Zgjedhjet e 25 prillit, kanë shënuar edhe një rast të paprecedentë, në marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Kosovës.

Kryeministri i Kosovës, që dërgoi disa kandidatë në Shqipëri, të konkurronin përballë Edi Ramës, refuzon të urojë fituesin e zgjedhjeve, të vendit amë.

Por, kjo është e kuptueshme, pasi ai Edi Ramën, nuk e sheh si kryeministër të Shqipërisë, por si një rival që ka më shumë peshë se ai në trojet shqiptare.

Ajo që të bën përshtypje në fakt, është se mirë Albin Kurti, por as presidentja e vendit, Vjosa Osmani, nuk ka përshëndetur fituesin e zgjedhjeve në Shqipëri.

Nga një politikane “perëndimore” dhe “shpresë” për Kosovën, ajo tashmë është kthyer në një kamikaze të Albin Kurtin, duke vënë në rrezik marrëdhëniet me shtetin amë, Shqipërinë.

Duhet thënë se, edhe pse Edi Rama mund të mos ketë marrëdhënie të mira me ta, i ka pritur në Tiranë dhe i ka uruar kur fituan zgjedhjet.

Por, si Albini, ashtu edhe Vjosa, për turpin e tyre, janë të vetmit që nuk po urojnë kryeministrin e Shqipërisë, ndërkohë që s’ka mbetur vend pa e bërë këtë gjë.

(TemA)

Nga Bedri Islami-Rrallë herë , pas vitit 1992, ka pasur kaq interesim për pazgjedhjet politike në Shqipëri. Fitorja e socialistëve, me rreth 750 mijë vota, ose rreth 150 mijë vota më shumë se opozita, PD-AD, pra kundrejt një vargu partish politike, ishte dje lajmi i mirë, por jo sot.

Nuk është lajmi i ditës se presidenti i vendit, më saktë, ushtruesi i detyrës presidenciale, nuk do të tërhiqet. Vetëm naivët mund të kenë menduar se Meta do të shkojë edhe një herë në furrikun e tij, në LSI, ku vendin ia ka zënë gruaja , e cila, më në fund pranoi se, të shkosh pas qerres së Bashës dhe të braktisësh parlamentin nuk është punë e mënçur. Ajo ” i kërkoi falje” burrit të saj dhe ai ia diti për mirë.

Presidenti do të vazhdojë të rrijë në zyrën e tij dhe do të bëjë çfarë është e mundur të shembë gjithçka që ndërtoi 25 prilli dhe referendumi i asaj dite, që përmbysi një forcë politike dhe mitin e ” të fortit” president. Ai po bën paralajmërimet e para, por e di fare mirë se mund të ngrejë vetëm një tallaz në një gotë uji. Koha e tij ka mbaruar.

Nuk është lajmi i ditës që , deri tani, në numërimin e votave presidenciale për deputetë, ish shefi de jure dhe shefi de fakto i PD-së, Sali Berisha rradhitet e 90-ti, me më pak se 300 vota. Në fakt, ai nuk duhej të ishte fare aty, por , kur në një forcë politike ka ende struktura parapolicore dhe grupe të armatosura, të komanduara prej tij, askujt mos t’i shkoj mendja se do të tërhiqet. Injorimi i Berishës tashmë nuk është më taktikë zgjedhore e këshilltarëve izraelitë të Bashës, por edhe e njerëzve të zakonshëm, mbështetës të PD-së. Rrallë herë Shqipëria ka pasur në politikën e saj shumë partiake një demon të tillë! Fryma e konfrontimit që është në Shqipëri ka burimin tek filozofia e tij politike dhe lidhjet e tij të mistershme.

Nuk është lajmi i ditës e Lulzim Basha nuk do të japë dorëheqjen nga posti i tij në PD. As nuk i ka shkuar në mendje dhe as nuk i shkon. Skërmtja e dhëmbëve është dobësia e tij, por guximi i të tjerëve rreth tij.

Ai do të bëjë çmos për ta mbajtur kryetarllëkun, duke pasur pranë vetes debilë politikë si Bardhi, që, edhe kur ndodh një vrasje politike, e gjejnë fajin te viktimat. Të bëjë Bardhi të fortin e Elbasanit, kjo është kujë, por “ai sta, atë bulmet ka”.

Përse Basha nuk jep dorëheqjen?

Basha , nëse nuk është kryetar i një partie, do të vazhdojë të jetë milioner, por nuk do të jetë asgjë tjetër. Pas pak muajve do të jetë një hollandez fluturues.Do të humbasë gjithçka. Bashkë me të, edhe kunati. Lëvizja kundër tij do të shuhet shpejt, nëse nuk ndërhyn Berisha. Vetëm ai mund ta heqë. Askush tjetër.

Basha kryetar mund të vendosë ende gjoba te oligarkët, Basha jo kryetar duhet të paguajë gjobat e tij. Dy ” gjoba” janë të mëdha : rruga e Kombit, ku ” humbën” 230 milionë euro dhe ai është i akuzuar për këtë vjedhje, ndaj së cilës u mbrojt me proçedurë, dhe , vrasjet e 21 janarit, ku ishte bashkëurdhërues.

Mos largimi i Bashës,tani për tani nuk është lajm.

As mos largimi i Kryemadhit nuk është lajm.E mendoni se çfarë pune mund të bëjë Kryemadhi nëse nuk është deputete?

E mendonmi nëse SPAK shkon një ditë në vilën e tyre shumë dimensionale në Gjirin e lalzit dhe kërkon dëshmitë financiare?

E mendoni se çfarë mund të bëjë Basha nëse nuk është kryetar?Atëherë, cili është lajmi i ditës?

SPAK-u ka filluar sekuestrimin e pronave të gjyqtarëve të shkarkuar nga Vetingu.Shteti ka filluar të veprojë.

Është një frymëmarrje e vogël, por ka nisur!

Gjyqtarët e prokurorët që vodhën, u korruptuan, u bënë pjesë e krimit, gjithëfarë gjongjonësh dhe alarubësh, kanë kohën të përgjigjen.

Sekustrimi i pronave të tyre është lajmi më i mirë i ditës së sotme!Kjo më shpie në një mendim tjetër: një ditë, ku ta dish, mund të fillojë edhe sekuestrimi i pronave të politikanëve.Kjo do të ishte ditë e bekuar!

Fytyrat publike u dolën në mbështetje partive të zemrës duke bërë postime të shumta.
Ndër ta është edhe këngëtarja Zaimina Vasjari e cila me anë të një publikimi tregoi mbështetjen e saj të fuqishëm dedikuar Partisë Socialiste.
Teksa valëvit flamurin e kësaj partie, ajo shkroi në mbishkrimin e postimit numër 12, duke treguar përkrahjen e madhe që ka për ta.

Stërvitja më e madhe ushtarake në Ballkanin Perëndimor “Defender21” nis zyrtarisht sot. Ambasadorja amerikane, Yuri Kim njoftoi se ka mbërritur në Durrës anija “USNS Bob Hope”.’

Në një postim në rrjetet sociale, Kim sqaron se “Bob Hope” është një anije furnizimi që mban më shumë se 800 copë pajisje për t’u përdorur në stërvitje, ndërsa do të bashkohen edhe dy anije të tjera.

“Defender21, stërvitja më e madhe ushtarake në Ballkanin Perëndimor fillon zyrtarisht sot. Me kënaqësi shoh USNS Bob Hope të mbërrijë në Durrës.

Bob Hope është një anije furnizimi që mban më shumë se 800 copë pajisje për t’u përdorur në stërvitje. 2 anije të tjera do të bashkohen. Shtetet e Bashkuara janë krah për krah Shqipërisë”, shkruan Kim.

Kimete Berisha

I dashur Kryeministër, a e kuptove tash se Shqipëria s’ka nevojë për ndryshim, nuk ka nevojë për Ty?

!Kushdo që ndjehet mirë, nuk kërkon ndryshim!

Nëse kërkon ndryshim, e gjen ndryshimin!

Përse duhet të ndërrohej Edi Rama me Lulzim Bashën ose me Boiken Abazin?!

Edi Rama i ka vaksinuar shqiptarët, ka bërë punë reale, punë konkrete, punë që shihen me sy…kurse opozita e ka luftuar me fjalë, por jo me vepra! Vepra luftohet me vepër, si pyka që nxjerret me pykë!

E kemi parë si lypës, duke vrapuar aeroplan më aeroplan, derisa i ka siguruar vaksinat (bile edhe për neve).

Çka ka bërë opozita qe tetë vite për shqiptarët? A e ka hequr një letër prej rruge?

A e ka larguar një gur nga rruga ?

Çka ka bërë Lulzim Basha që të ketë dikush nevojë për të?

Shqiptarët nuk kanë probleme ideologjike e politike, por probleme konkrete, reale, banale! Folklori, sharkiat, egzaltimi, nirvana, e këto ndjenjat e forta që ndezin te Ne, shqiptarët e Shqipërisë nuk i hanë.Sepse ata nuk ndjehen të robëruar dhe të rrezikuar nga armiku, nga Serbia, qysh ndjehemi Ne!

Atje, pasuli numërohet për kokërr! Veç le të del dikush të tregon pse duhej të votohej Lulzim Basha?

Çfarë opozite është ajo, që nuk merret konkretisht me problemet e shqiptarëve, por gjithmonë i dorëzon mandatet dhe pastaj i shkon moti duke u marrë me thashetheme dhe me shamje!

Edi Rama duhet ta ketë një kundërshtar të Ri, të panjohur deri tash. Atë njeri që e mund një herë, e mund përherë. Me Lulzim Bashën, e ka të sigurt mandatin e katërt!

Çka ka tjetër interesant te opozita përveç mantelave të Grida Dumës!

As Coco Chanel nuk ka mantela më shumë se ajo. Ajo lyp dashuri, zemër, e jo vota!

Dështimi i Monika Kryemadhit dëshmon se në Shqipëri ka shumë pak shqiptarë të krisur. Edhe ata që janë të çmendur, nuk e duan për prijës të çmendurin. Lypin shpëtim!

Se boll kam pasur frikë që kur psikopatët ta shohin Ilir Metën duke e kërcënuar popullin me shfarosje ua çon mallin e tyre dhe do të thonë ‘ky është i joni’, ky do të merret me problemet tona!

Boll kam pasur frikë se Ilir Meta do t’i tërheq pas vetes edhe ekstremistët dhe terroristët, kur tha se ‘Amerika do të më vras’ dhe se ‘Unë s’i bëj hesap’!

Çmenduria është liria absolute! Apo?

Kënaqu tash në lirinë absolute, crazy mother f…er! Se edhe neve në Kosovë na i ke shti’ ethet!

P.S. I dashur Kryeministër, me Shqipërinë nuk na bashkon konkurenca, por dashuria!Prandaj, zbrit në tokë se jemi kah të presim!

Qerim Lita-ShkupNëse regjistrimi i popullsisë i vitit 1948 mund të konsiderohet deri diku i drejtë dhe real, regjistrimi pasues, përkatësisht ai i mbajtur në qershor të vitit 1953, ishte tërësisht politik, rrjedhimisht edhe i papadrejtë, skandaloz, i shtrembëruar dhe i manipuluar nga ana e shërbimit sekret jugosllav, përkatësisht ai maqedonas, që njihet me shkurtesën UDB (Uprava na Državnata Bezbednost – Drejtoria e Sigurimit Shtetëror).

Popullsia shqiptare nën pushtimin e Mbretërisë Jugosllave ishte e ndarë në tre njësi administrative ose, siç njiheshin asaj kohe, banovina: e Vardarit (që përfshinte pjesën më të madhe të tokave shqiptare), e Zetës dhe e Moravës. Numri i përgjithshëm i popullsisë shqiptare në këto tre banovina, sipas regjistrimit që ky pushtues e mbajti në vitin 1931, ishte rreth 505.000 banorë. Vetëm në territorin e sotëm të Maqedonisë së Veriut të deklaruar si shqiptarë pati gjithsej 136.293 banorë. Ky numër, sipas qarqeve, ishte si vijon: Qarku i Manastirit – 19.209; Qarku i Bregallnicës – 71; Qarku i Kumanovës – 25.097; Qarku i Ohrit – 11.447; Qarku i Shkupit – 32.035; Qarku i Tetovës – 48.399 dhe Qarku i Tikveshit – 34 banorë.

Pa dyshim se numri i shqiptarëve ishte shumë më i madh, për arsye se një numër bukur i mirë i tyre qenë detyruar të deklaroheshin si “turq”, edhe pse ata si për nga gjaku po ashtu edhe për nga gjuha ishin shqiptarë. Është e rëndësishme të vihet në dukje fakti se këtyre shifrave zyrtare nuk u besonin as edhe vetë udhëheqësit e atëhershëm jugosllavë, të cilët – të brengosur për numrin aq të madh të shqiptarëve – hartonin plane dhe elaborate për dëbimin e tyre sa më parë nga vatrat e tyre për në Republikën e Turqisë ose edhe në shtetin shqiptar dhe kolonizimin e atyre tokave me elemente sllave. Shembull më i mirë i kësaj që u tha më lart është letra që kryeministri jugosllav, Millan Stojadinoviq, ia dërgoi më 18 tetor 1935 të deleguarit jugosllav në Ankara, Branko Llazareviq, në të cilën ai shprehet siç vijon: “Siç e keni të njohur, në viset tona jugore, krahas popullsisë sonë, gjenden edhe vendbanime të dendura me elemente josllave: turq dhe shqiptarë. Në numër të madh veçmas dallohen shqiptarët. Ata janë mbi gjysmë milion banorë /rreth 505 000/, ndërsa nga viti 1931 janë shtuar përafërsisht edhe për 65 000 vetë. Ajo çfarë është me rëndësi të theksohet është fakti se kompaktësia e tyre shprehet më shumë në zonat kufitare me Shqipërinë. Përpjekjet që ky element nacional të asimilohet tash për tash nuk kanë dhënë rezultate të mjaftueshme, për arsye se popullsia ortodokse është shumë e paktë në përqindje, e përveç kësaj edhe jo aq mirë e përgatitur për të kryer asimilim. Interesat tona nacionale e ushtarake na detyrojnë që kjo popullsi josllave në krahinat jugore të bie në numër sa më të vogël, që të mund të kryhet me sukses vendosja e popullsisë sonë sllave nga viset e tjera në Serbinë Jugore. Kjo mund të kryhet vetëm përmes shpërnguljes së popullsisë josllave në përmasa më të mëdha jashtë kufijve të shtetit tonë dhe sipas një plani të përcaktuar. Shpërngulja e turqve dhe e shqiptarëve nga Serbia Jugore në Turqi dhe Shqipëri, deri më tash nuk ka qenë as e madhe numerikisht, e as që është kryer sipas ndonjë plani të caktuar. Sipas të dhënave që i posedojmë, numri i personave nga vendi ynë, të cilët janë shpërngulur në Turqi pasi kanë dhënë deklaratë për lirim nga shtetësia jonë mbi bazën e nenit 55, të Ligjit për Shtetësi, arrijnë shifrën prej 21.500 vetë /4 940 familje/, ndërsa në Shqipëri vetëm 1.350 vetë /338 familje/…”.

Numri i të shpërngulurve për në Turqi dhe Shqipëri, që e ofron Stojadinoviqi, ka të bëjë vetëm për periudhën kohore 1934/35, kur edhe filloi të zbatohej neni 55 i ligjit të mësipërm, sepse numri i popullsisë myslimane (shqiptare) për në Turqi ishte shumë herë më i lartë. Në Marrëveshjen për Miqësi, të nënshkruar në vitin 1926 ndërmjet Qeverisë së Republikës së Shqipërisë dhe Qeverisë së Republikës së Turqisë, thuhet se vetëm gjatë luftërave ballkanike për në Turqi ishin shpërngulur mbi 120.000 shqiptarë. Ndërkohë, në Promemorien e klerit katolik shqiptar të Kosovës, dërguar më 5 maj të vitit 1930 Sekretarit të Përgjithshëm të Lidhjes së Kombeve në Gjenevë, Eric Drummond, theksohet se numri i shqiptarëve të shpërngulur për në Turqi kishte arritur shifrën e mbi 130.000 banorëve dhe 10.000 të tjerëve për në Shqipëri. Ja se çfarë shkruajnë ata në Promemorie:

“…Ne, i nderuar Sekretar i Përgjithshëm, nuk jemi emisarët e parë të popullit shqiptar të ngelur në Jugosllavinë Mbretërore, që dërgojmë para Lidhjes së Kombeve gjendjen e mjerueshme të kësaj pakice të krijuar nën regjimin serb; ne gjithashtu me siguri nuk do të jemi as të fundit, që të kërkojmë para këtij institucioni të lartë të së drejtës internacionale, nëse politika e udhëhequr nga Beogradi nuk e ndryshon veprimin e saj ndaj qytetarëve të vetë shqiptarë. Kjo politikë tashmë tepër e pasur në fatkeqësitë dhe ndezjet, përbëhet nga kjo fjali: ‘Të ndryshohet me çfarëdolloj çmimi karakteri etnik në krahinat ku banojnë shqiptarët’. Metodat janë si vijon: a) Përndjekja e çfarëdolloji qoftë, me qëllim të na detyrojnë të shpërngulemi; b) Përdorimi i dhunës për asimilimin e detyrueshëm të popullatës, e cila nuk është në gjendje të mbrohet; c) Përndjekja dhe zhdukja e elementëve që nuk dëshirojnë ta braktisin vendin ose që nuk e pranojnë serbizimin. Këtyre tri metodave u përgjigjen tri kategori të nënshtruara: kategoria e parë e flijuar janë 140.000 e më shumë shqiptarë, të cilët kanë qenë të detyruar t’i braktisin vatrat e tyre e pronat dhe të shpërngulen në Turqi, Shqipëri dhe në vendet e tjera fqinje, kudo ku kanë shpresuar të gjejnë strehim, pjesë të bukës, posaçërisht njerëzi më të madhe; kategoria e dytë e përfshin masën prej 800.000-1.000.000 shqiptarëve, shumica të besimit islam, e cila jeton kompakte në krahinat në afërsi të kufirit të Shqipërisë Mbretërore, deri te linja, e cila në veri shkon deri në Podgoricë, Beranë dhe Pazari i Ri, duke prekur në veri dhe perëndim të luginës së Moravës dhe vazhdon në perëndim deri në luginën e Vardarit…”.

Nga kjo del se numri i shqiptarëve ishte shumë më i madh se ai që paraqitej nga Beogradi zyrtar, se kleri katolik shqiptar konsideronte se ky numër sillej nga 800.000 deri më 1.000.000 banorë, ndërsa pjesa më e madhe e tyre i takonin përkatësisë fetare islame.

Këto të dhëna statistikore, që ofrohen nga kleri katolik shqiptar, përputhen me të dhënat statistikore që i ofronte edhe Mexhlisi i Ulemasë së Shkupit, në territorin e të cilit përfshiheshin të gjitha tokat shqiptare nën pushtimin jugosllav. Kështu, sipas regjistrimit që ky institucion fetar e ka kryer në vitin 1938, numri i përgjithshëm i popullsisë myslimane në territorin e këtij mexhlisi ishte 868.885 banorë. Nëse këtij numri i shtohet edhe numri i popullsisë shqiptare të besimit katolik dhe ortodoks (Reka e Epërme), që sipas disa burimeve arkivore sillej rreth 25.000 banorë dhe njëkohësisht do i heqim turqit dhe pomakët, numri i të cilëve sillej rreth 60.000 banorë, atëherë numri real i shqiptarëve sillej diku rreth 830.000 banorë. Nga ky numër, rreth 260.000 jetonin në tokat shqiptare, që sot përfshihen brenda territorit të Maqedonisë së Veriut, si: Shkup – 51.657 banorë, Kumanovë – 20.823, Tetovë – 54.038, Gostivar – 34.457, Veles – 12.650, Manastir – 11.636, Dibër – 12.257, Kërçovë – 20.033, Prilep (ku përfshihen edhe vendbanimet shqiptare të Krushevës) – 14.374, Resnjë – 5.247 dhe Ohër (ku përfshihet edhe Struga me rrethinë) – 19.672 ose gjithsej 256.844 shqiptarë të përkatësisë fetare islame, ndërsa pjesa tjetër i takonte besimit të krishterë (katolik e ortodoksë).

Pas kapitullimit të Mbretërisë Jugosllave tokat shqiptare, që sot përfshihen brenda kufijve të Maqedonisë së Veriut, u ndanë në dy zona pushtuese: zona pushtuese italiane, e cila me dekret mëkëmbësor iu bashkua shtetit shqiptar dhe përfshinte: Tetovën me një pjesë të rrethinës, Gostivarin me rrethinë, Rekën e Epërme, Dibrën me rrethinë, Kërçovën me një pjesë të rrethinës, Strugën me rrethinën dhe një pjesë e Prespës; si dhe zona pushtuese bullgare, e cila përfshinte vendbanimet shqiptare të Shkupit, Kumanovës, Velesit, një pjesë të rrethit të Tetovës, Manastirit, Prilepit dhe Ohrit.

Në janar të vitit 1942 qeveria shqiptare vendosi që në datat 1-10 tetor të vitit 1942 të mbahej regjistrimi i popullsisë në Tokat e Liruara, përkatësisht në komunat dhe bashkitë e prefekturave të Dibrës, Prishtinës, Pejës dhe Prizrenit dhe në Nënprefekturën e Carevdvorit dhe komunën e Ulqinit. Rrjedhimisht, Zyra Qendrore e Statistikës më 27 janar 1942 lëshoi një Udhëzim për ofiqarët e regjistrimit, ku në mënyrë të detajuar përshkruhej mënyra dhe forma e procesit të regjistrimit të popullsisë, si dhe qëllimi i mbajtjes së tij. Në pikën e katërt theksohej se fletët e regjistrimit përbënin dokumente sekrete, prandaj të dhënat që përmbanin ato nuk mund t’i komunikoheshin asnjë personi privat ose ndonjë zyre publike, ndërsa veçanërisht kjo ishte e ndaluar për ndonjë zyre financiare

“…Ju kujtohet – theksohej në Udhëzim – me këtë rast se cilido që, t’ue pas dijeni, për shkak të Zyrës tij, mbi njoftimet e nalt-përmenduna i komunikon këta ndër të tjerë ose i përdorë për qëllime private, dënohet me gjobë deri më 2.000 fr. shqiptar pa marrë parasysh që parashef Kodi Penal kur faji të formonjë një delikt…”.

Ndërkohë, me vendimin nr. 789 të datës 19 qershor 1942, qeveria shqiptare vendosi që në datën e caktuar të mbahej regjistrimi i popullsisë vetëm në bashkitë dhe komunat e Prefekturës së Dibrës dhe në Nënprefekturën e Carevdvorit, ndërsa në bashkitë dhe komunat e prefekturave të Prishtinës, Pejës dhe Prizrenit, si dhe në komunën e Ulqinit regjistrimi të mbahej vitin e ardhshëm.

Rrjedhimisht, Zyra Qendrore e Statistikës, përmes qarkores nr. 3, të datës 19 gusht 1942, i rekomandonte udhëheqjes lokale të bashkive dhe komunave të Prefekturës së Dibrës dhe Nënprerfekturës së Carevdvorit, që gjatë përzgjedhjes së ofiqarëve të regjistrimit t’u përmbaheshin këtyre parimeve: të jenë mbi moshën 19-vjeçare; me moral shumë të mirë; me cilësi të mirë që të mund të komunikojnë me popullin; me bukurshkrim; me trup të shëndoshë; të kenë njohuri të mjaftueshme për rrethin e bashkisë e të komunës; dhe t’i njohin në mënyrë të përpiktë dhe të hollësishme detyrat që duhej t’i zgjidhnin dhe qëllimet e regjistrimit etj. Më tej në qarkore kërkohej nga udhëheqësit e komunave dhe bashkive që t’i tubojnë: “të gjithë ata që ishin pajisur me kulturë të përgjithshme dhe të mjaftueshme për t’i plotësuar në mënyrë të saktë fletat e regjistrimit…”.

Ashtu siç edhe qe paraparë, nga data 1-10 tetor të vitit 1942 në territorin e Prefekturës së Dibrës dhe të Nënprefekturës së Carevdvorit, u mbajt regjistrimi i popullsisë, i cili njihet si regjistrim i parë dhe i vetëm që është organizuar dhe mbajtur ndonjëherë në këtë pjesë shqiptare nga një institucion shqiptar, siç ishte Zyra Qendrore e Statistikës në Tiranë. Që ky regjistrim të ishte sa më i besueshëm dhe sa më i saktë, nga ana e Zyrës Qendrore qenë përgatitur formularë, përkatësisht pyetësorë, të cilat përmbanin gjithsej 15 pika. Pika 9 e pyetësorit, ku anketuesi duhej ta deklaronte përkatësin e tij fetare, përkatësisht besimin, kishte këtë përmbajtje:

9. Besimi (mysliman, ortodoks autoqefal shqiptar, ortodoks autoqefal serb, ortodoks ekzarkist bullgar, katolik etj.)”.

Kjo grafë ka rëndësi historike për shqiptarët e besimit ortodoksë, sepse atyre u mundësohej që në mënyrë të lirë të deklaroheshin se i përkisnin Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, me fjalë tjera se ata ishin shqiptarë të besimit ortodoksë. Edhe pika 10 e pyetësorit ishte me rëndësi për arsye se në të anketuesit deklaronin gjuhën e tyre të komunikimit nga fëmijëria:

10. Gjuha që fjalosë në fëmijë (me tregue dialektin ose gjuhën që fjaloset në fëmijë, t’ue shkruejtë simbas rasteve, shqip, bullgarisht, rumanisht, greqisht etj)”.

Në janar të vitit 1943, Zyra Qendrore e Statistikës në Tiranë i publikoi të dhënat e dala nga regjistrimi i mbajtur në Prefekturën e Dibrës dhe Nënprefekturën e Carevdvorit, të cilat ishin si më poshtë vijon:

Prefektura e Dibrës: familje – 36.361, meshkuj – 112.043, femra – 108.609, prа – gjithsej 220.652 banorë. Sipas përkatësisë kombëtare e fetare, i kemi këto të dhëna:

  • shqiptarë myslimanë: familje – 891, meshkuj – 68.917, femra – 66.173, pra gjithsej – 135.096;
  • shqiptarë ortodoksë: familje – 809, meshkuj – 194, femra – 2.089, pra gjithsej – 4.293;
  • shqiptarë gjithsej: familje – 700, meshkuj – 71.111, femra – 68.268; pra gjithsej – 139.779;
  • ortodoksë të deklaruar si serbë: familje – 991, meshkuj – 9.720, femra – 9.495, pra gjithsej – 19.215;
  • ortodoksë të deklaruar si bullgarë: familje – 670, meshkuj – 31.272, femra – 30.846, pra gjithsej – 62.058.

Nënprefektura e Carevdvorit:

  • shqiptarë myslimanë: familje – 581, meshkuj – 761, femra – 1.683, pra gjithsej – 3.444;
  • ortodoksë të deklaruar si bullgarë: familje – 698, meshkuj – 5.454, femra – 5.233, pra gjithsej – 10.687.

Marrë në përgjithësi, numri i shqiptarëve në këto dy njësi administrative ishte gjithsej 143.223 banorë. Prej tyre 138.540 i takonin besimit islam dhe 4.293 besimit të krishterë, përkatësisht ortodoks.

Ndërkohë, Komiteti i Kosovës gjatë vitit 1941 kreu regjistrimin e popullsisë shqiptare në zonën pushtuese bullgare, përkatësisht në rrethin e Shkupit e të Kumanovës sipas së cilit kemi këto të dhëna:

  • Popullsia shqiptare e Prefekturës së Shkupit: shtëpi – 900, meshkuj – 28.891, femra – 28.900, gjithsej 57.791;
  • Popullsia shqiptare e Nënprefekturës së Kumanovës: shtëpi – 078, meshkuj – 10.846, femra – 10.198, pra gjithsej – 21.044.

Marrë në përgjithësi, numri i shqiptarëve në hapësirën e sotme të Maqedonisë së Veriut ishte gjithsej 222.058 banorë, në të cilat shifra nuk janë përfshirë 26 vendbanime shqiptare të rrethit të Tetovës që i takonin zonës pushtuese bullgare, si dhe vendbanimet shqiptare të Velesit, Manastirit, Prilepit dhe Ohrit, të cilat gjithashtu ishin nën zonën pushtuese bullgare, me çka numri real i shqiptarëve në territorin e sotëm të Maqedonisë së Veriut, gjatë LDB-së, sillej diku rreth 260.000 ose përafërsisht i njëjtë me të dhënat e mësipërme të Mexhlisit të Ulemasë së Shkupit.

Pas mbarimit të LDB-së dhe krijimit të federatës komuniste jugosllave, tokat shqiptare u copëtuan në tri republika: Kosova si Qark Autonom dhe Lugina e Preshevës iu dhanë Republikës Federale të Serbisë, tokat verilindore shqiptare iu dhanë Republikës Federale të Maqedonisë dhe trevat veriore shqiptare iu dhanë Republikës Federale të Malit të Zi.

Në vitin 1948 u mbajt regjistrimi i parë i popullsisë në RPF të Jugosllavisë, i cili mund të konsiderohet si një ndër regjistrimet më reale që janë mbajtur deri në shpërbërjen e asaj federate. Sipas të dhënave të dala nga ky regjistrim, numri i popullsisë në RP të Maqedonisë sipas përkatësisë kombëtare ishte me sa vijon: maqedonas – 789.648, shqiptarë – 197.389, turq – 95.940, të tjerë – 70.009. Kjo i binte se shqiptarët përbënin popullsinë e dytë më të madhe në këtë republikë pas popullsisë maqedonase.

Ta shohim në vazhdim numrin e popullsisë shqiptare sipas qarqeve: Manastir – 13.166 banorë; Kumanovë – 20.105; Ohër – 33.008; Shkup – 35.635; Shtip – 80, Tetovë – 93.183 dhe Veles – 2.212 banorë. Ndërkohë ky numër, sipas komunave, ishte: Demir Hisar – 964 banorë; Dollnen – 4.786; Krivogashtani – 594; Krushevë – 2.335; Kumanovë – 3.919, Likovë – 12.733, Tabanoc – 3.372, Dibër – 5.233, Kërçovë – 1.187, Butel – 4.755, Draçevë 7.006, Gjorçe Petrov – 12.443, Rakotincë – 2.494, Radastush – 2.252, Çashkë – 1.334, Zherovjan – 18.107, Tetovë – 2.631, Gostivar – 22.150, Qyteti i Shkupit – 7.861 banorë etj.

Nëse regjistrimi i popullsisë i vitit 1948 mund të konsiderohet deri diku i drejtë dhe real, regjistrimi pasues, përkatësisht ai i mbajtur në qershor të vitit 1953, ishte tërësisht politik, rrjedhimisht edhe i papadrejtë, skandaloz, i shtrembëruar dhe i manipuluar nga ana e shërbimit sekret jugosllav, përkatësisht ai maqedonas, që njihet me shkurtesën UDB (Uprava na Državnata Bezbednost – Drejtoria e Sigurimit Shtetëror). Ky ishte regjistrim politik, për arsye se udhëheqja e atëhershme jugosllave në krye me J.B. Titon, Aleksandër Rankoviqin, Llazar Kolishevskin, Kërste Cërvenkovskin etj., disa muaj para mbajtjes së regjistrimit, përkatësisht në janar të vitit 1953, arriti marrëveshje me udhëheqjen politike turke, e cila ndryshe njihet edhe si “Marrëveshje Xhentlemene”, me të cilën të dyja palët ranë në ujdi që ta riaktivizojnë Konventën e nënshkruar më 11 korrik 1938 në Stamboll ndërmjet Qeverisë së Republikës së Turqisë dhe Qeverisë së Mbretërisë Jugosllave, me të cilën parashikohej që brenda gjashtë viteve të shpërnguleshin 40.000 familje myslimane (shqiptare e turke) për në Turqi. Si rrjedhojë e asaj marrëveshje, u shkua në mbajtjen e regjistrimit të popullsisë, i cili – siç do të shohim në vazhdim – në mënyrë artificiale e shumëfishoi numrin e popullsisë turke. Shtimi i turqve erdhi në shprehje veçanërisht në RP të Maqedonisë, numri i të cilëve u shtua për mbi 100 për qind, përkatësisht nga 95.940 banorë sa pati në vitin 1948 në 203.938 banorë. Ndërkohë numri i shqiptarëve u pakësua në mënyrë drastike, përkatësisht nga 197.389 banorë, ra në vetëm 162.254 ose 34.865 banorë më pak seç pati në vitin 1948.

Për të parë më për së afërmi se si udhëheqja e atëhershme shoviniste maqedonase i detyroi shqiptarët etnikë të deklaroheshin për “turq”, në vazhdim po i japim të dhënat statistikore për qarqe dhe komuna të caktuara të pjesës veriperëndimore dhe jugperëndimore, në të cilat, çuditërisht, regjistrimi i vitit 1953 turqit nga një minoritet i nxori si popullatë dominuese, ndërkohë shqiptarët i shndërroi në një minoritet të papërfillshëm:

Qarku i Kumanovës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 20.105 banorë ndërsa ky numër në regjistrimin e vitit 1953 ra në vetëm 5.422; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin vetëm 2.896 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ky numër shkoi madje në 19.693 banorë.

Qarku i Manastirit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 13.166 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 vetëm 4.014 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 14.015 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 u shtuan në 29.151 banorë.

Qarku i Shkupit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 35.635 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 vetëm 23.696 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 16.717, ndërkohë në regjistrimin e vitit 1953 ata tashmë numëronin 44.645 banorë.

Komuna e Demir Hisarit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 964 banorë, ndërsa regjistrimi i vitit 1953 i zvogëloi në vetëm 50 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin vetëm 6 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 u shtuan çuditërisht në 1.027 banorë;

Komuna e Dollnenit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 4.786, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ranë në vetëm 174 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 1.005 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 u shtuan në 6.450 banorë;

Komuna e Krushevës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1953 numëronin gjithsej 2.335 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ranë në vetëm 1.265: turq në regjistrimin e vitit 1948 pati vetëm 3 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 dolën se ishin 1.269 banorë;

Komuna e Kumanovës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 3.919 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 vetëm 1.331 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 1.793 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 u shtuan në 5.622 banorë;

Komuna e Likovës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 12.733 banorë, ndërsa në regjistrimin 1953 ranë në vetëm 3.609 banorë; turq në këtë komunë në regjistrimin e vitit 1948 pati vetëm 5 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ata tash numëronin 9.878 banorë dhe përbënin shumicën absolute të popullsisë së asaj komune, edhe pse në të nuk funksiononte asnjë shkollë në gjuhën turke;

Komuna e Tabanocit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 3.372 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ranë në vetëm 476 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin vetëm 436 banorë, ndërkohë që në regjistrimin e vitit 1953 ata u shtuan në gjithsej 3.434 banorë;

Komuna e Butelit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 4.755 banorë, ndërsa ky numër në regjistrimin e vitit 1953 ra në vetëm 2.953; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin vetëm 14 banorë, ndërkohë që në regjistrimin e vitit 1953 ata u shtuan në 2.204 banorë;

Komuna e Draçevës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 7.006 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ranë në vetëm 5.745 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin vetëm 178 banorë, ndërsa ky numër në regjistrimin e vitit 1953 u shtua në 5.195 banorë;

Komuna e Gjorçe Petrovit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 12.443 banorë, ndërkohë që ky numër në regjistrimin 1953 ra në vetëm në 8.827 banorë: turq në këtë komunë gjatë regjistrimit të vitit 1948 pati vetëm 48 banorë, ndërkohë që ata në regjistrimin e vitit 1953 u rritën në 4.783 banorë;

Komuna e Rakotincës: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 2.494 banorë, ndërsa në regjistrimin e vitit 1953 ranë në vetëm 1.362 banorë; turqit në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 60 banorë, ndërkohë që ky numër në regjistrimin e vitit 1953 u rritë madje në 4.538 banorë;

Komuna e Radastushit: shqiptarët në regjistrimin e vitit 1948 numëronin gjithsej 2.252 banorë, ndërkohë që ky numër në regjistrimin e vitit 1953 ra në vetëm 410 banorë; turq në regjistrimin e vitit 1948 pati vetëm 7 banorë, ndërkohë ky numër në regjistrimin e vitit 1953 u shtua në 2.453 banorë etj.

Të dhënat e mësipërme ofrojnë pasqyrën më të qartë për manipulimin, përkatësisht falsifikimin e regjistrimit të popullsisë nga ana e Entit Statistikor të RP të Maqedonisë. Nuk ka dilemë se për këtë, krahas Entit Statistikor, meritë më të madhe ka edhe UDB-ja maqedonase, e cila përmes oficerëve të saj kryente dhunë dhe terror ndaj popullsisë shqiptare, për ta detyruar atë të deklarohej si “turke”, që përbënte kushtin kryesor e të vetëm për t’u shpërngulur në Turqi. Nëse regjistrimi i popullsisë së vitit 1953 do të kryhej në kushte normale numri i banorëve sipas përkatësisë nacionale, përfshirë këtu edhe koeficientin e shtimit natyror, do të ishte si më poshtë:viti i regjistrimitshqiptarëturq1948

1953 (regj. real)197.389

220.79495.940

114.175diferenca58.27099.763

Siç kuptohet nga kjo, numri real i turqve ishte 114.175 banorë, ndërsa kjo nënkupton se së paku 99.763 banorë, të cilët gjatë atij regjistrimi qenë deklaruar “turq”, u përkisnin nacionaliteteve tjera, si: 58.270 nacionalitetit shqiptar dhe 31.493 nacionaliteteve të tjera, përkatësisht pomake, boshnjake dhe rome.

Përderisa turqit me regjistrimin e vitit 1953 zyrtarisht qenë shpallur si popullsia e dytë më e madhe në atë republikë, menjëherë pas popullsisë maqedonase, ndërsa shqiptarët si popullsia e tretë, në anën tjetër numri i nxënësve shqiptarë ishte pesë herë më i madh se ai i nxënësve turq. Komisioni për Pakicat Nacionale pranë KQ LKM-së, në informatën dërguar në dhjetor të vitit 1958 Komisionit përkatës të KQ LKJ-së në Beograd, ndër të tjera theksonte se në RP të Maqedonisë, për realizimin e shkollimit fillor të obligueshëm, në vitin shkollor kishin punuar: 252 shkolla katërvjeçare ose  1.039 paralele në gjuhën shqipe me gjithsej 31.647 nxënës dhe vetëm 39 shkolla katërvjeçare në gjuhën turke me 6.687 nxënës.

Ja edhe një shembull tjetër i cili e nxjerr në pah falsifikimin e regjistrimit të popullsisë së vitit 1953 në RP të Maqedonisë. Përderisa komuna e Likovës, sipas regjistrimit të popullsisë së vitit 1953 qe shpallur si komunë me shumicë absolute “turke”, përkundrejt shqiptarëve që zyrtarisht përbënin pakicë në atë komunë, në anën tjetër në atë komunë nuk pati asnjë shkollë në gjuhën turke, por vetëm në gjuhën shqipe. Është më se e qartë se popullsia e asaj komune i përkiste kombit shqiptar dhe se gjuha turke për ta ishte gjuhë e huaj. Kjo dëshmohet edhe në raportin e vitit 1956 të Komitetit Komunal të Lidhjes Komuniste të kësaj komune, ku thuhet shprehimisht:

“…Në territorin e komunës së Likovës përfshihen 18 fshatra me 2.157 shtëpi dhe 15.244 banorë, prej të cilëve sipas përkatësisë nacionale 96 për qind janë shqiptarë, ndërsa 4 për qind serbë, maqedonas dhe malazezë…”.

Se regjistrimi i popullsisë së vitin 1953 ishte i manipuluar nga ana e udhëheqjes komuniste maqedonase, dëshmon fjalimi i kryetarit të Entit Statistikor, Boro Pekevski, i mbajtur në prag të mbajtjes së regjistrimit të popullsisë në RSFJ gjatë vitit 1971, ku me kërkesë të udhëheqjes boshnjake për herë të parë u futë termi “mysliman” në kuptimin etnik, e që u përkiste vetëm popullsisë myslimane me prejardhje nga Bosnja e Hercegovina, përkatësisht boshnjakëve. Në dy regjistrimet e mëparshme kjo pjesë e popullsisë mund të deklarohej vetëm si “serb-mysliman”, “kroat-mysliman” ose “jugosllav – etnikisht të papërcaktuar”. Duke iu kundërvënë Stevan Gaber-it, i cili këmbëngulte se kjo rubrikë nuk duhej të kufizohet vetëm për popullsinë myslimane të Bosnjë e Hercegovinës, B. Pekevski ndër të tjera thoshte se personalisht për të do të ishte më me vlerë “nëse numri i arritur i myslimanëve do të ishte i pastër”, përkatësisht kur do të dihej se në atë numër nuk ishin përfshi shqiptarët e turqit, sesa të “dalë një numër i caktuar i turqve, ku 54% prej tyre do të ishin vërtetë turq, ndërsa 46% të panjohur”. Kjo e fundit, sipas Pekevskit, sjell pasoja, sepse do të paraqiten disa organe, të cilat “politikën e tyre ndaj dispozitave ligjore do ta përshtatin sipas kësaj strukture”. Shembull konkret për të ishte regjistrimi i vitit 1953, kur për shkak të të dhënave të papastruara “Sekretariati për Arsim qe detyruar të hapë shkolla turke në ato vise ku popullsia qe deklaruar si turke, ndërsa 90% prej tyre flisnin gjuhën shqipe…”. Krejt kjo situatë, shtoi Pekevski, “na detyroi që konsullatës së Turqisë t’i japin sqarime plotësuese dhe të arsyetohemi me atë se gjendja faktike nuk është adekuate me të dhënat.”.

Ky fjalim i Pekevskit përbën dëshminë më të fuqishme për politikën diskriminuese e antishqiptare të udhëheqjes politike të Maqedonisë, e cila erdhi në shprehje veçanërisht gjatë regjistrimit të popullsisë së vitit 1953, ku organet e pushtetit, në radhë të parë UDB-ja, i detyronte shqiptarët të deklaroheshin për “turq”, që më pas të mund më lehtë t’i shpërngulte për në Republikën e Turqisë dhe në vend të tyre të vendoste refugjatët politikë të njohur si “egejci”, të cilët gjatë luftës qytetare në Greqi (1946-1949) kishin emigruar në shtetet e Evropës Lindore. Me këtë, drejtori i Entit Statistikor i RS të Maqedonisë, Boro Pekevski, faktikisht e pranoi publikisht se regjistrimi i popullsisë të vitit 1953, ishte i manipuluar, ku mbi 50% e popullsisë shqiptare qe detyruar të deklarohet si turke.

IBISH NEZIRI-

Marrë nga libri „Këtu jam për t’i luftuar armiqët

Monografi për dëshmorin e kombit Xhemajl Fetahaj“ –

I

„Këto janë nisma që garantojnë fitore!“

Këtë kohë edhe në zonën e Tropojës, ku vazhdonin të ishin funksionale njësitet e furnizimit dhe të grumbullimit, kishin ndodhur ndryshime të shumta për mirë. Njësitet ushtarake ishin ristrukturuar si GO-3 (Grupi Operativ i tri Brigadave) dhe ishin futur në komandë të përbashkët, pas marrëveshjes për bashkim që ishte bërë mes Nasim Haradinajt, si përfaqësues i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, i nxitur dhe i ndihmuar shumë edhe nga Xhemajl Fetahaj, dhe nga Naim Haradinaj, Agim Ramadani dhe Rrustem Berisha. Ristrukturimi dhe hyrja në kuadër të komandës së përbashkët kishte dalë si rezultat i bisedave të filluara qysh në vjeshtën e vitit 1998 dhe të përfunduara në vitin 1999 nga Nasim Haradinaj, nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së dhe Sali Çekaj e Rrustem Berisha nga FARK-u. Për arritjen e kësaj marrëveshjeje, njëri ndër ata që kishte ndihmuar shumë ishte edhe gjenerali Kudusi Lama, i cili duke e shprehur gëzimin e tij, sapo e merr lajmin, i thotë Nasim Haradinajt:

Njësitet e Brigadave të ashtuquajtura „131“, “134“ dhe BDV (Batalioni Diversanto Vëzhgues) ishin në kulmin e përgatitjeve për fillimin e operacionit luftarak, i emërtuar nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së.

„Shigjeta“, që për qëllim kishte heqjen e kufirit në regjionin e gjerë të Koshares dhe vendeve tjera përgjatë kufirit, regjion ky përmes të cilit njësitë e UÇK-së brenda Kosovës furnizoheshin, dhe të cilin njësitet ushtarake, paraushtarake dhe mercenare serbe përpiqeshin ta mbanin të mbyllur. Edhe përkundër faktit se plani për operacionin mbahej në fshehtësi të madhe, të gjithë ushtarakët e kuptonin se po përgatitej një operacion kompleks në përmasa të gjëra dhe i cili mund të ndikojë në ndryshimin e rrjedhës së luftimeve brenda Kosovës, ku zhvilloheshin luftime për jetë a vdekje.

„Marrëdhëniet ndërnjerzore dhe ndërushtarake ishin shumë të mira.  Morali dhe disiplina në shkallën më të lartë. Përgatitja profesionale vazhdonte, me theks të veçantë në përgatitjen e kuadrove komanduese për skuadër dhe togë si dhe në përgatitjen e njësiteve për taktika dhe operacione të veçanta.

Përkundër atmosferës pozitive, komanda e GO-3 ende përballej me disa vështirësi, për të cilat kërkoheshin zgjidhje si: mungesa e kuadrove komanduse, mungesa e armëve kolektive dhe pajisjeve tjera ushtarake dhe, në fund, nevoja për ndërtimin e marrëdhënieve dhe komunikimit të mirë me SHP të UÇK-së dhe Komandën e Zonës Operative të Dukagjinit“, – thotë kolonel Anton Çuni.

Në këto rrethana, në muajin shkurt në Komandën e GO-3 u paraqitën shumë ushtarakë dhe luftëtarë të udhëhequr nga Nasim Haradinaj, mes të cilëve ishte edhe Xhemajl Fetahaj. Duke e pasur parasysh përgatitjen e tij, punën në ilegalitet, qëndrimin stoik në burgjet e Serbisë, aktivitetet kombëtare në Perëndim, Xhemajli ngarkohet me detyrën e oficerit të zbulimit në kuadër të sektorit për zbulim dhe kundërzbulim (G-2).  Edhe pse në shikim të parë kjo detyrë dukej atraktive, ishte detyrë me përgjegjësi, sepse mbulonte një spektër të gjerë të veprimeve si:

  • Grumbullimin, përpunimin, nxjerrjen dhe shpërndarjen e të dhënave të zbulimit;
  • Përshkrimin e ndikimeve të mjedisit të fushëbetejës në mundësitë e UÇK-së dhe të armikut;
  • Bashkërendimin me të gjithë sektorët e Shtabit për çështje të personelit, operacioneve, logjistikës, komunikimit, trajnimit, marrëdhënieve civilo – ushtarake etj.;
  • Sigurimin e informatave për armikun: numrin, radhitjen, teknikën, moralin, objektivat, dobësitë etj.;
  • Plasimin e informatës në kohën e duhur;
  • Mundësitë e armikut për zbulim;
  • Masat për mbrojtjen e informacionit etj.

Format e sigurimit të informatave janë të ndryshme, por më e sigurta është informata e siguruar drejtpërdrejt nga afërsia dhe nga kontakti i vazhdueshëm me armikun. Kjo formë e sigurimit të informatave kërkonte përgatitje psiko-fizike, profesionale, shkathtësi luftarake etj., dhe nga natyra është veprimtari që mund të ballafaqohet me situata të paparashikueshme dhe nivel të lartë të rrezikshmërisë. „Për të gjitha këto Xhemajli ishte shumë i vetëdijshëm dhe i ndërgjegjshëm, kështu që menjëherë u kyç në punimet e stafit për përgatitjen e operacionit“, – kujton Anton Çuni.

„Duke i njohur mirë Xhemajl Fetahajn dhe Cenë Aliçkajn, e kam ndjerë domosdoshmërinë që në këtë luftë, pra në Koshare, gjithsesi të jenë edhe këta dy. Cena më është dashur, sepse e kam njohur nga lufta, brenda, në Dukagjin. Ai ka qenë në luftë edhe në Junik bashkë me Rrustemin dhe Agimin. Kështu që edhe këta nga lufta në Junik janë njohur mes veti.  Ndërkaq Xhemajlin e kam njohur si një njeri që afron dhe bashkon, por edhe Milazim Shalën, të cilin e kam njohur në luftë në Baballoq“, – thotë Nasim Haradinaj.

II

Për një kohë të shkurtër Xhemajli, falë kulturës së tij të komunikimit, edukatës dhe mirësjelljes ushtarake, modestisë, shprehive dhe metodës së punës, arrin të familjarizohet me ushtarët e njësive në Papaj.  „Bisedat tona në kohën e lirë kryesisht ishin biseda për ngjarjet politiko-ushtarake dhe parashikimin e situatave. Ndonjëherë bisedonim për jetën private. Marrëdhëniet tona kolegjiale ishin vendosur në rrugë dhe bazament të shëndoshë. Dallimet në moshë, regjion, bindje politike, arsimim, religjion etj. ishin të parëndësishme krah gjërave që na bashkonin si kombi, gjuha, flamuri dhe, në fund, vullneti për ta mposhtur armikun e përbashkët“, -thotë kolonel Çuni, deri sa i kujton ato ditë.  Këtu Xhemajli shumicën e kohës e kalonte me ushtarët e Batalionit Diversanto-Vëzhgues (më vonë Forcat Komando „Delta“) si njësi më atraktive dhe e supozuar për realizimin e aksioneve dhe operacioneve të ndërlikuara me përdorimin e taktikave të veçanta dhe që ngushtë lidhej me afrimin e shërbimeve për G-2. Për të mbajtur hapin me këtë njësit, Xhemajli filloi të investojë kohë në përgatitjen psiko-fizike, në taktikat e luftës dhe përdorimin e mjeteve ushtarake. Shumë shpejt do të përvetësojë njohuri në leximin e hartave, përdorimin e busullës, maskim, kalim të pengesave, ndihmën e parë, mbrojtjen nga helmet luftarake, sistemet e ndërlidhjes, manipulimin me armë dhe qitjet, taktikat e luftës, punët e shtabit, komandimin dhe drejtimin etj.

Njësi të shumta i kishin kryer trajnimet e nevojshme dhe kishin filluar realizimin e detyrave luftarake. Numri i vullnetarëve çdo ditë e më shumë shënonte rritje. Ata sapo arrinin në njësite, i nënshtroheshin programit intensiv të përgatitjes për kryerjen e detyrave luftarake. Njësia u furnizua me armatim të konsiderueshëm dhe pajisje të nevojshme ushtarake.

Komandanti i Divizionit të Kukësit, Gjenerali Kudusi Lama, thotë:

„Kur Nasim Haradinaj dha garanci se ky grup djemsh duan të luftojnë, atëherë është thirrur tek unë Rrustem Berisha, komandant i njësisë në Papaj. A vërtet don t’luftosh, – e kam pyetur. Ai ka thënë „Po, unë dua t’luftojë!“ Atëherë unë i kam thënë shko se unë do të vi ta inspektoj repartin tënd dhe pastaj do të marrim një vendim. Unë pas ca ditësh kam shkuar në repart. Kuadrot janë mbledhur nga Rrustemi në një dhomë në katin e dytë të një godine. Pasi jemi përshëndetur, m’është paraqitur situata në repart dhe në kufi. Paraqitjen edhe me gojë edhe me hartë e ka bërë Agim Ramadani, një oficer simpatik, elastik, shumë i zgjuar, i aftë profesionalisht, i cili në atë kohë kryente detyrën e shefit të Shtabit, siç e kishin emërtuar ata, të Brigadës, pavarësisht se kishte diku 40 veta.  Pasi jam njohur me gjendjen e armatimit të dëmtuar komplet, rreth 38 armë, nja dy mortaja 60-she, dy 82-she, dy topa 75-sh, dy granatahedhës pa optikë dhe jashtë gatishmërie, jam kthyer në divizion dhe kam dërguar shefin e armatimit, Shahin Toçillën, kapiten në ushtrinë shqiptare, shef armatimi i divizionit, për ta verifikuar se si ishte gjendja e armatimit.  Ai ka shkuar, e ka inspektuar armatimin dhe ka shënuar për çdo armë se çfarë nevojash ka për t’u vënë në gatishmëri, çfarë optike duhet dhe ka ardhur në Kukës, ku e ka marrë brigadën e riparimit të armatimit nga ofiçina ose, të them më mirë ofiçinën, se kështu e emërtonim ne, dhe nga depot e divizionit, pajisjet që i nevojiteshin dhe ka shkuar dhe e ka vënë në gjendje gatishmërie armatimin“.

Pas kësaj, në Papaj janë paraqitur mjaft veprimtarë dhe luftëtarë, të cilët kishin shkuar për të luftuar. Kudusi Lama bashkë me Xheladin Gashin, komandant i gjithë asaj zone, i ka marrë ushtarët që ishin në procesin e stërvitjes në qendra të ndryshme stërvitore dhe i ka dërguar në Papaj.  Nga Vlahna janë marrë 60 ushtarë, nga Cahani 40, nga Kalimashi 75, 76 dhe janë dërguar në Papaj për ta krijuar një repart më të fuqishëm që do të futej në Kosovë për të luftuar, duke hapur edhe një shteg furnizimi.  Disa pjesëtarë të komandës u vendosen në Padesh (500 m nga kufiri Shqipëri-Kosovë), ku intensivisht merreshin me kryerjen e detyrave ushtarake deri në detajet më të vogla. Çdo mbrëmje luftëtarët nën masat e rrepta të maskimit bartnin municion, predha dhe material tjetër luftarak, të cilat deponoheshin pranë kufirit.

Në të gjitha këto aktivitete vërehej prezenca aktive e Xhemës në role të ndryshme, herë si ushtar, oficer, zbulues, vëzhgues, ndërlidhës, snajperist, e herë si shënjues i minahedhësit 60 milimetërsh etj., por mbi të gjitha, ai ishte një koleg dhe shok i mirë i të gjithëve, pa marrë parasysh rangun dhe funksionin. „Xhema dhe Nasimi ishin ata që pos që rrinin vazhdimisht me ne, shumë shpesh edhe flinin në të njëjtin vend me ne, ushtarët e thjeshtë“, – thotë Frashër Oseku. „Xhemajli ishte njeri, i cili gjithnjë kishte humor të mirë. Shpesh na bënte të qeshnim dhe hapte edhe tema nga jeta private. Shumë i afërt me ushtarët“, – thotë më tutje Frashëri.

Xhemajli, apo Xhema siç e quanin bashkëluftëtarët, ishte më së i kënaqur me ecurinë e punëve dhe kjo vërehej në çdo moment tek ai.  Përkundër përgatitjeve dinamike dhe rraskapitëse ai kërkonte edhe më shumë duke u bërë vetë shembull për të tjerët. „Ai shembull ishte bërë edhe për të gjithë ushtarët duke mos pranuar asnjë lloj page për punën e tij prej ushtari dhe komandanti, gjë që nuk ka ndodhur me disa të tjerë“, – thotë Nasim Haradinaj. „Atë e brengoste kjo, jo pse nuk merrte pagë, por se nuk donte të kishte dallim mes ushtarësh dhe komandantësh“, – shton më tutje Nasimi. Të njëjtën gjë për Xhemajlin e thotë edhe Frashër Oseku, i cili herë kishte qenë në Koshare e herë në Komandën e Divizionit të Kukësit, te Gjenerali Kudusi Lama. „Kam punuar në zyrën e Babushit në Kukës. Kam punuar edhe në zyrën e Sali Çekajt në Koshare. E kam pasur edhe kodin e kompjuterit të Salih Çekajt. Kur Nasim Haradinaj dhe oficerët e FARK-ut kanë arritur marrëveshjen për bashkim dhe hyrje nën komandën e përbashkët, njeriu i parë që ka kërkuar t’ia heq logon e FARK-ut nga kompjuteri ka qenë Salih Çekaj. Kur ai më ka thënë hiqe logon prej kompjuterit, e kam shikuar Agim Ramadanin dhe ai ma ka bërë me kokë, në shenjë aprovimi“, – thotë Frashër Oseku.

III

Në planin ndërkombëtar, gjatë muajve shkurt dhe mars gjërat kishin lëvizur bukur shumë në favor të Kosovës. Ishte thirrur edhe një konferencë ndërkombëtare për Kosovën në Rambuje të Francës me ndërmjetësimin e Grupit të Kontaktit (SHBA-ve, BE-së dhe Federatës Ruse), përfaqësuesit e të cilit kishin hartuar edhe një tekst për marrëveshje. Meqë ishte bërë e qartë se pa përfaqësuesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në bisedime, nuk mund të vendosej për paqen, ishin ftuar edhe përfaqësuesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e cila me këtë rast edhe e korri fitoren më të madhe në fushën e diplomacisë. Konferenca i filloi punimet më 6 shkurt të vitit 1999 me një ditë vonesë, meqë Serbia përpiqej ta pengonte fluturimin e përfaqësuesve të UÇK-së nga Aeroporti i Prishtinës. Ato zgjatën për 17 ditë rresht dhe pas 17 ditësh përfunduan pa sukses, për shkak të kërkesave të papranueshme të Serbisë, ani se delegacioni i Kosovës e kishte pranuar në parim propozim-marrëveshjen e Grupit të Kontaktit për zgjidhjen e krizës së Kosovës. Pasi konferenca në Rambuje rezultoi e dështuar, rreth një muaj më vonë, më 15 mars, do të thirret Konferenca në Paris, e cila edhe mund të llogaritet si vazhdim i të parës në Rambuje, por edhe kjo konferencë do të përfundojë pa sukses. Serbia nuk e pranoi propozim-marrëveshjen.

Më 24 mars të vitit 1999, gjatë kohës që reparti përgatitej, aleanca ushtarake veri-atlantike, NATO, do t’i fillojë bombardimet e pozitave ushtarake, paraushtarake dhe policore serbe në Kosovë dhe në Serbi.  Në ndërkohë, Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së nuk qëndroi në pozitat e inferioritetit, por më 31 mars mori vendimin historik për mobilizim të përgjithshëm për çlirimin e Kosovës. Duke iu përgjigjur thirrjes për mobilizim, vetëm brenda pak ditësh në zonën kufitare u përqendruan mbi 10 mijë luftëtarë. Për këtë gjenerali Kudusi Lama thotë: „Ne u detyruam të ngrehnim fushime masive në Kolsh të Kukësit, në Kalimash të Kukësit dhe në Helshan. Po në Helshan ishin rreth 3000 luftëtarë, në Kolsh po ashtu, në Kalimash mbi 800. U bënë mbi dhjetëmijë ushtarë në tërësinë e tyre“.  Mobilizimi bëri që të ndryshojë pozicioni i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së. Shtabi i Përgjithshëm tani më nuk kishte nevojë të depërtonte nëpër kufij për të hyrë në Kosovë. Ai e përpiloi planin për operacionin „Shigjeta“. Qeveria e Përkohshme operacionit i dha rëndësi të madhe.  Para se të jepej urdhri për fillimin e operacionit, ministri i Mbrojtjes, Azem Syla, bashkë me ushtarakë të tjerë të ngarkuar me operacionin dhe me anëtarë të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, bënë kontrollin dhe inspektimin e hollësishëm të veprimeve përgatitore e pastaj në konsultim të ngushtë me shefin e Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, kolonel Bislim Zyrapin dhe komandantin e drejtimit të dytë operativ, përkatësisht komandantin e Brigadës 138, Rrustem Berishën, vendosi për fillimin e operacionit.

Ky operacion do të kishte një front në Koshare, nga do të depërtonte dhe do të hapte linjën në bashkëpunim me njësitet tjera të Zonës Operative të Dukagjinit. Këtë front do ta përballonte Brigada 138 si njësi e ZOD, që me fillimin e luftës do të ishte në varësi të komandantit të ZOD, Ramush Haradinajt, me vendim të Shtabit të Përgjithshëm.  Pjesë e përgatitjeve ishte edhe Xhemajl Fetahaj, i cili nuk dinte të pushonte. Pasditet e vonshme, pas ushtrimeve të lodhshme, i kalonte duke biseduar me ushtarët për jetën private, për të kaluarën e tyre dhe për ëndrrat për të ardhmen. Edhe mbrëmjeve biseda të tilla zhvilloheshin mes komanduesve. Bisedat kryesisht zhvilloheshin në mes Sali Çekajt, Agim Ramadanit, Xhemës, Nasim Haradinajt etj. dhe temat ishin nga më të ndryshmet. Ishte e pamundur të anashkaloheshin temat për angazhimin e partive politike në përkrahjen dhe organizimin e UÇK-së, posaçërisht për LDK-në dhe LPK-në. „Edhe pse bindjet ishin të ndryshme rreth meritave për organizimin e luftës, dallimet tejkaloheshin me lehtësi falë ambientit të mirë të krijuar, komunikimit të mirë mes nesh dhe realitetit përballë të cilit gjendeshim. Ne përpiqeshim që njësitë t’i mbanim në nivelin më të lartë profesional, të zhveshura nga të gjitha ideologjitë dhe ndikimet e politikës ditore“, – thonë Nasim Haradinaj dhe Anton Çuni.  Në ndërkohë Xhemajli për së afërmi i kishte përcjellë të gjitha aktivitetet e BDV – Forcave Komando „Delta“. Ishte i kënaqur me të arriturat e njësisë. Po ashtu duke e ditur rolin e „Delta“-s dhe planin për operacionin, kërkoi që funksionin e oficerit të zbulimit për nevojat Shtabit të GO-3 ta realizojë në kuadër të Forcave Komando „Delta“.  „Kërkesa e Xhemajlit u miratua nga Komanda e GO-3 dhe u mirëprit nga të gjithë djemtë e ‘Delta“-s’”, – thotë Kolonel Çuni.

IV

Shtabi i Përgjithshëm e përfundoi përpunimin e planit të operacionit.

Sulmet do të fillojnë me rreth 300 veta, pastaj do të furnizohen sipas kërkesave të komandantit të operacionit, Rrustem Berishës, me nga një kompani çdo ditë. Njësitet ishin shumë mirë të përgatitura. I kishin përgatitur oficerët e ushtrisë shqiptare, të cilët Gjeneral Lama i kishte vënë në shërbim të GO 3-shit. Ata tanimë ishin të gatshëm për gjuajtje me armë të ndryshme, sidomos me topa kalibrash të ndryshëm dhe armë tjera të rënda.

Secili ushtar kishte paketën individuale kundërkimike, paketën individuale mjekësore, helmetën dhe maskën kundër gazit. Ishin të pajisur me granatahedhës e me topa kundërtanksë, me mortaja 60 milimetërshe dhe 82 milimetërshe si dhe me mortaja 120 milimetërshe edhe 160 milimetërshe, pastaj me topa 122 milimetërsh për gjuajtje deri në 30 km largësi. Një ushtri klasike në kuptimin e plotë të fjalës.  Edhe pse të përgatitur mirë në çdo aspekt, prapë ekzistonin mëdyshje nëse do të funksionojë çdo gjë sipas planit apo jo. Batalioni kufitar i armikut ishte vëzhguar me muaj të tërë dhe ishin mësuar edhe detajet më të vogla si: numri, struktura, pozicionet, radhitja, armatimi dhe pajisjet, fortifikimet dhe fushat e minuara, procedurat e alarmimit dhe reagimit, mënyrat e komunikimit, pozicionet rezervë dhe marrja e ndihmës nga thellësia, rezervat dhe mbështetja logjistike, mbështetja me zjarr artilerik nga thellësia, mundësitë e lëvizjes së mjeteve të blinduara, bashkëpunimi me njësitet fqinje, morali dhe marrëdhëniet ndërnjerëzore mes tyre e shumë elemente të tjera.

Bazuar në këto të dhëna, të siguruara nga G-2 shi (Sektori i Inteligjencës) pjesë e të cilit ishte edhe Xhema, ishte hartuar strategjia e futjes në veprim të këtij njësiti.

Erdhi edhe 8 prilli dhe kaloi. Këtë mbrëmje në Koshare arrin edhe Cenë Aliçkaj, i cili qysh verën e fundit ishte kalitur nëpër beteja në Zonën Operative të Dukagjinit dhe i bashkohet shokut të vetë të fëmijërisë dhe të të gjitha kohërave deri këtë ditë, Xhemajl Fetahajt.

V

Akrepat e orës sapo kishin kaluar 24-shin dhe kishin filluar të rrëshqisnin ngadalë në ditën e nëntë prillit të vitit 1999. Ushtarët ishin në gjendje gatishmërie për të filluar sulmin mbi forcat pushtuese serbe.  Është e vështirë të përshkruhen ndjenjat e ushtarëve në këto çaste. Për herë të parë do të nisnin një operacion të përmasave të mëdha.  Me vendim të ministrit të Mbrojtjes në Qeverinë e Përkohshme të Kosovës, Azem Sylës, Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së e dha urdhrin: „Me 9 prill, në orën 03:30 të mëngjesit të fillojë operacioni!“ Operacioni filloi me hapjen e zjarrit nga grupi i përbërë prej ushtarëve Nasim Haradinaj, Esat Kadrijaj, Halil Dema, Shpend Dema, Ukë Kurmekaj, Ali Byberaj, Avdi Haxhijaj, Milazim Mavraj, Ismet Neziri, si dhe dy mjekëve të luftës, Time Kadrijaj dhe Ilirjana Hasaj. Grupi i përbërë nga Shpend Dema, Ukë Kurmekaj, Ali Byberaj, Avdi Haxhijaj, që mori detyrë për ta kryer sulmin në pozicionin serb «7 korriku» ( «7 juli») kishte vendosur të mos e merrte në sulm Ismet Nezirin, meqë kishin mësuar se ai ishte djalë i vetëm në familje. Në vend të Ismetit e marrin Halil Demën. Meqë ky grup Ismetin nuk e mori me vete, Ismeti shkon me skuadrën e Nasim Haradinajt, i cili do ta sulmojë pikën kufitare të Morinës. Sulmi do të fillonte saktësisht në orën 03:00 të mëngjesit, por me kërkesën që Agim Ramadani i bën Nasimit, si udhëheqës i sulmit, për ta shtyrë edhe për pak sulmin, me arsyetimin se njësitet që do ta bëjnë sulmin kryesor ende nuk kanë arritur te vendi, sulmi shtyhet dy herë nga 15 minuta, ndërkaq kur bëhet edhe kërkesa e tretë për shtyrje, Nasimi i thotë Agimit se nuk po mund e merr në radiolidhje grupin sulmues, ndërkohë që Shpend Demës i thotë ta fillojë sulmin dhe sulmi befasues fillon saktësisht në 03:30, sipas marrëveshjes që ishte bërë paraprakisht në mes të Rrustem Berishës, Nasim Haradinajt dhe Agimit Ramadanit.  Sulmi që kishte filluar në Morinë, me kërkesën e komandantit Rrustem Berisha, duhej të vazhdonte edhe më tutje me mortaja. Ky ishte një sulm mashtrues për ta tërhequr vëmendjen e njësiteve serbe, për kinse tentimin për të shpërthyer në këtë pjesë, meqë ishte më e rrafshët, në mënyrë që forcat e UÇK-së të lëviznin më lehtë drejt Rrasës së Koshares, cakut të sulmit të planifikuar.

Sulmi ishte përqendruar në dy pika në drejtim të Morinës; mbi karaullën verore „7 Korriku” dhe në pikën tjetër, ku tani gjendet pikëkalimi kufitar, 5 – 6 km larg nga drejtimi kryesor. Sulmi në këtë pikë ka zgjatur rreth 3-4 orë dhe brenda kësaj kohe u hodhën në drejtim të ushtrisë serbe rreth 170-180 predha mortaje.  Përkundër befasisë, ushtarët armiq reaguan shpejt. Ata ishin të stërvitur për situata të tilla. Së pari morën mbështetje me zjarr artilerik nga regjioni i Morinës, pastaj nga Morina, Punasheci dhe Molliqi u nisën përforcimet dhe njësitet intervenuse. Nga përgjimet u mor vesh se njësiti serb i stacionuar në karaullën „7 Korriku“ ishte i shqetësuar tej mase dhe alarmonte për rrezikun. Ismet Neziri dhe Halil Dema u plagosën në ndërkohë, ndërkaq të tjerët vazhduan sulmin me mortaja mbi këto pika derisa filloi sulmi në Koshare.

Sulmi në Koshare filloi pak pas orës 06:00. Njësitet sulmuese të UÇK-së hapën zjarr prej të gjitha armëve mbi caqet e zgjedhura të armikut. Objektivi i parë ishte neutralizimi i një togu të armikut të pozicionuar në Rrasën e Koshares. Ndaj atij pozicioni u hap zjarri nga minahedhësit 82 milimetërsh, topat pa dridhje 75 milimetërsh dhe mitralozi i rëndë 12,7 milimetërsh.  Zjarri ishte shumë preciz dhe me intensitet të lartë. Në fytyrat e ushtarëve të njësisë „Delta“ vërehej entuziazmi dhe dëshira për sulm me këmbësori.  Armiku ishte tërësisht i befasuar dhe në panik. Përgjuesit, të cilët përmes ushtimës dhe krismave të armëve me vështirësi kishin arritur t’i kapnin fjalët e njësiteve serbe të ndërlidhjes, njoftonin se armiku raportonte për humbje të mëdha. Ata kërkonin ndihmë mjekësore për të plagosurit dhe përforcime. Komandanti i batalionit kufitar mundohej t’i koordinonte veprimet e njësiteve të veta, por pa ndonjë sukses. Togu i armikut në Rrasë të Koshares as që arriti t’i përgjigjej zjarrit. Ishte i preokupuar me tërheqjen e të plagosurve dhe i kapluar nga frika e paniku. Të gjitha kushtet u plotësuan që njësiti „Delta“ t’ia japë goditjen përfundimtare njësitit serb në Rrasë të Koshares. Komandosët ishin në pritje të urdhrit. Pranë e pranë qëndronin Xhemajl Fetahaj dhe Anton Çuni. Antoni duke i kujtuar këto çaste thotë:

„Pranë meje ishin Xhema dhe ushtarët. Të gjithë në pritje të urdhrit. U mundova të kujtoja ndonjë frazë të ndonjë strategu të njohur siç ishin Sun Tzu, Zhukov, Ajzenhauer e ndonjë tjetër, por shprehja vendëse “A shkojmë t’ua q.. nanën?”, m’u duk më e përshtatshme, prandaj edhe e thashë. Xhema, i habitur me fjalorin tim, buzëqeshi e më tha ‘Shkojmë e i ndjekim si lepurit’.  Kjo bisedë ishte njëkohësisht shenjë për sulm“.  „Kemi qenë njësia e parë që kemi hyrë në territorin e Kosovës edhe e kemi marrë Rrasën e Koshares. Komandant i saj ka qenë Anton Çuni ndërsa zëvendëskomandant Xhemajli“, – thotë Cenë Aliçkaj.  Që në orët e hershme të mëngjesit të nëntë prillit 1999, për njësitet okupatore serbe, të cilat për 86 vjet radhazi, të ngulitur në mes të Alpeve Shqiptare, në Rrasë të Zogut, me forcën e armëve i mbanin të ndarë shqiptarët, bashkë me fillimin e sulmit nga njësitet e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, kishte filluar një ferr i vërtetë, një ferr që edhe ata e pranuan si të tillë dhe e quajtën „Pakao Koshare“ („Ferri Koshare“) nga edhe një film dokumentar serb, kushtuar këtyre luftimeve u emërtua kështu.  Ora kishte kaluar 6:15, kur komandosët e „Delta“-s filluan lëvizjen nga kufiri në drejtim të Rrasës së Koshares, me qëllim të neutralizimit të forcave serbe të mbetura, marrjes së objektit në Rrasë të Koshares dhe rrethimit të kazermës nga ana veriore, ku ishin të vendosura forcat kryesore të armikut. Në të njëjtën kohë ky njësit e siguronte edhe shefin e Shtabit, Agim Ramadanin, i cili sipas planit do të duhej të koordinonte operacionin nga Rrasa e Koshares.

Marshimi zgjati rreth një orë. Ai ishte shumë i mundimshëm për shkak të reliefit, kushteve atmosferike dhe fushave të minuara. Me të gjitha masat e sigurisë, njësiti lëvizte në formacion të togut në vëzhgim me mundësi të kalimit në formacion togu në sulm. Pengesa më e madhe ishte trashësia e borës, e cila e vështirësonte lëvizjen. Reliefi ishte aq i thyeshëm sa që në shumë raste komandosët u detyruan t’i shfrytëzonin edhe metodat e alpinistëve. Reshjet e pandërprera, temperaturat e ulëta, përroskat e thella dhe të rrëmbyeshme, tatëpjetat dhe ngarkesat me pajisje luftarake ishin rraskapitëse për njësitin, por falë përgatitjeve të mira psiko-fizike dhe morale, ai arriti që pa u vërejtur, formacionit të armikut, të stacionuar te Rrasa e Koshares, t’i dilte nga prapa. Gjatë lëvizjes, përgjegjësinë më të madhe e kishin vëzhguesit ballor dhe anësor si dhe snajperistët, të cilët i mbështetnin vëzhguesit. Në mesin e snajperistëve ishte edhe Xhemajli, i cili kishte snajper me shurdhues dhe me rreze veprimi deri në 800m.

Në rast se vëzhguesit binin në pritë, snajperistët duhej t’i mbulonin me zjarr. Njësiti arriti deri pranë pozicioneve të armikut pa veprime luftarake. „Sipas njoftimit nga qendra e përgjimit, togu i armikut ishte tërhequr në drejtim të kazermës, por kishte mundësi që ndonjë ushtar serb të ketë mbetur në pozicion. Kërkova nga njësiti me armë kolektive të ndërpriste goditjet në Rrasë të Koshares dhe zjarrin ta bartte në ndonjë objektiv tjetër. Jashtë rregullave ushtarake, Agimi dhe unë vendosëm që të parët të hynim në pozicionet e armikut, por edhe Xhema e kishte marrë të njëjtin vendim. Njësitin e vendosa në formacion të luftimit në rrethim, kurse grupin e snajperistëve e udhëzova të na mbështeste me zjarr. Në këtë formacion në lëviznim drejt pozicioneve të armikut“, – thotë Anton Çuni.  Kjo treshe gjatë lëvizjes, para se të aktivizoheshin i kishte vërejtur minat më ndezje elektrike dhe veprim të përqendruar të vendosura nga ushtria serbe me qëllim të ndërprerjes së rrugës ushtarëve të UÇK-së. Me kujdes të madh, duke i anashkaluar ato treshja arrin deri te pozicionet e para ku ishin edhe ndezësit elektrik të minave. Ata menjëherë i çaktivizuan minat. Me shumë vëmendje, në gatishmëri të plotë, të armatosur me armë automatike dhe bomba dore kontrollonin çdo istikam, bunker dhe pozicion të zjarrit, të cilët ishin mirë të sistemuar dhe të lidhur me njëritjetrin.  Njësiti vepronte në mënyrën më profesionale të mundshme duke mbuluar me zjarr lëvizjet, kalimet, zonat e dyshuara dhe prapashpinën.

Duke ecur me kujdes përpara dhe duke kontrolluar çdo gjë, hap pas hapi, arritën te një gjysmë shtëpize druri, e cila me siguri do t’u kishte shërbyer ushtarëve armiq për strehimin e njësitit gjatë pushimit. Pasi u kontrollua mirë terreni, njësiti u vendos në pozicionet që ishim marrë nga armiku, por tani me objektiv sulmi kazermën. Anton Çuni bashkë me Xhemajl Fetahajn e kontrollojnë shpejt e shpejt arsenalin luftarak që armiku duke ikur në panik e kishte lënë në fushëbetejë. Aty ishin më shumë se 10 armë AK-47, 2 pushkomitralozë 7.62 milimetërsh, 2 minahedhës 60 milimetërsh, 1 top kundërajror 20 milimetërsh, dhjetëra mina me ndezje elektrike (MRUD), radiolidhje „Motorola“ dhe radiolidhje „RUP 3“, pajisje për ndihmën e parë dhe për mbrojtje kimike, atomike dhe biologjike, municion të kalibrave të ndryshëm, granata, bomba dhe tromblona, dylbi, racione ushqimi të konservuara dhe në një shtëpizë të vogël, edhe një qen kufiri.

Objektivi ishte arritur. Objekti më me rëndësi për operacionin, Rrasa e Koshares, tani më gjendej në duar të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.  Xhemajl Fetahaj ishte ndalur para kundërajrorit 20 milimetërsh dhe përpiqej ta studionte me vëmendje. Në një moment të caktuar, të gjendur para zjarrit të armikut, jepet urdhri për tërheqje. “Le të asgjësohet armatimi i armikut, i cili nuk mund të merret dhe të ktheheni në bazë!” ishte urdhri.

Kthimi në bazë do të thoshte tërheqje, kthim brenda territorit të Shqipërisë. Xhemajl Fetahaj thotë: “Unë i gjallë, prej këtij vendi as nuk luaj e as s’e shkatërroj këtë fare arme që e kemi marrë, sepse, ndoshta dikujt tani i duket çështje e vogël, por për ta marrë një armë të tillë nga serbët nuk është pak! U ul në të duke thënë se “prej ti nuk zbres”!  Agim Ramadani ia pret: “A ka këso djemsh që rrinë këtu, se as unë nuk tërhiqem!”

“Unë isha në zyrën e Gjeneral Kudusi Lamës – Babushit, kur ra telefoni -thotë Frashër Oseku. Babushi e ngriti receptorin dhe dëgjoi. ‘Çfarë tërheqje?! Asnjë hap prapa s’do t’u lejoj të tërhiqeni! Unë do të jem prapa shpinës tuaj dhe s’do t’u lejoj’! – e dëgjova të thotë me zë shumë të lartë e të rreptë, deri sa e lëshonte receptorin e telefonit”, – kujton Frashër Oseku.  Urdhri së pari u thye nga Xhemajl Fetahaj dhe Agim Ramadani. Njësiti mbeti në pozita për ta vazhduar luftën më tutje.  Operacioni duhej të vazhdonte. Secilës skuadër i caktohen përgjegjësitë dhe detyrat e veçanta. Grupi i snajperistëve dhe mitralierve morën urdhër që nga pozicionet e maskuara të fillojnë goditjen e caqeve përreth dhe mbi kazermë. Filluan gjuajtjet mbi objektiva. Zjarri i të gjitha armëve ishte përqendruar mbi objektivin kryesor, kazermën. Shpërthimet e predhave dhe granatave shkaktonin dëme të mëdha duke hapur çarje të mëdha në muret e kazermës dhe pllakat e betonit. Hapësira e armikut për manovrime zvogëlohej gjithnjë e më shumë. Por, edhe ai pas këtyre sulmeve kishte filluar ta merrte vetveten. Ushtarët armiq në pozicionet e tyre te Maja e Kokës bënin rezistencë të fortë.  Anton Çuni dhe Xhemajli i vëzhgonin me dylbi pozicionet e armikut.  Ata vërejtën se një numër i konsiderueshëm ushtarësh armiq ishin strehuar në bunkerët e anës lindore, jashtë kazermës, dhe nga aty shtinin me armë të llojeve të ndryshme kundër trupave të UÇK-së.  Pasi i llogaritën të gjitha elementet, përfshirë largësinë, disnivelin, këndin vertikal, sasinë e mbushjes, i nivelizuan minahedhësit dhe e nisen granatën e parë, e cila pas pak sekondash plasi vetëm 30-40 metra tej cakut të dëshiruar. E bënë korrigjimin dhe e nisën edhe granatën e dytë. E dyta plasi mu në një çerdhe të armikut, prej së cilës si të tërbuar dolën dhe filluan të vraponin ata që i shpëtuan goditjes, por nuk mund iu shpëtuan goditjeve të snajperistëve të UÇK-së, të cilët menjëherë i futën në shënjestër.  Goditjet e caqeve vazhduan me korrigjime të vogla të elementeve. Caqet që goditeshin vëreheshin vetëm nga pozicionet në të cilat ishin komandosët e “Delta-“s. “Delta” po luante rol shumë të rëndësishëm në shtrëngimin e hekurt të rrethimit të karaullës serbe të Koshares.  Gjithë ditën nuk pushuan luftimet. Jehun e krismave e përcillnin tutje në të dy anët e kufirit grykat dhe honet e Bjeshkëve të Nemuna, mes të cilave maja e Gjervicës i shpërthente tejpërtej retë. Në orët e vona të pasdites heshtja filloi ta mbështillte ngadalë këtë majë që dukej sikur e kishte hedhur shikimin tutje Rrafshit të Dukagjinit deri në malet e Drenicës e fushat e paskajshme të Rrafshit të Kosovës, ku zhvilloheshin luftime tjera. Edhe muzgu i shtrinte ngadalë krahët e vet dhe i mbështillte këto bjeshkë që, ku të dihet përse, populli i quajti të nemuna.  Një nga legjendat e shumta shqiptare thotë se në këto bjeshkë Ajkuna e humbi të vetmin djalë, gati fëmijë, në një betejë me krajlitë dhe derisa ia kërkonte varrin lugjeve të këtyre bjeshkëve e nuk ia gjente, nga zemra i doli një nëmë për këto bjeshkë, prandaj edhe e morën emrin Bjeshkët e Nemuna. Ngado që sillesh nëpër këto bjeshkë, duket sikur edhe lisat qindravjeçarë, që janë të shumtë, të flasin për luftëra, për vrasje, për rezistencë… Edhe këtë ditë ishte bërë luftë e madhe. Ishin sulmuar njësitet e armikut që aq shumë vuajtje i kishin shkaktuar kësaj toke.  Ata, të gjendur para zjarrit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, filluan të lëviznin drejt thellësisë së territorit të Kosovës, të cilën duhej kaluar për t’i arritur edhe kufijtë e Serbisë ku mund të gjenin shpëtim.  Derisa errësira shtrihej ngadalë, po ashtu ngadalë edhe intensiteti i luftimeve binte. Eprorët urdhëruan që të përgatiteshin strehimoret për kalimin e natës dhe vendet e rojave, e pastaj t’i ndërronin edhe veshmbathjet, meqë ishin të lagur gjer në palcë si nga reshjet, ashtu edhe nga djersët dhe të qëndrojnë në grupe pranë njëri-tjetrit. Pasi i kryen detyrat, ushtarët u ulën rreth prushit që kishte mbetur nga ca zjarre të ndezura më herët. Temperatura në termometër e kishte prekur zeron, kurse prushi, edhe pse kishte filluar ngadalë ta humbte fuqinë, ende lëshonte nga pak ngrohtësi. Ushtarët, të ulur pranë e pranë, pushonin duke e këmbyer ndonjë fjalë me njëri-tjetrin.

Korea Veriore është shteti i parë, i cili ka anuluar pjesëmarjen e vet në Lojrat Olimpike “Tokio 2021”. Ministria për Sport në Korenë Veriore , ka vendosur që asnjë sportist mos të paraqitet në Lojrat Olimpike në “Tokio 2021”, me qëllim që të mbrojë ata nga pandemia e “Covid 19”.

Vendimi është marë më 25 mars, ndërsa është shpalosur në mediumet pas 10 ditësh, pas së cilës është e qartë se Korea Veriore, për herë të parë nuk do të merr pjesë në Lojrat Olimpike, pas vitit 1988.

Sipas “BBC”, kjo lëvizje e pazakontë nuk sjell lëvizje pozitive për planin e vitit 2032, organizmin e Lojrat Olimpike së bashku me Korenë e Jugut.

Trejsi Sejdini qëkur është kthyer nga SHBA duket se të vetmin burim ekonomik ka fushatat promocionale. Ish-missi njihej si një nga femrat më tërheqëse në vendin tonë, por edhe për jetën e luksit që bënte.

Ajo dhe partneri saj, Leonard Duka shiheshin shpesh duke shijuar pushime në vende tropikale, por edhe duke shijuar jetën e tyre në Tiranë. Makina luksoze, veshje firmato, dreka e darka në vende të shtrenjta ishin vetëm një copëz e jetës së mrekullueshme që 20-vjeçarja kishte. Por duket se pas problemeve me drejtësinë që pati partneri saj, Trejsi vendosi të largohej në SHBA ku do të provonte edhe famën ndërkombëtare. Megjithatë jo gjithçka i shkoi sipas parashikimeve dhe ajo u rikthye edhe njëherë në Tiranë, vetëm se këtë herë pa mbështetjen që ishte mësuar të kishte.

Që atëherë bukuroshen e kemi parë të angazhohet në sete fotografike, ku paguhet si modele. E fundit ka qenë vetëm pak ditë më parë, ku Trejsi ka pozuar me bikini nga bregdeti. Pas postimeve në një jaht, ajo ka provokuar nga bregu i detit, ku ka zbuluar edhe njëherë format e saj bombastike. Duket se kjo ka qenë një periudhë e ngarkuar për Trejsin, pasi ajo ka realizuar një tjetër set me fustane nusërie. Por edhe këtu, nuk kishte sesi të mungonte një provokim, ku mbi trupin e zhveshur ka vendosur fustanin e bardhë. Mesa duket 20-vjeçarja i është rikthyer përsëri profesionit të saj, duke ritentuar të pasurohet, këtë herë nga para që do paguhet si modele.

Vjosa Osmani ka marr sot zyrtarisht detyrën e presidentes së Republikës së Kosovës. Këtë detyrë asaj ia ka dorëzuar kryeparlamentari Glauk Konjufca, i cili për pak ditë qe ushtrues detyre i presidentit.

Paraprakisht, Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani ka parakaluar pranë gardës së FSK-së së bashku me kryeparlamentarin Glauk Konjfuca.

Në ceremoni janë duke marrë pjesë ambasadorë të disa vendeve, kryeministri Albin Kurti dhe anëtarë të kabinetit qeveritar.

Osmani u zgjodh nga deputetët e Kuvendit të Kosovës, presidente e vendit të dielën, me 71 vota. Pas marrjes së detyrës, Osmani do të vazhdojë gjatë ditës me një sërë aktivitetesh.