as ngritje krye kundër qeverisë. Turma, në pak minuta hodhi poshtë gjithçka dhe, ndërsa ata përpiqeshin të depërtonin edhe më tej në një godinë bosh nga qeveritarët, ata, të cilët e kishin marrë përsipër t’i drejtonin, pak më tej, qëndronin të heshtur duke pritur në ankth e shpresë që t’u dhurohej një pjesë e pushtetit.

E përgatitur prej më shumë se një muaji dhe e shpallur me bujë si dita e fundit të qeverisjes së Edi Ramës , protesta u shfry befasisht shpejt, si çdo e ngutshme, e verbër dhe e nxitur nga keqdashja dhe jo nga vizioni i saj.

Përse dështoi një protestë, e cila, në fakt, duhej të kishte shkundur një qeveri, që, duke pasur mjaft gabime në rrugën e saj, e meritonte të shkundej fort.

Janë disa arsye themelore për këtë.

Së pari, protesta nuk kishte kauzë. Ajo kishte thirrje disa javore, por kauzë nuk kishte. Përmbledhja e protestës në qëllimin e largimit të Edi Ramës nuk e bënte kauzën e saj të prekshme, reale dhe të arritshme.

Më shumë se me jetën e njerëzve që ishin thirrur të protestonin, ajo tingëllonte dhe vazhdon të tingëllojë,  si një ftesë për të ndërruar kuajt e karrocës, dhe ku tepsia e pushtetit do të ndahet edhe një herë, si është ndarë në 30 vitet e fundit.

Së dyti, megjithëse ishte promovuar si protesta më e madhe e këtyre viteve pluraliste, ajo nuk mori ato përmasa që ishin menduar. Mbeti, edhe një herë, në sinorët e militantëve dhe të mitingashëve, të cilët, edhe pse kishin një organizim nga të gjithë qarqet, në kujdesin e të dërguarve nga qendra, edhe pse në më shumë se gjashtë javë ishin bërë të gjitha çka duheshin, që nga takimet derë më derë e deri tek shtrëngimet e duarve në ecje e sipër, ishte e shenjuar si protestë e dy forcave politike, të cilat ishin bashkuar nga halli dhe nga fakti i të qenurit në opozitë.

Nëse, nga e gjithë Shqipëria, mbledh vetëm atë masë njerëzore, për më tepër, përmes joshjes së udhëtimit gratis apo pritshmërisë se me 16 shkurt qeveria do të bjerë në theqafje, kjo do të thotë se tek ti mungon elementi bazë:  personifikimi i protestës.

Ende, as sot, nuk e di askush se kush ishte personifikimi i protestës.

Njeriu i parë që vuri re këtë bjerrje të madhe ishte Berisha. I njohur si politikan e së prapshtës, ai e kuptoi se njw protestë anonime të çon drejt anonimatit, ndaj mori përsipër ndezjen e saj.

Nëse nuk ia arriti kjo do të thotë se edhe tek ai kishte dy gjëra penguese: ishte i vonuar dhe ishte në një kohë të humbur.

Së treti, kjo ishte një lëvizje pa lider. Më shumë se gjithçka tjetër, duke dashur të paraqitej si zëri i popullit, në fakt u bë zëri i askujt.

Asnjë lider i shpallur nuk ishte në krye të saj dhe askush nuk mori përgjegjësinë e bartjes së drejtimit të një proteste, përmes së cilës ishte menduar dita e fundit e qeverisë Rama.

Një ide e tillë nuk mund të bartet përmes mitingashëve që sulmuan si deshët e mesjetës portat e kryeministrisë.

Mungesa e liderizmit ishte shenja e plakjes së protestës.

Duke u fshehur pas termit popull, në fakt ata u fshinë nga “populli” mitingash, të cilët morën përsipër rolin e liderit, që edhe ashtu ishte një “lider“ i maskuar, që ngjante më shumë me talebanët.

Nga një lëvizje dhe protestë popullore, që mund të kishte fituar shumë herë më tepër nga përfaqësimi politik, ajo u kthye në një lëvizje mitingashësh, të cilët nuk dinë asgjë tjetër veçse të risjellin edhe një herë imazhet e vitit 1992, kur dhuna ishte përfaqësuese e mendjes.

Liderët e shpallur të protestës, që në fakt më shumë u strukën se sa lideruan, Basha dhe Kryemadhi, megjithë rrahjet e gjoksit dhe trashjen e zërit, nuk e kuptuan se Rama nuk mposhtet dot nga foltoret e partive dhe as nga kërcënimet parlamentare.

Ata, të dy sëbashku, munguan në çastin e madh dhe në kohën e duhur. Sepse, ende, asnjëri prej tyre nuk është lider dhe nuk mund të bëhen pa shfaqur më parë vizionin e tyre për një qeverisje ndryshe.

Së katërti: pas kujt duhej të shkonin protestuesit: atyre iu dhanë dy rrugë. Mitingashët që sulmonin dhe drejtuesit e partive që shfryheshin.

Asnjëra palë nuk ishte për t’u zgjedhur dhe as për t’u lakmuar.

Njerëzit janë lodhur me qeverinë, por janë të lodhur edhe me opozitën, që është në fakt qeverisja paraardhëse.

Ende asnjëra palë e opozitës nuk ka bërë autopsinë e saj, nuk ka dëshmuar se ka zënë mend nga e shkuara e qeverisjes së tyre dhe nusërimi i tashëm nuk do të thotë se janë virgjin në politikë.

Mungesa e figurave të reja, të lakmuara për t’u ndjekur dhe të domosdoshme për të qenë shëmbëlltyrë, është vrasja më e madhe e besimit.

Kush mundet ende të besojë se kwta që flasin për përmbysje janë më të mirë, më të ndershëm dhe më të pakapur nga krimi dhe oligarkia politike e financiare, se sa ata që u kërkohet ikja?

Së pesti, dhuna nuk është mjet për të marrë pushtetin. Sa herë që e ka provuar një opozitë, aq herë ka dështuar. Më mirë se të gjithë këtë e di Berisha, i cili tani ka më shumë hallin e tij se të të tjerëve.

Organizatorët e protestës nuk morën guximin të distancoheshin nga dhuna. Ta bënin atë haptas, qartë, me guxim dhe personalisht.

Ata qëndruan të heshtur, herë – herë të strukur, duke pritur sinjalin e fitores, që simbolizohej me shpartallimin e një porte.

E pastaj?

Lejuan që dhuna të bëhej mjet, deri në çastin kur faktori ndërkombëtar solli kërcënimet e para.

Pastaj, befas, e kthyen ndryshe, në një variant mjeran, sipas të cilit, policia provokoi duke u hapur rrugë mitingashëve.

Ngushëllim më budalla nuk kishte dhe nuk mund të kishte.

Dhuna ishte paralajmëruar ditë me radhë, nga vetë opozita, duke e mbledhur pas sloganit se, “populli e di vetë se çfarë do të bëjë”.

Kur menduan ta nxjerrin kokën nga rëra struciane, ishte vonë.

Protestuesit që kishin ardhur të rrëzonin qeverinë përmes qwndresës së tyre, qoftë edhe me ditë e me netë, e braktisën atë të parët.

Së fundi , dhe kryesorja:

Roli i ambasadave.

SHBA, BE dhe OSBE morën frenat e protestës në duart e tyre dhe i zbrapsën. Ata e bënë të qartë qëndrimin e tyre pa asnjë ekuivok dhe pa ndjerë dhimbje se kush mund tw goditej.

Çfarë duhej bërë nga vetë drejtuesit e opozitës, e bënë ndërkombëtarët. Ata i treguan shpejt e shpejt sinorët se deri ku shtrihet e drejta e tyre dhe se mund të fillojë e drejta e shtetit ligjor.

Pa këtë ndërhyrje energjike, të kohës dhe të menjëhershme, protesta mund të ishte ende aty: e zvogëluar, por agresive. Me të papriturat e natës. Ndoshta edhe me përplasje më të mëdha.

Nëse kjo nuk ndodhi nuk është as meritë e opozitës, e cila u tërhoq, e as meritë e veçantë e policisë, e cila u përmbajt.

Ndërhyrja diplomatike, në fakt pa shumë diplomaci, ishte ajo që përcaktoi një të nesërme.

E sotmja e rëndoi opozitën dhe e relaksoi Edi Ramën.

Por tregoi se ende jemi një republikë bananesh, ku, për të dyja palët, krejt lehtë, mund të vendosë një prononcim ndërkombëtarësh dhe të mbarojë festa.

Të dashur miq,

Para dy ditësh Presidenti i Kosovës, z. Hashim Thaçi deklaroi se “gjatë luftës dhe pas saj kanë ndodhur abuzime të individëve të caktuar me luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, me emrat e individëve të caktuar, janë shkruar komunikata dhe deklarata edhe nga banhofa jashtë vendit pa dijeninë dhe aprovimin nga Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës , të cilat kanë qenë në kundërshtim me vullnetin dhe vendimet e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Në këtë kontekst ai përmendi  komunikatën numër 59, si komunikatë abuzuese që ka lënduar luftëtarin e orëve të para të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në kuptimin moral dhe kombëtar Gani Gecin dhe familja e tij dhe i shprehu ndjesë dhe keqardhje pse kjo gjë nuk është sqaruar deri tani”.

Mbrëmë përmes messengerit të Facebookut më thirri Gani Geci. Sipas pohimeve të tij, dikush nga njerëz kompetent i paskan thënë se komunikatën numër 59 e paskam shkruar unë!

Nëse pohimi i tij është i vërtetë atëherë kemi të bëjmë me një praktikë shumë të ulët dhe tejet të ndyrë. Në këtë rast kemi  të bëjmë jo vetëm me praktikën e hedhjes së gurit dhe fshehjes së dorës, por edhe drejtimin e gishtit për nxitje konflikti.

Siç i sqarova edhe Gani Gecit, pa marrë parasysh e cilës natyrë ka qenë dhe çfarë përmbajtje ka pasur, asnjë komunikatë nuk është shkruar nga ana ime. Këtë e dinë fare mirë të gjithë ata që kanë shkruar komunikata dhe deklarata politike.

Në bisedë me Ganiun nuk ishte vendi që ta potencoj atë që e kam thënë publikisht që në vitin 2010, me rastin e vdekjes së Ambasadorit të SHBA-ve për Ballkan, Richard Holbrooke. Atëherë sqarova se në selinë e NATO-s në Bruksel u përpilua komunikata përmes të cilës Ushtria Çlirimtare e Kosovës shpallte në mënyrë të njëanshme armëpushim për t’i dhënë mundësi zgjidhjes së Çështjes së Kosovës përmes dialogut.

Atë komunikatë nga Selia e NATO-s ia kam diktuar përmes telefonit anëtarit të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, z. Kadri Veseli, i cili gjatë asaj dite, me modifikimet e caktuara, e ka bërë publike. Edhe pse z. Veseli, pasi e dëgjoi në tërësi komunikatën, më porositi që ta publikoja unë refuzova për të vetmen arsye se nuk doja që komunikatat dhe deklaratat e UÇK-së të shpërndaheshin nga vendet jashtë Kosovës, për arsye se teknika e identifikimit se prej nga vijnë informatat mund të na nxirrte jo serioz.

Me një fjalë, as edhe në rastet kur më është thënë të shkruaj komunikatë nuk e kam bërë.

Po e përsëris atë që i thash Gani Gecit. Nëse do ta kisha shkruar atë komunikatë dhe nëse do të isha i bindur se ajo komunikatë bazohet në fakte kurrë nuk do të pendohesha dhe kurrë nuk do të kërkoja falje, edhe sikur krejt arsenalin e armatimit të botës ta kishe në duart tua.

Unë kurrë nuk do të shkruaja një komunikatë që bazohet në të pavërteta dhe shpifë për të tjerët! Edhe në rastin më të pamundshëm, nëse do ta kisha shkruar komunikatën numër 59 me të gjithë ato të pavërteta që përmban kjo komunikatë, unë nuk do të prisja 20 vjet për të kërkuar falje. Do ta bëja menjëherë dhe do t’i merrja përgjegjësitë që do të më binin për shpërndarje të dezinformatave që kanë lënduar luftëtarin e orëve të para, Gani Gecin dhe familjen e tij. Është koha që secili të merr përgjegjësitë edhe për gabimet që janë bërë

Nga Bardhyl Mahmuti-Sipas Konventës për Parandalimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit veprimet që përbëjnë gjenocidin “kanë për qëllim shkatërrimin e tërësishëm apo të pjesshëm, fizik ose biologjik, të një grupi nacional, etnik, racor ose fetar, si të tillë”.

Në datën 27 janar bota përkujton ditën e çlirimit të Kampit famëkeq të Përqendrimit në Auschwitz (Aushvic). Ky kamp përqendrimi u shndërrua në sinonim të gjenocidit nazist kundër popullit hebre, sepse në të u zhvendosën me tren mbi një milion pjesëtarë të këtij populli, shumica dërmuese e të cilëve u vranë.
Në këtë përvjetor po veçoj vetëm disa aspekte që lidhen me krimin e gjenocidit.
Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore gjykatat ndërkombëtare dhe të shteteve veç e veç ndoqën dhe ndëshkuan regjimin që kreu gjenocid dhe zinxhirin komandues nga kreu i shtetit e deri te kriminelët që ekzekutuan krimin më të shëmtuar që njeh e drejta penale ndërkombëtare. 
Ky ndëshkim duhej të përcillte mesazhin se bota nuk do të tolerojë përsëritjen e krimeve të kësaj natyre. Në funksion të këtij mesazhi u miratua Konventa për Parandalimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit. 
Konventa për Parandalimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit përcakton se cilat akte hyjnë në këtë kategori krimi. Për arsye se një numër i politikanëve, gazetarëve dhe atyre që marrin fjalën në rastet e përkujtimit të akteve gjeocidare në Kosovë përdorin terminologji joadekuate, e shoh të udhës që të ndalem shkurtimisht në këtë konventë, sepse kjo do të na mundësojë që të shohim mjetet e manipulimit që përdorin mohuesit e gjenocidit serb në Kosovë.
Ajo që më duket thelbësore të tërheq vëmendjen ka të bëjë me faktin se sipas kësaj konvente “që të kualifikohet si gjenocid, akti kriminal duhet të jetë kryer me qëllim që të shkatërrohet tërësisht ose pjesërisht një grup i caktuar nacional, etnik, racor ose fetar, si i tillë.” Pra, është pikërisht “QËLLIMI” që të SHKATËRROHET tërësisht ose pjesërisht grupi «SI I TILLË” ajo që e karakterizon gjenocidin dhe që e dallon nga krimet e tjera. (Neni II i Konventës).


Siç shihet, as termi “zhdukje” as termi “shfarosje”, terme që përdoret shpesh në hapësirën politike dhe mediatike të Kosovës, nuk hynë në definicionin e krimit të gjenocidit. “Shfarosja” si nocion hyn në kuadër të krimeve kundër njerëzimit, që paraqesin krime të një shkalle më ulët në krahasim me krimin e gjenocidit. Prandaj, ata që përdorin nga padituria e tyre këtë term kur flitet për krimet serbe duhet ta dinë se përdorin një nocion që e ulë përgjegjësinë kriminale të shtetit serb.
Në këtë përkufizim nuk përcaktohet ASNJË NUMËR, ASNJË PËRQINDJE në bazë të së cilës shkatërrimi i pjesshëm i grupeve të lartpërmendura do të mund të konsiderohej si gjenocid. Në këtë kontekst po përmend studimin e Nicodème Ruhashyankikos, që u publikua si studim i Këshillit Ekonomik dhe Social të OKB-së .


Në “Studimin e çështjes së parandalimit dhe ndëshkimit të krimit të gjenocidit» Ruhashyankiko thekson se “përkundër asaj që qëllimi i Konventës është parandalimi dhe ndëshkimi i akteve të gjenocidit të drejtuara kundër një numri të madh personash, asgjë nuk e ndalon që këto dispozita të interpretohen dhe të aplikohen në rastin e vrasjeve individuale. Edhe në rastet kur rezultati është VRASJA E NJË PERSONI TË VETËM, fakti se qëllimi i kriminelit është drejtuar kundër jetës së më shumë se një anëtari të grupit, nuk paraqet asnjë pengesë që dispozitat e Konventës të aplikohen edhe në këtë rast (…) 
Megjithatë, një pjesë e autorëve mendojnë se për ta cilësuar krimin si gjenocid atëherë një numër më i madh personash duhet të jenë goditur nga ky veprim. Sipas disa autorëve, që të cilësohet krimi si gjenocid, ata mendojnë se duhet të kemi “qindra apo mijëra viktima” gjatë aksioneve që kanë për qëllim shkatërrimin e një grupi si të tillë.

Cilësimi i krimeve në Kosovë si gjenocid nuk ka për qëllim t’i “banalizojë” gjenocidet e aplikuara kundër popujve tjerë në periudha të ndryshme kohore. Përkundrazi. Manipulimi me numrin e vrasjeve dhe heshtja e qëllimit për të shkatërruar shqiptarët e Kosovës, si të tillë, paraqet një formë të banalizimit të krimeve me qëllim të mohimit të gjenocidit.
Kriminelët e regjimit të Beogradit dhe mohuesit e gjenocidit serb e dinë se nëse nuk arrihet të dëshmohet “qëllimi” për të shkatërruar tërësisht apo pjesërisht shqiptarët e Kosovës, asnjë arsyetim ideologjik apo politik nuk është i mjaftueshëm për ta kualifikuar krimin e Serbisë si gjenocid. Për këtë arsye, strategjia për të mohuar “qëllimin” dhe fshehja e gjurmëve u shndërruan “në sistem të shkatërrimit të së vërtetës dhe kujtesës… në sistem të shkatërrimit të bindjes lidhur me krimin dhe të futjes së dyshimit për vërte¬tësinë e krimit…”
Krahas vrasjeve që synonin shkatërrimin fizik të shqiptarëve të Kosovës, forcat serbe aplikuan edhe formën e “gjenocidit biolo¬gjik”. 
Në përputhje me Konventën për Parandalimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit, cenimi i integritetit fizik dhe mental të anëtarëve të një grupi nacional, etnik, racor apo religjioz përbën akt të gjenocidit. Sot askush nuk mund ta kontestojë faktin se dhunimi dhe dhuna seksuale mbi një femër përbën cenim të rëndë të integritetit fizik apo mental të personit të dhunuar. Dhunimet seksuale në Bosnje, në Kroaci dhe Kosovë u bënë si mjet bashkë¬kohor i luftës që kishte për qëllim “shkaktimin e dëmeve të pariparueshme ndaj anëtarëve të grupit. Aq më tepër kur ky keqtrajtim është bërë me atë qëllim.” Dhunimi dhe dhuna seksuale përbëjnë shkelje të konventës së lartpërmendur sepse dhunimi i shkakton viktimës traumatizëm dhe plagë të pashlyera psikologjike.
Duke u bazuar në faktin se dhunimi paraqet një cenim të rëndë të integritetit fizik dhe mental të viktimës, Gjykata Penale Ndërkombëtare për Rwandën e cilësoi dhunimin si formë e gjeno¬cidit. Ndërsa, Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, nën ndikimin politik, hoqi cilësimin e këtyre krimeve si gjenocid.

Gjykata Penale Ndërkombëtare për Rwandën i cilësoi dhe i dënoi dhunimet seksuale të Hutu-ve ndaj Tutcive si akte gjenocidi për shkak të faktit se dhunimi paraqet cenim të rëndë të integritetit fizik dhe mendor të viktimës. Të konsiderohen si krime lufte aktet e njëjta që forcat ushtarake dhe policore serbe bënë në Bosnje, në Kroaci dhe në Kosovë dëshmon për një raport të caktuar të forcave politike dhe për presionin që iu bë Gjykatës Penale Ndër-kombëtare për ish-Jugosllavinë për të hequr akuzën për gjenocid.

Me një fjalë, krimet e kryera në Kosovë nuk kanë qenë jashtë kontrollit të strukturave politike, ushtarake dhe policore serbe, por ishin rezultat i një plani që kishte për qëllim shkatërrimin e shqiptarëve si të tillë dhe ndryshimin e strukturës së popullsisë së Kosovës. Të gjitha aktet e dhunës që forcat serbe kryen ndaj shqiptarëve të Kosovës (vrasjet, plagosjet, keqtrajtimet, dhunimet seksuale, poshtërimet, cenimet e integritetit fizik dhe mental të tyre, dëbimit nga Kosova etj) kishin për qëllim të shkatërronin një pjesë të shqiptarëve për shkak të përkatësisë së tyre etnike.

Vrasja sistematike e civilëve të paarmatosur shqiptarë, vrasja e 1392 fëmijëve, e 1739 grave dhe e mijëra pleqve që nuk paraqisnin asnjë rrezik ushta¬rak, dhunimi i mbi 20 mijë femrave shqiptare dhe zhdukja e 1657 kufomave civile dëshmojnë se forcat serbe aplikuan gjenocidin fizik dhe biologjik në Kosovë me qëllim të shkatërrimit të shqiptarëve të Kosovës, si të tillë.
Sa i përket “qëllimit për të shkatërruar një grup nacional, etnik, racor ose fetar”, që përbën thelbin e gjenocidit, nuk ka asnjë dallim mes gjenocidit të aplikuar nga regjimi i Hitlerit kundër hebrenjve dhe gjenocidit të aplikuar nga regjimi i Milosheviqit kundër shqiptarëve të Kosovës. Dallimi qëndron në përmasat e realizimit të qëllimit.

Bardhyl Mahmuti– Në 20 vjetorin e aktit gjenocidar në Reçak, nënkoloneli serb Goran Radosavljeviq-Guri dhe kriminelët tjerë që kryen gjenocidin kundër shqiptarëve jetojnë të lirë në Serbi. Ndërsa në Hagë, prokurorë ndërkombëtarë të bazuar në dosjet e sajuara prej Shërbimit Sekret të Serbisë marrin në pyetje gjeneralë të UÇK-së! Kjo është hipokrizi ndërkombëtare ndaj krimit të gjenocidit!
Po sjell për lexuesin pjesë nga dy artikujt e gazetarit Pierre Hazan, i cili në janar të vitit 1999 ishte i dërguari special në Kosovë i gazetës franceze “Libération”.

Në artikullin e titulluar “Masakra e Reçakut: rrëfimi i një dëshmitari çelës….”, Pierre Hazan-i sjell rrëfimin e dëshmitarit: “Rreth orës 15:45, një çerek ore pas përfundimit të të shtënave, forcat serbe u larguan nga fshati (…) Ne vendosëm të hynim në Reçak. Një duzinë civilësh ishin aty në një gjendje tronditëse. Njëri nga ta na zgjati diçka. Njëri nga njerëzit e mi e mori. Papritmas konstatuam se ishte pjesë kafke. Përkthyesi ynë na shpjegoi se ky njeri sapo kishte gjetur kufomën e vëllait të vet, me kokë të copëtuar. Ne pamë një trup. Plumbi i kishte krisur mbi kokë dhe tërë kafka ishte copëtuar. Fshatarët na thanë se nja njëzet burra ishin arrestuar (…) Ora ishte rreth 17:30. Bënte terr i zi. I mora 5 të plagosur. Të gjithë civilë. Këtë të premte, për herë të parë dhe të vetme, një grua na tha se burrat ishin dërguar për ekzekutim. Ajo ishte në gjendje tejet të shqetësuar. Vajza e saj ishte e plagosur. Jemi afruar rreth 400 ose 500 metra afër përroit, por nuk pamë gjë. Në orën 18:00 u larguam nga Reçaku…”“Të shtunën në orën 8:45”- vazhdon tregimin vëzhguesi i OSBE-së, që gazetari e paraqet vetëm me emrin «Mike»- “ne u kthyem përsëri në Reçak. Ushtarët e UÇK-së ishin aty. Ata i zbuluan të vdekurit në të njëjtën kohë me ne (…). Disa media pretendojnë se ata kanë organizuar një inskenim për ta bërë të besueshme masakrën. Duhet të kishin qenë gjeni të inskenimit, të pajisur me një talent të jashtëzakonshëm për aktrim (…). I morëm gëzhojat si prova. Ndoshta nja dy duzina gëzhoja dhe karikatorë. Ushtarët e UÇK-së i morën 9 shokët e tyre. Kufoma pa koka. I pashë nja njëzet kufoma në përrua, të ekzekutuara me nga një plumb në kokë. Mandej kufoma të tjera përreth. Këta, sipas asaj që shihej, kanë tentuar të iknin. Pastaj zbrita në fshat, aty ku viktimat ishin vrarë me nga një plumb në kokë ose duke u përpjekur të iknin. Pashë trupin e një djaloshi 12-vjeçar, i vrarë me një plumb pas qafe, pranë kufomës së babait të vet. Pashë kufomën e një burri pa kokë, të cilën e gjeti vëllai i tij. I kishin mbetur flokët e hequra me lëkurën e kafkës. A janë gjymtuar këta trupa apo kafshët ua kanë ngrënë mishin? Nuk e di! Vëllai i vuri ndërmjet shpatullave atë që kishte mbetur nga koka…” 
Në artikullin “Ishim të sigurt se të gjithë do të vdesim”, Pierre Hazan-i filloi dëshminë e fshatarëve të Reçakut me thëniet e një fëmije të vrarë në këtë aksion. “Kujdes mami, ata do të vrasin!”, ishin fjalët e fundit të Halim Beqirit, 12-vjeçar. Një plumb e goditi pas qafe. Kishte gjak në gojë. Isha dy metra larg. Serbët shtinin nga të gjitha anët. Nuk mund të afrohesha. ‘Ata e vranë edhe burrin tim. Ai ishte pranë djalit tonë’” rrëfente nëna e tij, Eminja.
“Burrat u ndanë në disa grupe. Nja 20 veta u dërguan mbi fshat. Na thanë se do të na çonin në stacionin policor. Por dëgjoheshin krisma nga të katër anët”, tha Rama, një burrë rreth dyzet vjeç. “Pjesa tjetër e grupit u dërguan në përrua. Policët serbë i prisnin që t’i vrisnin.”
“Të shtunën, trupat e këtyre njëzet burrave ishin ende njëri mbi tjetrin, në pozicionin që ishin vrarë. Ishin ekzekutuar nga afër. Një vdekje e përgatitur dhe e ekzekutuar me gjakftohtësi. Në orën 17:00 serbët u tërhoqën. Të mbijetuarit filluan të lëvizin. Një nga shtëpitë e para të fshatit, afër xhamisë, ishte ajo e Banush Azemit, 62-vjeçar. Kufoma e tij, pa kokë, ishte pranë shtëpisë së tij. Vëllai i tij, Bedriu, 55-vjeçar, kërkonte kokën. Fshatarët e gjetën më vonë. Në fshat ishte edhe një kufomë e një burri të gjymtuar. Një adoleshent sapo kishte gjetur kufomat e tre vëllezërve të tij…” “E shtunë pasdite”, vazhdon Pierre Hazan-i. 
“Ora ishte gati 15:00 kur erdhi gjenerali Walker, shefi i Misionit të OSBE-së. Të mbijetuarit nga kjo ngjarje e dërguan Walker-in te përroi ku ishin të shtrira mbi njëzet viktima”. “Janë vrarë me nga një plumb në kokë ose pas qafe”, deklaroi pa asnjë dyshim William Walker-i… 
Më gjerësisht Kapitulli i Tretë i librit «Mashtrimi i Madh»

Barometri diplomatik-– Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

-Unë Ilir  (Halit) Konushevci, Gjeneralmajor dhe Hero i Kosovës, armikun  serb e prita me plumba, jo me dolli, as me lule, as me paqe, as me gosti, as me llafe, duke  e përqafiuar dhe duke bërë tregti e  allishverishe, duke u pasuruar me Serbi, e ju ç’bëtë për mua dhe për vëllezërit e mi heronjë dëshmorë, Hazir (Avdyl) Malaj dhe Ahmet (Hajriz) Krasniqi, që na vrau Serbia me serbofilët e saj në Shqipëri (1998)?

Pse, për  2 dekada rresht, asnjëherë, askush nuk kërkoi drejtësi për ne, e as për familjet tona, kush na vrau dhe pse na vrau?

-E, ju të gjithë  përfitues të lirisë, që ua sollëm  me pushkët dhe me jetët tona, pse qe 21 vjet, nuk iu vrau ndërgjegjja, që për ne të kërkoni drejtësi në Kosovë, në Shqipëri dhe në Evropë, që terroristët vrastarë të nxirren para gjyqi për të dhënë llogari për aktet e tyre  monstruoze kriminale antinjerëzore  dhe antishqiptare.

Ku mbeten organiztat, shoqëritë civile joqeveritare për të drejtat dhe liritë e njeriut, bashkëmendimtarët, bashkëveprimtarët dhe  bashkëluftëtarët  heronjë dhe patritotë, të cilët qe 21 vjet nuk u kujtuan, që të ngrihen në asnjë protestë  demokratike paqësore e të kërkojnë drejtësi nga institucioent  shtetërore të Kosovës, të Shqipërisë dhe të Evropës për të zbardhur “enigmën”  e vrasjes së tre heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Malaj dhe Ahmet Krasniqi, të cilët ranë viktima të terrorizmit politik në Tropojë dhe në Tiranë (1998).

-Turpi, padrejtësia dhe pandërgjegjeshmëria nuk paskanë kufi, ja, kaluan 20 vjet, qëkur ranë dëshmorë këta heronj për lirinë e Kosovës, e askush nga elita lideriste politike shtetërore dhe nga ajo akademike as në Tiranë e as në Prishtinë nuk e pa të arsyeshme, të morlashme, të ligjshme, humane dhe demokratike, që të ngrejë zërin kundër PADREJTËSISË  për moszbardhjen e vrasjes politike të këtyre tre heronjve të UÇK-së, përkatësisht të Kosovës 1998-2018).

Syndromi vetëmohues, harrojnë patriotët shqiptarë vajtojnë  viktimat serbe !  

“Tiranë, 16 Janar –  Presidenti i Republikës së Shqipërisë Ilir Meta, shpreh keqardhjen e thellë dhe dënon ashpër vrasjen e politikanit serb të Kosovës, Liderit të Iniciativës Qytetare (Liria, Demokracia dhe Drejtësia), Oliver Ivanoviq. Presidenti Meta shpreh gjithashtu besimin se autoritetet përkatëse do ta zbardhin sa më parë këtë akt kriminal dhe do të venë vënë përpara drejtësisë autorët.”http://www.zhurnal.mk/content/?id=1811615552573)

Çfarë paradoksi absurd dhe iracional, në vend se presidenti, Iliri Meta, kryeministri i qeverisë, Edia Rama, kryetari i kuvendit, Gramos Ruçi dhe ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Ditmir Bushati, të kërkonin hapjen e procesit gjyqësor për zbardhjen e vrasjes politike terroriste të 3 heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Malaj dhe Ahmet Krasniqi, hipotekë kjo, e cila qe 20 vjet rëndon mbi supet e sistemit të drejtësisë në Shqipëri (1998-201), këta kërkojnë urgjentisht zbardhjne urgjente të aktorëve të vrasjes së lidferit politik serb, Oliver Ivanoviq, i dyshuar dhe i burgosur për krime të luftës në Kosovë!

Vajtojnë Ivanoviqin, injorojnë heronjtë e Kosovës!?

-Pse Shqipëria e fsheh dhe e hesht terrorizmin politik ndaj Ilir Konushevcit, Hazir Malës dhe Ahmet Krasniqit, kurse rrufeshëm e dënon terrorizmin serb ndaj Ivanoviqit?! –Nuk është ky turp, padrejtësi, paradoks dhe antihumanizëm?!

Të kuptohemi, dhe të bindemi njëherë e përgjithmonë se drejtësia nuk është e rezervuar vetëm për serbët, përkatësisht vetëm për pushtuesit sllavë ballkanikë, por, për të gjithë popujt e botës. Prandaj, shqiptarët për asnjë çmim nuk duhet vrarë vetëveten për llogari dhe për interesa pushtuese të asnjë armiku qoftë i madh apo i vogël, qoftë i brendshëm apo i jashtëm.

Krimi nuk amnistohet, qoftë i kryer në kohë lufte a në paqe

– Logjikisht, çdo njeri normal, duhet dënuar krimet e terrorizmit dhe të gjenocidit kudo që shfaqen në botë. Mirëpo, gjithmonë, duhet nisur nga e afërta e pastaj, të shkohet te e largëta (së pari, duhet fshirë oborrin tënd, pastaj të kërkosh fshirjen e oborrit të huaj).

Pretekst për të shkruar ca rreshta në këtë temë, ishte reagimi si “rrufeja” i pushtetarëve shqiptarë nga Tirana dhe nga Prishtina ndaj vrasjes së Oliver Ivanoviqit (kryelider i partisë (Liria, demokracia dhe drejtësia) në Mitrovicë, më 16 janar 2018, të cilët me të drejtë e denoncuan një krim të tillë, ashtu sikurse Beogradi zyrtar dhe BE-ja etj.

Mirëpo, ajo që krijoi përshtypje të veçantë në opinionin publik ballkanik, ishte reagimi urgjent denoncues i shtetarëve dhe i liderëve politikë të Shqipërisë dhe të Kosovës.

Në Shqipëri, të parët reaguan: presidenti Ilir Meta, kryeministri Edi Rama dhe ministri i Jashtëm Ditmir Bushati, si dhe kryeliderë të partive politike (Lulzim Basha nga PD dhe Monika Kryemadhi nga LSI).

Në Kosovë reaguan presidenti Hashim Thaçi, kryeministri Ramush Haradinaj dhe kryekuvendari Kadri Veseli, të të gjithë e dënuan vrasjen e kryeliderit politik serb Oliver Ivanoviq, me mesazhin, që sa më parë të zbulohen kryersit e këtij akti kriminal.

Krejt në rregull, si Prishtina, ashtu edhe Tirana kanë të drejtë të kërkojnë që të zbulohen autorët e krimit ndaj viktimës Oliver Ivanoviq. Mirëpo, lind pyetja, pse shtetarët dhe liderët politikë të Shqipërisë nuk ishin kaq të shpejtë dhe efikas për zbulimin e atentateve terroriste politike, të kryera kundër heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi, që për motive dhe për interesa politike u vranë mizorisht në territorin e Shqipërisë në maj dhe në shtator të vitit 1998.

Si mund të jesh hero i një populli dhe i një shteti, e të mos zbulohet se kush ishte vrastari i tij?!

-Tanimë u bënë 20 vjet (1998-1999) institucionet dhe organet e sistemit politik dhe të drejtësisë së Republikës së Shqipërisë kanë heshtuar dhe bllokuar aktet terroriste kundër heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi, kurse më 16 janar 2018, si vetëtima kërkuan denoncimin dhe zbulimin urgjent të vrasësve të Oliver Ivanoviqit (kryeliderit politik serb të “Liria, Demokracia dhe Drejtësia”).

Prandaj, të nderuar pushtetarë të Kosovës dhe të Shqipërisë, ashtu siç po kërkoni, që me procedurë të shkurtër të zbulohen vrasësit e liderit politik serb Oliver Ivanoviq, duhet të kërkoni edhe zbulimin e vrasjeve makabër të heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi, sepse vetëm në këtë mënyrë mund ta bindni Evropën, Amerikën dhe tërë botën, se nuk pajtoheni me krimet e terrorizmit kushdo që të jenë kryerësit, projektuesit dhe urdhërdhënësit e tyre.

-Vetëm kështu mund ta mbroni drejtësinë, ta nderoni kombin, shtetin dhe atdheun, sepse fshehja e së vërtetës dhe e drejtësisë përbën krim dhe dënim qoftë sipas së drejtës së brendshme, ashtu edhe sipas së drejtës ndërkombëtare.

Sa më sipër, prapë shtrohet pyetja, ku është drejtësia këtu, për serbin Ivanoviq urgjentisht u ngrit në këmbë e gjithë leva shtetërore e Shqipërisë dhe e Kosovës, kurse për vrasjen e heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi, qe 20 vjet (1998-2018), as pushteti e as mileti nuk kërkojnë verdiktin e drejtësisë!?

Pse në këto raste kanë dështuar politika dhe drejtësia, kjo nuk është e çuditshme, por, pse deri më sot, askush nga elita klasës akademike “çile guri gojën”?!

-Kjo është tejet brengosëse, e turpshme dhe për çdo gjykim, të harrohen heronjtë e Kosovës, të cilët flijuan jetet e tyre për lirinë e Kosovës! – Ku është ndërgjegjja, pse elita akademike qe 20 vjet nuk kërkon drejtësi për zbardhjen e këtyre rasteve nga ana e shtetit shqiptar, ose nga institucionet ndërkombëtare?!

Deshi apo nuk deshi, drejtësia e Shqipërisë, duhet të flasë, sepse vrasjet e tilla nuk janë vetëm çështje e brendshme e Shqipërisë, apo e Kosovës, por janë të sanksionuara edhe me të drejtën ndërkombëtare sipas së cilës mbajnë përgjegjësi pushtetarët e këtyre dy shteteve nëse nuk zbardhin krimet e tilla të terrorizmit.

Duke qenë se, Ilir Konushevci dhe Ahmet Krasniqi janë heronjë të shpallur nga Kosova dhe të dekoruar nga Shqipëria, lind pyetja, si është e mundur, që të mos kërkohet zbardhja e vrasjes së tyre në Shqipëri(1998), duke qenë se nuk jetojmë në kohën e egërsisë dhe të fiseve mbase Shqipëria është shtet i mirëfilltë, që ka ligje dhe kushtetutë të veten?

Pavarësisht nga kalkulimi i “hesapeve” të politikës së pushtetarëve të Shqipërisë dhe të Kosovës, klasa akademike shqiptare, si dhe çdo shqiptar ka të drejtën morale dhe ligjore ta ngrejë zërin, duke kërkuar nga drejtësia e shtetit shqiptar zbardhjen e ratsve tragjike të heronjve të Kosovës, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi.

Duke qenë se ne nuk jemi as gjykatës, as investigues e as avokatë, e drejta jonë morale dhe ligjore si pjesëtarë të shoqërisë shqiptare, është të kërkojmë drejtësi për viktimat e terrorizmit politik, Ilir Konushevci, Hazir Mala dhe Ahmet Krasniqi, sepse është e turpshme, absurde, amorale, antiligjore, antikushtetuese dhe antihumane, që në kohë paqeje, të mos ketë Drejtësi për këta heronj të Kosovës, të cilët flijuan jetët e tyre për linë e Kosovës.

Veç tjerash, nëse Shqipëria hesht edhe më tej, duke mos zbardhur krimet e theksuara ndaj këtyre dëshmorëve të Kosovës, atëherë, pa dyshim se, do t’i mbetet borxh historisë kombëtare shqiptare dhe drejtësisë, si dhe do të përballet me pengesat dhe me vështirësitë për të hyrë në Bashkimin Evropian (BE), i cili nuk pranon shtete me bagazh të një hipoteke të tillë të terrorizmit politik, pavarësisht se kush dhe, për çfarë interesash fshihet pas tij, edhe pse kanë kaluar jo më pak se 20 vjet (1998-2018)

Korrupsioni është një e keqe e madhe në jetën politike, shtetërore dhe shoqërore, në Kosovë dhe në Shqipëri. Institucionet shtetërore, kombëtare dhe vendore, ekonomia, arsimi, para së gjithash arsimi i lartë, shëndetësia, madje edhe institucione shkencore e artistike kombëtare janë vatra të korrupsionit politik dhe ekonomik.

Oligarkia sunduese, oligarkët e lartë dhe vendorë, janë kampionët e korrupsionit. Ata janë të pandëshkueshëm pavarësisht sa marrin mito, pavarësisht sa plaçkisin e sa rrëmbejnë, pavarësisht sa vjedhin, pavarësisht sa shkelin Kushtetutë e ligje, sa kapin shtet, prokuror, gjyqësor. Në vend të tyre për mito, për korrupsion prej njëqind, njëqind e pesëdhjetë a dyqind eurosh ndëshkohen ndonjë mësues, ndonjë profesor, ndonjë mjek, ndonjë polic, ndonjë individ tjetër duarshkurtër, por jo ata, duartgjatëgishtore të të cilëve kapin pamatshëm shumë.

Korrupsioni është një e keqe aq e madhe saqë sociologë, psikologë dhe politikologë të pavarur a servilë e quajnë kancer i shoqërisë. Ku lulëzon korrupsioni s’mund të ketë demokraci, thonë ata.

Korrupsioni në Kosovë ka shtrirje kohore më të gjatë se në Shqipëri. në Kosovë korrupsioni ishte shumë më pak i ndëshkueshëm se në Shqipëri në radhë të parë sepse rendi politik shoqëror në Jugosllavi, e kjo do të thotë edhe në Kosovë, ishte më “liberal” në përgjithësi, prandaj ishte më liberal edhe ndaj korrupsionit. Por, edhe në Shqipëri, menjëherë pas rënies së komunizmit, korrupsioni do të fillojë të lulëzojë shpejt. Partitë e reja, të djathta e të majta, që do të krijohen në Shqipëri dhe në Kosovë, do t’i frymëzojnë në mos jo të gjithë, së paku një numër të dukshëm të udhëheqjeve të tyre, që të mendojnë jo vetëm se si ta bëjnë politikën, por edhe sesi të përfitojnë materialisht për mirëqenien e shtuar të familjeve të tyre e dikur edhe të të afërmve, miqve e bashkëpartiakëve të tyre. Frytet e punës së tyre, pasuritë e tyre do të dëshmojnë se parim i politikës së tyre është bërë thënia: njëherë vjen vera kah dera. Dhe, këtë verë që u ka ardhur do të bëjnë çmos që ta shfrytëzojnë në çdo mënyrë, pa zgjedhur mjete, në terr, në mjegull e në dritë.

Në Kosovë në atë kohë, mbas krijimit të partive të reja, ishte një parti, ishte Lidhja Demokratike e Kosovës, që kishte shumë anëtarë, që në të vërtetë kishte trashëguar gjithë anëtarët e Lidhjes së Komunistëve të Kosovës, që dinin mirë se çka krejt mund të bëhej e çka s’mund të bëhej, s’duhej të bëhej! Por ata dinin mirë edhe se si mund të bëhej ajo që ndalohej të bëhej. Që prej ditëve të para të krijimit të saj, Lidhja Demokratike e Kosovës ishte një parti e qulltë që luante një rol kryesisht të zbehtë opozitar ndaj Partisë Socialiste të Serbisë në krye me Sllobodan Millosheviqin, që bëhej e aftë kur ishte fjala për përdorimin shumë duarlirë të pasurive që i kishte përdorur Lidhja e Komunistëve. Për shkak të gjendjes politike në të cilën gjendej Kosova atëherë, për shkak të dhunës e të terrorit të regjimit të Millosheviqit, shqiptarët i shikonin plotësisht të heshtur disa sjellje, veprime, vendime të LDK-së, që ishin plotësisht korruptive, dhe ishin ashtu korruptive sepse shfrytëzoheshin për privilegje të papranueshme, të ndëshkueshme të njerëzve kryesorë të kësaj Partie qoftë në udhëheqjen qendrore, qoftë në udhëheqjet e disa organizatave të saj bazë nëpër komuna. Sjelljet dhe veprimet korruptive në Kryesinë dhe në Këshillin e Përgjithshëm të LDK-së, të mbuluara me propagandë qesharake atdhetare, do të ndikojnë që populli të bëhet jo vetëm i mënjanërishëm (indiferent), por, kur e kur, një pjesë e dukshme e tij, edhe fare mirëkuptues ndajkorrupsionittë asaj Partie pavarësisht çfarë përmasash dhe çfarë pasojash do të mund të kishte ai.

Me pasurimin e lehtë e të shpejtë, në të vërtetë me pasurimin misterioz të disa anëtarëve të LDK-së, me pasurimin e disa të tjerëve me ndihmën, a më mirë të thuhet me ndërmjetësimin e disa zyrtarëve serbë në Kosovë dhe në Serbi, me shitjen e dëshmive të shkruara një numri të madh të rinjve tanë me të cilat dëshmohej se ata detyrohen të emigrojnë prej Kosovës sepse rrezikohen prej rekrutimit në Armatën Jugosllave, më vonë serbo- malazeze, me blerjen e shtëpisë së kryetarit të LDK-së me trepërqindëshin e dhënë për arsimin prej qytetarëve si dhe me privilegje e lukse të ndryshme të disa zyrtarëve të kësaj partie në kushte të pushtimit, në të vërtetë do të fillojë “popullorësia” e korrupsionit në partitë tona dhe më vonë, pas çlirimit, në shtetin e Kosovës!

Në të vërtetë historia e turpshme e korrupsionit në Kosovë fillon me sjelljet korruptive dhe me korrupsionin e kryetarit të Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe suitës së tij, që u kishte rënë në sy edhe diplomatëve amerikanë.

Me kohë korrupsioni do të bëhet sistem si në Kosovë ashtu edhe në Shqipëri. Vetëm kur korrupsioni bëhet përbërës sistemor, i “ligjshëm”, i rendit politik shoqëror dhe kushtetutar juridik mund të ndodhë pasurimi i njerëzve politikë për një vit a disa vjet pa qenë të ndëshkueshëm, siç ka ndodhur në Kosovë e në Shqipëri.

Fuqitë pushtetore, duart e gjata dhe mendjet e shkurtra të një numri pushtetarësh, qendrorë dhe vendorë, do ta kenë fjalën e parë dhe të fundit gjatë vendimmarrjeve në të gjitha fushat e jetës: në punësim, në përparim individual e kolektiv, në shpërblim e çmim në administratën qendrore e komunale, në diplomaci, në ekonomi, në arsim, në shëndetësi, në kulturë, në shkencë, në sigurim e polici, në gjyqësor, në ndërtimtari, në shitblerje të pasurive të përbashkëta, kombëtare. E të tjera. E të tjera të ngjashme e të pangjashme.

Edhe fondet e ndryshme, kombëtare e ndërkombëtare, edhe huamarrjet e huadhëniet, edhe tenderët, dikur të quajtura konkurse – të gjitha këto, shumë të nevojshme për zhvillimin e Kosovës dhe të Shqipërisë, do të bëhen lëndë e madhe, e shtrenjtë, për të cilën do të vendosë fuqia ndikuese, madje, vendimmarrëse e heronjve shtetërorë të korrupsionit.

Është edhe një e mirë tjetër e përgjithshme, shumë e rëndësishme për zhvillimin e Kosovës dhe lulëzimin e korrupsionit – investimet e të gjitha prejardhjeve. Dhe, siç thuhet, në këtë fushë do të lulëzojë një korrupsion i dyanshëm: korrupsioni i heronjve vendorë dhe korrupsioni i heronjve ndërkombëtarë, kryesisht evropianë, me punë koloniale në Kosovë!

Po burimi më i frytshëm i korrupsionit janë të ashtuquajturit tenderë prej komunistëve të quajtur konkurse. Aty korrupsioni jepet e merret në mënyra vështirë të zbulueshme sepse jepet e merret kryesisht pa dokument të shkruar dhe kryesisht me para në dorë. Për këtë arsye zyrtarët e ndryshëm qoftë edhe drejtorët e vegjël, posa ulen në karrigen që u dhurohet, e para që bëjnë është shpallja e tenderit në qoftë se u është dhënë ajo mundësi! Tenderët në Kosovë e në Shqipëri shumë zyrtarit ia kanë bërë fytyrën zift përgjithmonë.

Të gjitha këto janë forma të korrupsionit të paligjshëm, ilegal. Por, në Kosovë dhe në Shqipëri do të lulëzojë dhe një lloj korrupsioni, që mund të quhet i ligjshëm, legal! Në këtë korrupsion të ligjshëm, legal bëjnë pjesë privilegjet e ndryshme që kryetarët e ndryshëm, më së pari ata të kuvendeve e qeverive, i krijojnë vetes e, pastaj, edhe disa të tjerëve: ministrave, zëvendësministrave, deputetëve, sekretarëve e sekretareshave, këshilltareshave, këshilltarëve e zëvendëskëshilltarëve, ambasadorëve, diplomatëve të tjerë, shefave, drejtorëve, bordexhinjve e sa të tjerëve. Rrogat e tyre palejueshëm të larta, si të mos ishin Kosova dhe Shqipëria, të varfra siç janë! Pensionet palejueshëm të larta të të gjithë këtyre zyrtarëve në krahasim me pensionet e kolegëve të tyre, fjala vjen, në universitetet publike! Ushtrimi i disa punëve njëkohësisht! Pjesëmarrja në disa këshilla drejtues njëkohësisht, por kryerja e punëve në disa prej tyre jo vetjakisht po përmes asistentëve! Sigurimi i titujve të ndryshëm në bazë të konfliktit të interesit! E të tjera. Shembulli më neveritës për arritjen e titujve më të lartë shkencorë në sajë të konfliktit të interesit është kryeministri i sotëm i Kosovës i cili, megjithëse analfabet i shkencës, por duke qenë kryetar i kryeqytetit të Kosovës, i Prishtinës dhe, njëkohësisht, kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës, në sajë të servilizmit të ushtruar në mënyrë shkollore në kohën e pushtimit serb të grupit privatizues të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, do të bëhet anëtar korrespondent e, mandej, edhe anëtar i rregullt i kësaj Akademie: i Akademisë së Shkencave e Arteve të Preshevës!

Korrupsioni në Kosovë dhe në Shqipëri do të bëhet lehtë i dukshëm dhe lehtë i prekshëm. një numër i njerëzve të politikës do të pasurohen shumë, shumë dhe do të pasurohen lehtë e shpejt, kush për një, kush për dy, kush për tri e kush për pesë a dhjetë vjet. Ata do të mund të quhen pasunarë të mëdhenj në Kosovë e në Shqipëri, pasurinë e të cilëve, të luajtshme e të paluajtshme, do ta përbëjnë: shtëpi të mëdha, luksoze, në të cilat do të jenë të instaluar edhe ashensorë, shtëpi, me shumë tokë – ara, livadhe, male, shumëhektarëshe, që prej fqinjëve quhen ferma, ndërtesa me shumë banesa të shitura a të dhëna me qira, banesa të ndryshme – deri në shtatë banesa të blera, në disa ndërtesa, që jepen me qira, hotele, motele,restorante, kafiteri, pompa të benzinës, ara e livadhe shumëhektarëshe, shitore, klube sportive, në të cilat zyrtarët zakonisht janë aksionarë, miliona euro, dollarë a frangazvicerane të deponuara në banka të jashtme me emrat e ndonjërit prej familjarëve a të kujt tjetër më shpesh se në emrin e vet apo, mund të jetë, edhe të huazuara me fajde osetë varrosura në oborret e shtëpive, të kasolleve apo në arat e livadhet afër shtëpisë!

Heronjtë e korrupsionit nuk janë pasuruar vetëm në mënyrat e sipërpërshkruara shkurtimisht vetëm mbasi janë bërë të pushtetshëm. një numër i tyre janë pasuruar edhe para se të pushtetoheshin dhe janë pasuruar kështu, para se të pushtetoheshin, duke keqpërdorur, e thënë shkurt shqip, duke vjedhur e plaçkitur, ata që e kishin këtë mundësi, tre përqindëshin e “qeverisur” prej ministrit të financave në Qeverinë e Bujar Bukoshit – ata të Lidhjes demokratike të Kosovës dhe fondin Vendlindja thërret – ata të udhëheqjeve të mëvonshme të partive politike të krijuara prej pjesëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe FARK-ut!

Megjithëse janë krijuar disa struktura që kanë për detyrë të hulumtojnë korrupsionin, janë krijuar prej pushtetit apo janë vetëkrijuar, farë rezultatesh deri tani ato nuk kanë dhënë dhe, sipas të gjitha gjasave, nuk do të japin. Në sajë të “hulumtimeve” të tyre janë ndëshkuar për korrupsion disa mësues, disaprofesorë, disa mjekë, ndonjë laborant, ndonjë ndihmësmjek, ndonjë nëpunës i vogël, por asnjë zyrtar i lartë! As anëtarët e këtyre organeve, as prokurorët, as gjykatësit nuk i lejojnë vetes të merren me heronjtë e korrupsionit!

Pse nuk i lejojnë vetes të merren me ta? Përgjigjja më e shpeshtë që dëgjohet në opinion është: sorra sorrës nuk ia nxjerrë sytë! Nuk është kjo e gjithë përgjigjja, thonë disa të tjerë. Anëtarët e atyre këshillave, ata prokurorë e gjyqtarë, të zgjedhur edhe ata nga vija partiake, nuk merrem me hulumtimin e pasurisë së heronjve të korrupsionit sepse e dinë se çka do të mund t’u ndodhë mandej, mbas hulumtimit të këtillë!

Siç mund të shohim dhe siç mund të dëgjojmë në televizione dhe siç mund të lexojmë në disa gazeta, korrupsioni është fjalë që e përdorin shumë shpesh edhe heronjtë e korrupsionit. duke e përdorur aq shpesh këtë fjalë të mallkuar ata duan t’i krijojnë bindjen opinionit: e para, se sa shumë u vjen keq pse në Kosovë ka korrupsion dhe, e dyta, se sa shumë janë duke e luftuar korrupsionin – me fjalë, që vetë e kanë bërë sistem!

Por, siç dihet, korrupsioni nuk luftohet me fjalë. Sikur korrupsioni të parandalohej, të pakësohej, të mënjanohej, të zhdukej me fjalë, me fjalë të qytetarëve më shumë se të pushtetarëve, atëherë Kosova dhe Shqipëria do të bëheshin shembulli më i shkëlqimtë prej të cilit do të mësonin vendet e tjera se si, me çka, në çfarë mënyrash, mund të çliroheshin prej kësaj të keqeje, që është bërë sëmundje e veçantë, e madhe, e vendeve të prapambetura në Ballkan, në Afrikë, në Azi dhe në Amerikën Latine. Kosova dhe Shqipëria nuk mund të bëhen shembull i tillë i luftës së suksesshme ndaj korrupsionit sepse, siç u tha, korrupsioni këtu është ngritur në sistem.

Sikur korrupsioni në Kosovë dhe në Shqipëri të mos ishte ngritur në sistem, sikur këtu disa trajta të korrupsionit të mos ishin legalizuar, sikur korrupsioni këtu diku-diku të mos mbulohej me ligje e vendime, kurse gjithkund me heshtje zyrtare, nuk do të ndodhte që Kuvendi i Kosovës, fjala vjen, ta dëgjojë i heshtur, pa reaguar fare, edhe pse është financues i drejtpërdrejtë i saj, informatën e paraqitur në mbledhjen e tij, se në Akademinë e Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, më saktë të thuhet në Akademinë e Shkencave e të Arteve të Preshevës, prej gjithsej njëzet e katër anëtarëve korrespondentë dhe të rregullt, dymbëdhjetë janë udhëheqës kryesorë të një partie –të Lidhjes demokratike të Kosovës dhe të partisë satelite e saj – të Partisë Fshatare të Kosovës, të futur në Akademi në kohën e dhunës e të terrorit të regjimit të Sllobodan Millosheviqit në Kosovë – disa prej tyre, kurse disa të tjerë – menjëherë pas luftës. Domethënë: si ata liderë (prijës) të Lidhjes demokratike të Kosovës ashtu edhe ata liderë (prijës) të Partisë Fshatare të Kosovës, pavarësisht a janë futur në Akademi në kohën e dhunës e të terrorit të Sllobës, Sllobodanit, a në kohën e sundimit të LDK-së ata janë bërë akademikë në bazë të konfliktit të interesit, kurse para luftës, në kohën e Millosheviqit, janë bërë akademikë edhe më turpshëm!

Sikur korrupsioni të mos ishte bërë sistem në Kosovë nuk do të mbetej pa e dënuar, rëndë, njëri prej ishëve, njëri prej ish-kryetarëve të Kuvendit të Kosovës, i cili aq shumë e kishte stolisur me korrupsion kryetarllëkun e tij. institucioni i quajtur Auditori gjeneral do ta konstatojë në të ashtuquajturin draft- raportin e tij në vitin 2005 se ky kryetar i Kuvendit të Kosovës, me mjete të Kuvendit të Kosovës, kishte bërë ç’ka s’kishte bërë: kishte ndrequr dhëmbët e vet, kishte blerë syze, kishte paguar kaftjalle, dreka, darka e argëtime në restorante të ndryshme të Kosovës, kishte blerë dy gjeneratorë të mëdhenj – njërin për shtëpinë e tij në Prishtinë, kurse tjetrin për vilën e tij në Brezovicë, kishte paguar servisimet e këtyre gjeneratorëve, u kishte blerë rroba pjesëtarëve të stafit të tij personal, u kishte blerë rroba pjesëtarëve të stafit të Kuvendit, u kishte blerë veshje dhe mbathje sportive grave të stafit administrativ! Ky i ashtuquajturi Auditor gjeneral e paraqet në atë draft-raportin e tij edhe korrupsionin e këtij kryetari të Kuvendit të Kosovës e të personelit të tij në blerjen e veturës së blinduar, misteri blerës i së cilës nuk është sqaruar plotësisht kurrë, edhe në tenderimet e ndryshme për ndërtimin e Vilës “madhështore” në Gërmi, në të cilën, si shpresohej, do të çlodheshin e do të zbaviteshin përfaqësuesit më të lartë të Presidencës, të Kuvendit, të Qeverisë, të ministrive, të Prokurorisë, të Gjykatave, të Policisë, të Sigurimit e të Akademisë së Shkencave e të Arteve të Kosovës, që edhe më tej po funksiononte si të ishte Akademi e Shkencave dhe e Arteve e Preshevës!!!

Sikur korrupsioni të mos ishte bërë sistem, sikur institucionet politike e shtetërore të Kosovës të donin ta luftonin korrupsionin, atëherë hapi i parë i bërë në këtë luftë kundër sëmundjes më të rëndë, më infektuese dhe më komprometuese të shtetit të Kosovës do të ishte nacioalizimi i shtëpisë së ish kryetarit të Lidhjes demokratike të Kosovës dhe “president” i Kosovës nën dhunën dhe terrorin e regjimit të Sllobës, Sllobodan Millosheviqit, Ibrahim Rugovës – nacionalizimi i kësaj shtëpie prej shumë qindra metra katrorësh, të blerë e të rishtuar me dinarët dhe markat e zhvatura prej fukarenjve shqiptarë në Kosovë apo të ikur në Evropë! Por, jo, të korruptuarit nuk do ta nacionalizojnë shtëpinë e bërë me korrupsion të prijatarit të korrupsionit në Kosovë, për korrupsionin e të cilit një diplomat amerikan do të thotë se mund të mësohet sa duhet sidomos në Uashington.

Por jo, jo, pallatin e madh të Ibrahim Rugovës të ndërtuar e të rishtuar me korrupsion të madh, nuk do ta nacionalizojnë pushtetarët e korruptuar dhe nuk do ta nacionalizojnë sepse mandej do të detyroheshin t’i nacionalizonin të gjitha pronat e patundshme të vetes dhe të tjerëve të krijuara ashtu, me korrupsion të madh.

Sikur korrupsioni të mos ishte bërë sistem nuk do të ndodhte që ministri i Kulturës, Rinisë dhe Sporteve të Kosovës të shkonte në tetor të vitit 2016 në fakultetin filologjik ku edhe është pedagog e të kërkojë prej Këshillit Mësimor që ta propozojë kandidat për anëtar të Akademisë së Shkencave e të Arteve të Kosovës, thuajse s’kishte dëgjuar kurrë se privilegjet e sendërtuara në bazë të konfliktit të interesit përbëjnë korrupsion të rëndë në çdo vend demokratik përpos në këtë demokracinë tonë totalitare që zbatohet si demokraci skllavopronare!

Sikur korrupsioni të mos ishte bërë sistem në Kosovë e në Shqipëri nuk do të ndodhte që shumica e qytetarëve të dinë se cilët janë të korruptuarit e posteve të larta politike e shtetërore e këtë të mos e dinë dhe të mos marrin masa kundër tij ata që janë caktuar për ta ditur dhe ata që janë caktuar për të marrë masa kundër tij!

Peshqit e mëdhenj, ndërkaq, janë të pakapshëm në ujërat e turbullta të korrupsionit-sistem. Si të mos jenë? Po ata janë të mbrojtur jo vetëm prej organeve të tyre, por edhe prej pushtetit të tretë – gjyqësor. Kështu, fjala vjen, para afër dy vjetësh, kur flitej për pasuritë, firmat, fermat dhe “aksionaritë” e kryeministrit të sotëm të Kosovës, një prokuror, i lartë, nuk më kujtohet vetëm i kryeqytetit apo i krejt Kosovës, doli në televizion e tha: “është e vërtetë se janë të dyshimtë disa ministra dhe zëvendësministra, por nuk është i dyshimtë kryeministri!” Kur e dëgjova këtë deklaratë të këtij prokurori m’u kujtuan prokurorët në ish Jugosllavinë, prandaj edhe në ish-Kosovën socialiste vetëqeverisëse, në të vërtet neostaliniste, kur ata, prokurorët, na tregonin se sa të ndëshkueshëm ishin studentët e të gjithë të rinjtë që merrnin pjesë në demonstratat kundër dhunës e terrorit të regjimit të Millosheviqit e se sa të merituar ishin zyrtarët që çonin policinë kundër tyre dhe intelektualët që i dënonin si armiqësore dhe kontrarevolucionare kërkesat e tyre për Kosovën Republikë.

Si, atëherë, mund të luftohet korrupsioni?

Si të gjitha të këqijat e tjera politike e shoqërore, ashtu edhe e keqja e quajtur korrupsion mund të luftohet, mund të pakësohet, mund të parandalohet në qoftë se nuk mund të zhduket plotësisht, njëherë e përgjithmonë, në një mënyrë të provuar në disa vende të tjera jo vetëm në kontinentin evropian dhe kjo mënyrë quhet hulumtim i pasurisë së të pasuruarve lehtë e shpejt për një vit apo për disa vjet. E para, do të duhej të miratohej ligj,ligj përkatës për hulumtimin e prejardhjes së pasurisë. E dyta, do të duhej të krijohej institucion përkatës për atë hulumtim të pasurisë, që e bën të mundshëm miratimi i ligjit në fjalë. E treta, pasuria e krijuar në mënyra të paligjshme, fshehurazi, mistershëm, me mjete të palejueshme, në mënyra që quhen korruptive, duhet të shpallet e paligjshme dhe të nacionalizohet. E katërta, të pasuruarit në atë mënyrë, të cilëve u nacionalizohet pasuria, duhet të dënohen prej gjykatës përkatëse.

Nuk ka dyshim se në këtë mënyrë do të krijoheshin pengesat ligjore dhe morale që njerëzit, të cilët shkelin Kushtetutë e ligj, skrupuj e moral shoqëror, të pasurohen lehtë e shpejt, me mjete të palejuara, në mënyra korruptive.

Por, që të krijohen bazat ligjore për luftën kundër korrupsionit, shteti duhet të jetë shtet i së drejtës, çka, mjerisht, njëqind e një herë mjerisht, nuk është ende Kosova.

Ne qytetarët, ne, sovrani, jemi fajtorë, pse korrupsioni në Kosovë dhe në Shqipëri është e keqe aq e përshtrirë, aq e madhe aq sa zyrtarë të lartë të Bashkimit Evropian e kanë quajtur korrupsion pandemik.

Siç dihet, siç flitet e siç shkruhet qindra vjet në Evropë, vlerat e së cilës aq shpesh i theksojmë, qytetarët e jo institucionet shtetërore janë bartës burimorë të sovranitetit. Për këtë arsye kur institucionet veprojnë keq dhe korruptohen apo nuk veprojnë si duhet dhe e lejojnë korrupsionin, qytetarët duhet të reagojnë, të reagojnë duke kërkuar të çlirohen shoqëria e shteti prej tyre: prej përfaqësuesve të korruptuar të këtyre institucioneve të korruptuara.

Kot flitet për korrupsionin, kot quhet pandemik, kot harxhohen fjalë për luftën kundër korrupsionit në qoftë se nuk krijohet ligj dhe nuk krijohen kushte për hulumtimin e pasurive të pushtetarëve më të lartë politikë e shtetërorë dhe në qoftë se pasuria e krijuar me korrupsion duke u shfrytëzuar pozitat politike e shtetërore nuk sekuestrohet.

Marrë nga libri “Pushteti i korruptuar-protagonistët dhe viktimat“. 2016

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Të mendosh (pse e shkruaj këtë letër) është një trajtim eksperimental i sasive të vogla të energjisë, ashtu si një gjeneral që lëviz figura miniaturë mbi një hartë para se me vu trupat e tij në veprim.

***

Nuk pritet që politik-bërësit analfabetë shqipfolës të heqin dorë vullnetarisht nga interesat vetjake dhe punojnë për të mirën e vendit, qysh e kanë obligim. Ata do të vrisnin edhe prindërit e vet nëse ua rrezikojnë interesat e tyre. Prandaj, kur e dimë se me çfarë krijesash kemi të bëjmë, lypset mobilizuar opinionin publik për t`i neutralizuar ata bastardë me defekte të bashkëlindura të trurit. Natyra ka gabuar rëndë që i ka lindur, është dashur t`i abortojë.

Gati e gjithë ajo tufë e madhe bagëtish në Shqipëri, Kosovë, FYROM-it dhe trojet tjera, janë një kastë e të korruptuarve, të lidhur me krimin e organizuar. Vasal, sidomos të atyre barbarëve grekë dhe serbë; ndryshe, pelegrinazh fals që me flamujt, uniformat dhe armët luftarake të tyre, hyjnë pa leje në trojet tona. Dhe, terrorizojnë jugun e Shqipërisë dhe Veriun e Kosovës. Por edhe shkelin mbi dinjitetin tonë kombëtar. Ndërkaq, dylberët tanë heshtin. Ose rreshtohen pas tyre. Të gjithë. Pozitë e opozitë. O fëmijë të brezit të errët, o pemë të rënë nga drunjtë e gjymtuar!

T’i kthejmë Kombit krenarinë e qenies së vet të papërsëritshme.

Mercenarët shqipfolës janë krijesa të mjerueshme, të shitura, pa ndjeshmëri për popullsinë e tyre, dhe ata kanë humbur të gjithë kuptimin e shëndoshë dhe nuk kanë një perceptim të plotë të realitetit! Ata me decenie po varfërojnë, terrorizojnë, vjedhin, copëtojnë, poshtërojnë, shesin dhe shkatërrojnë në tërësi atdheun e përbashkët tonin, që nuk do të trashëgohet nga brezat e ardhshëm të shqiptarëve por nga pushtuesit gjakatarë, nëse nuk i arrestojmë sa më sa më shpejt të jetë e mundur. 

Shqiptarëve autokton u grabitet atdheu, gjuha, kultura, e ardhmja dhe trashëgimia, nga udhëheqësit e tyre, të cilët në lidhje me armikun vuajnë nga kompleksi i vlerës së ulët. Për të mirën e Mesjetës, barbarizmit, terrorizmit dhe mosfunksionimit. Një sistem i përhapur dhe i korruptuar, i cili në dy deceniet e fundit është bërë një sëmundje që importon kancer. Një shtet krejtësisht i çmendur dhe surrealist. Një gjendje krejtësisht e çmendur dhe joreale. Ndërsa situata është përshkallëzuar pothuajse jashtë kontrollit, në një projekt transformimi ideologjik dhe megalomani, pa procesin demokratik ose ankorimin, është koha e duhur të çlirohemi nga shkaktarët e së keqes.

Njeriu pa emocione, nuk mund të luftojë për asnjë ide; për të luftuar është e domosdoshme të duam atë për të cilën luftojmë, dhe të urrejmë atë kundër së cilës luftojmë. 

***

Si do të vepronin shtetet tjera (normale) evropiane nëse do të kishin një krizë serioze të brendshme?

Ajo që njerëzit mendojnë dhe bëjnë privatisht është një çështje për individin. Nëse njerëzit duan të jenë naiv pavarësisht nga të gjitha rrethanat e jashtme që tregojnë se duhet të jenë vigjilent ose kritik, askush nuk mund t’i ndalë ata.

Është për individin të zgjedhë, por është edhe individi i cili duhet të marrë përgjegjësinë në kuptimin e pasojave që një përçmim i tillë i hapur ose mohimi i realitetit nënkupton. Ata janë një rrezik për veten e tyre.

Megjithatë, nëse shtetet udhëhiqen nga njerëz naiv dhe të thjeshtë, shpesh në një mënyrë spekulative, manipuluese ose cinike, mund të kenë pasoja serioze për një komb të tërë. Ata janë një rrezik për shoqërinë.

Në rastin më të keq, ajo (shoqëria) mund të hapet për krime shpërthyese, anarki, luftë civile ose luftë në shkallë të gjerë me vendet fqinje. Nëse mediat dhe politikanët, insistojnë në një mënyrë jo-morale dhe cinike, që shoqëria kolektivisht të shtyhet në një mohim të realitetit në emër të një lehtë-besimi, nuk ka asnjë mënyrë tjetër rrugëdaljeje përveçse policia, udhëheqësit e ushtrisë dhe shërbimet e sigurisë ta thonë (bëjnë) të veten. Kjo është kur fusha e tyre e ekspertizës dhe kompetencës janë aktualizuar. Ajo në fakt është një pjesë e kontratës që ata kanë hyrë. Dhe ata duhet ta bëjnë këtë para se të ndodhë fatkeqësia, jo shumë kohë më pas. Fakti është se është detyra e tyre e dënuar të paralajmërojnë, pavarësisht nëse ata guxojnë apo jo. Megjithëse një gjeneral ose udhëheqës policor shkarkohet për të treguar të vërtetën, është më mirë që ai të marrë ngarkesën. Me sa duket, shumë prej tyre edhe e kanë bërë atë. Ata u hoqën nga sistemi i karrierës, sepse ata atdhedashës, për shkak të qëndrimit mirëdashës, të përgjegjësisë për popullin dhe vendin e tyre, si dhe besnikërinë ndaj pozitës së tyre, e hoqën tehun nga goja. Unë e di se është e lehtë të thuhet kjo, dhe unë nuk dënoj asnjë prej zotërinjve në një pozicion të lartë që nuk guxon, por asnjë nga këto nuk ndryshon parimin e asaj që kam shkruar këtu. Le të filozofojmë pak mbi temën. Cila është më logjike apo heroike? Të sakrifikosh në kohë paqeje për të shmangur një katastrofë ose për të sakrifikuar në kohë lufte kur katastrofa tashmë ka ndodhur? A nuk kërkon një guxim më të madh nga një njeri për të shpëtuar kombin nga shkatërrimi para se të vijë, pavarësisht çnderimit dhe shqetësimit afatshkurtër ose afatgjatë, sesa të japë jetën e tij në veprim të vërtetë lufte? Natyrisht, është gjë e keqe për t’i vënë këto dy skenarë kundër njëra-tjetrës, sepse të dyja veprimet janë heroike në kohën dhe rolin e tyre, por unë megjithatë ende e bëj këtë për të ilustruar një poen. Natyrisht, ka edhe një ushtar apo civil që jep jetën e tij në luftime heroike për të shpëtuar të tjerët. Por ama kur është fjala për ata njerëz që janë ulur në majë të piramidës dhe kanë më shumë shikueshmëri dhe njohuri, ata duhet të veprojnë në kohë. Një vendim i tillë kërkon burrin e vet. Guximi dhe trimëria prej kohësh nuk është më një virtyt që është vendosur lartë në ideologjinë e shtetit shqiptar dhe mentalitetin e shqiptarëve.

Është një nder më i madh për një njeri që (nëse është e mundur) të drejtojë anijen larg nga një fatkeqësi që shihet qartë se qëndron atje përpara, sesa të tregojë guxim pasi qëllimisht ose pa ndërprerje e ka drejtuar atë në ujërat e papastra, ndërkohë që një stuhi ishte në rrugën e saj.

Ashtu si ushtarët profesionist që e dinë se ata mund të rrezikojnë jetën e tyre dhe të vriten në luftë, edhe udhëheqësit e forcave të mbrojtjes dhe të sigurisë duhet të jenë të gatshëm të sakrifikojnë vendet e tyre të punës dhe emra të mirë dhe reputacion në kohën e paqes, për të shpëtuar vendin e tyre. Nëse pas kësaj, popullata pasive-indiferente ose politikanët e pandërgjegjshëm vazhdojnë t`i injorojnë paralajmërimet e tyre, të paktën askush më vonë nuk mund t`i fajëson për moszbatim të detyrës udhëheqësit që morën përgjegjësinë për të mirën e atdheut. Pastaj nuk kanë gjak të pafajshëm në duart e tyre. Asnjë djalë ose vajzë, nëna ose baballarë, gjyshe apo gjyshër nuk do të flijohet në paqe apo kohë lufte nga politikë-bërësit e çmendur të pavetëdijshëm ose nga politikanët vetë-respektues dhe vetë-mohues, banal, të gërditshëm dhe patetik, të cilët tërësisht injorojnë ose fshijnë të gjitha sinjalet e dukshme të rrezikut. Edhe sikur t`i kishin qëllimet e mira nuk mund t’i justifikojnë ato.

Ish ligjëruesi i Katedrës së Historisë, Enver Hoxhaj, i cili brenda një viti akademik nuk gjente kohë të vinte jo më shumë se katër a pesë herë në ligjërata, humbje që na kushtoi ne studentëve, edhe atë  duke vrapuar pas karrierës së tij politike, tashmë një politikani që din ti jep “kritika” edhe shteteve evropiane. Deklarimet kontroverse të ditëve të fundit rreth deklarimit për heqjen e vizave se “Nëse s’jepen, atëherë ka islamofobi dhe ka albanofobi nga BE-ja”, janë për tu shqetësuar dhe për më tepër për të treguar se në çfarë gjendje është diplomacia jonë. Se dikur ishte vet Ministër i Jashtëm dhe që shumë (s)ka pasur suksese në këtë punë e ka dëshmuar koha. Tani skena politike në Kosovë ka sjell në politikën e jashtme një person që vetëm diplomacinë mund ta ketë ëndërr dhe dëshirë, por, gjithsesi i mirë do të ishte për të shkuar si ambasador në shtetet afrikane apo arabe dhe assesi si Ministër i Jashtëm i shtetit tonë kur dihet se subjektiviteti ndërkombëtar i Kosovës është drejtpërdrejt i lidhur me shtetet perëndimore-krishtere.

Sjellja e Behxhet Pacollit si ministër, që nëpër takimet e jashtme më shumë lobon për interesa personale ekonomike të bizneseve të veta se sa për çështjen e Kosovës, si dhe mundësinë që qendrat universitare ti kthej në  qendra religjioze, ka bërë diplomacinë e shtetit tonë në këtë gjendje që e kemi. Kjo nuk është vetëm dobësi e një “Pacolli” të quajtur deri më tani si person me preferenca të hapura orientale por, është një hendikep i një vizioni të qartë i gjithë skenës politike të Kosovës, që nuk e kanë të qartë rrugën drejt BE-së si dhe ajo që është më kryesore të kuptuarit se jetojnë në një kontinent evropian dhe se dielli për ta lind nga perëndimi ashtu sikur dikur e përkufizonin rilindasit tanë.

 Ky vizion politik i skenës politike të Prishtinës ka bërë që sot më e rëndësishme tek një shumicë e rinisë shqiptare të jetë fjala e një imami se ajo e një mësuesi, dhe tani së fundmi që po deklarohen disa politikan të Prishtinës se do ta shqyrtojmë qasjen ndaj BE-së, tregon jo seriozitetin e rrugës së tyre të ndjekur ndaj BE-së. Duhet kuptuar skena politike e Kosovës se rruga drejt BE-së, nuk është rrugë që ne mund të bëjmë diplomaci sikurse Serbia, pasi qe për ne BE-ja është integrimi i natyrshëm dhe mbi të gjitha shpëtimi nga influenca sllavo-turke. Kështu që rruga drejt BE-së për ne është vetë shpëtimi ynë si komb si dhe rruga e vetme dhe vlerat tona të përbashkëta ndër shekuj.

Qëndrimi i Zëvendëskryeministrit të Kosovës Enver Hoxhaj, se gjoja Evropa paska “albanofobi”, nuk qëndron aspak. Kjo është një deklaratë për të mbuluar vetëm dobësitë politike të shtetit tonë që ne shqiptarët e Kosovës nuk po mundemi ti tejkalojmë. Zëvendëskryeministri Hoxhaj, po harron të thotë se ambasadat e Kosovës gjithandej nëpër Evropë janë të stërmbushura me familjar të politikanëve e që mund të jenë çdo gjë tjetër por assesi diplomat dhe aspak profesionist. Stafe që tërë ditën vrapojnë kafeneve nëpër shtete të ndryshme e bëjnë shpenzime enorme, shtrojnë dreka e darka për familjarë e miq të tyre. Kjo qasje nepotike klanore kanë bërë që në disa shtete ambasadat e Kosovës janë bërë sikur prona private të disa subjekteve politike dhe individëve nga Kosova, duke ditur kapacitetet për të mbuluar një fushatë dhe të bërit diplomaci në bazë të kapaciteteve politike dhe ekonomike që ka Kosova. Se nëpër ambasada i rehabilituan të gjitha ata politikan që nga Kosova shpeshherë i dërguan për t’ia mbyllur “gojën” pasi që këtu ishin si delikuent të papërshtatshëm politik sipas një pjese të skenës politike, apo se ishin prishës të planeve të  tyre, pastaj se rrezikonin numrin nëpër qeveri apo ministri për të mbushur sipas përkatësisë së militantëve partiak dhe ku ti rehatonin i dërgonin që të gjithë nëpër stafe diplomatike e që në fakt nuk kanë asnjë kualifikim elementar për këtë segment të politikës së jashtme.

Të mos flasim që shteti i Kosovës dhe Akademia e Shkencave të Kosovës janë të fjetura sa i përket lobimit për subjektivitetin e Kosovës në arenën ndërkombëtare, gjersa shteti fqinj armik  i yni, Serbia ndan fond të veçantë për këtë segment dhe natë e ditë lobon në dëm të çështjes së Kosovës. Liderët institucional të shtetit të Kosovës dalin me deklarata skandaloze se shteti serb po ndërmerr ofensiva diplomatike kundër Kosovës, kjo është më se e vërtet, por fajtorët jemi ne pasi defensiva jonë dhe dhënien e mundësisë po ia japim premisën kundërshtarit tonë që edhe të ketë suksese në këtë drejtim. Kurse diplomacia jonë e jashtme nuk është në gjendje që as tek mërgata jonë e jashtme në shkollat shqipe të dërgoj libra falas për nxënësit shqiptar. Se kapaciteti i mërgatës sonë po keqpërdoret nga Turqia dhe Serbia tashmë është e qartë ku së paku në tre muaj nga mërgata shqiptare nëpër shtetet të ndryshme të Evropës po hap nga një xhami, në vend se të shkojnë këto mjete dhe ky kontribut për shkollën shqipe, kjo gjithsesi është refleksion në mungesë të një diplomacie të mirëfilltë të Kosovës. Është për të ardhur keq se edhe në marshimin për Preshevën ishin pjesëmarrës dhjetëra qytetarë, dhe nuk pamë askend nga skena politike e Kosovës.

Edhe pse Serbia ka një diskurs të politikës së jashtme shumë aktive dhe në dëm të çështjes së Kosovës, këtë të drejtë politika e jashtme e Kosovës nuk po arrin as për së afërmi ta vë në binarët e saj të duhur kur dihet se shumë më të lehtë e ka Kosova që në këtë diskurs të depërtoj tek shtetet e ndryshme duke pasur parasysh që shteti serb ka kryer krime dhe gjenocid ndaj popullatës së Kosovës. Diplomacia e jashtme e Kosovës po vuan nga sindroma i inferioritetit, dhe nga petku religjioz i stigmatizuar nga vetëvetja dhe nga vizioni jo i qartë i një politike gjithëshqiptare në Ballkan dhe rrjedhimisht evropiane. Lëshimet e diplomacisë kosovare  pas dy dekadash po i shfytëzon shteti serb, dhe  me diplomacinë  e saj po i ka dyert e hapura të ulet në shumë vende të ndryshme evropiane e botërore edhe atë me temën e caktuar me ambicie hegjemoniste ndaj Kosovës. Kurse diplomacia jonë struket nga stigma religjioze, e ka mbetur vetëm në mëshirën e aleatëve tanë perëndimor edhe atë shpesh herë duke u qortuar nga disa politikan nga Prishtina se “gjoja këta njohin çështjen shqiptare të Kosovës më mirë se sa ata”.

Se a janë shtetet evropiane islamofobe, qëndron kjo tezë tashmë e dëshmuar ndër vite, por, e qëndrueshme në argumentet të ruajtjes së identitetit të saj autokton të krishterë dhe se politikanët e Kosovës për ti dhënë ligjërata të tilla evropianëve, është një qasje shumë e dëmshme, pasi që ndoshta ne si politikë shqiptare duhet shqyrtuar dhe kthjelluar vizionin tonë si komb dhe jo evropianët. Se nga një pjesë e skenës politike shqiptare të Kosovës të dilet me pretekste të mos liberalizimit, dhe që ti mbajmë ligjërata për të drejtat e njeriut e ato religjioze evropianëve është më tepër një injorancë dhe një arsyetim i dështimeve të tyre për të bërë shtetin tonë ashtu siç e deshën shumica e shqiptarëve si një shtet funksional, ligjor dhe të zhvilluar ekonomikisht.

Duhet rikujtuar kësaj skene politike se po të mos ishte Evropa, Amerika dhe një numër shumë i vogël atdhetarësh shqiptar, çështja shqiptare mund të ishte një çështje e harruar.  Do të ishte shumë me interes të dinte kjo skenë politike e Kosovës e të e kuptoj se sa bota arabe dhe një pjesë e asaj afrikane janë albanofobe, dhe mosmbështetëse të subjektivitetit të Kosovës.

Skena politike e Kosovës si ajo qeverisëse si  dhe ajo në opozitë më me rëndësi është që të merren me krijimin e shtetit tonë ligjor, si dhe ti japin fund emërimit  të militantëve partiak e joprofesionist në stafet diplomatike, si dhe të jenë më vetëkritik të arsyeshëm se sa ti mbajnë ligjërata evropianëve për albanofobi dhe islamofobi.

Valon Jashari: * Ma.sc. Historisë, Ish-veteran i UÇPMB-së, dhe ish-Kryetar i “Lëvizjes së Lirisë”, Lëvizje që vepron në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë, si dhe aktivist për të drejtat e shoqërisë shqiptare në Ballkan.